Sunday, November 29, 2009

ကျွန်မရဲ့ သားမက် (စ/ဆုံး)

ကျွန်မရဲ့ သားမက် (စ/ဆုံး)

အိတ်ကြီး ဘာသာပြန်သည်။

အင်းစက်စာပေ ဖြစ်ပါသည်။

ရင်တွေတုန်ပြီး မမျှော်လင့်ဘဲ ဖြစ်ခဲ့တဲ့ အဖြစ်အပျက်တစ်ခုကို ပြီးခဲ့တဲ့ ညက ကျမနဲ့ ကျမရဲ့ သမက်တို့ နှစ်ဦးသားကြားမှာ ဖြစ်ခဲ့တာလေးကို ပြန်ပြောပြ ချင်ပါတယ်။ ကျမကတော့ ယခု သမက်ကလေး လက်ထပ်ထားတဲ့ သမီးရဲ့ အမေ၊ အသက် ၄၃ နှစ်အရွယ်ရှိတဲ့ မုဆိုးမ တစ်ဦးပါ၊ ကျမရဲ့ ခန္ဓာကိုယ်က သဲနာရီပုံစံကြီး ရှိနေတာတော့မပြောချင်တော့ပါဘူး။

ဒါပေမယ့် ပြည့်တင်းဆူဖြိုးတဲ့ ရင်သားတွေနဲ့ ဖင်ကတော့  ရှိနေတယ်၊ ကျမင်္ယောကျားကတော့ လက်ထပ်ပြီး တစ်နှစ်အကြာမှာ ဆုံးပါးသွားပြီး အခုသမီးလေးကို မွေးဖွားပြီး ကတည်းက ဘဝကို ရုန်းကန်ခဲ့ရတယ်။

ဖြစ်ပုံက ဒီလို။ လွန်ခဲ့တဲ့ တစ်လလောက်က သမီးနဲ့ သမက်က ကျမနေတဲ့ အိမ်မှာ နှစ်ယောက်လုံး ညအိပ်ညနေ လာနေခဲ့တယ်၊ တစ်ညတော့ ညတော်တော် နက်လာတော့ သမီးက အရမ်းပင်ပန်းနေလို့ သမက်ကအရက်သောက်နေတာကို စောင့်ကြည့်ပေးဖို့ မှာရင်း ကျမကို နှုတ်ဆက်ပြီး အိပ်ရာဝင်သွားတယ်။

သမက်ရဲ့ ပုံစံက အရပ်ရှည်ပြီး လူကောင်ထွားတော့ နပန်းသမားပုံစံမျိုးပေါ့၊ ကျမတို့ နှစ်ဦးဟာ ဧည့်ခန်းထဲက ဆိုဖာပေါ်မှာ ထိုင်နေရင်းတီဗီကြည့်လိုက် အာလာပ သလာပ ပြောလိုက်ကြနဲ့ပေါ့။

ကျမကတော့ ညဝတ်အင်္ကျ ီ ဝတ်ထားတယ်၊ အောက်မှာ ဘာမှ ဝတ်မထားဘူး၊ ဘာကြောင့်လဲဆိုတော့ ညအိပ်ရင် အတွင်းခံတွေ ဝတ်ပြီး မအိပ်တတ်လို့ပေါ့။ သမက်ကတော့ ဘောင်းဘီနဲ့ တီရှပ် ဝတ်ထားတယ်၊ သူက အရက်ကို တစိမ့်စိမ့်သောက်ရင်း ရှေးဟောင်း နောက်ဖြစ်အကြောင်းလေးတွေကို ရီစရာအဖြစ် ပြောနေပြီး အတိတ်ဆီကို ပြန်သတိယနေကြတယ်။

အချိန် ၃ နာရီလောက်အကြာမှာ သူပြောတဲ့ စကားတွေနဲ့ အမူအရာတွေကို သတိထားမိတော့ သူတော်တော်မူးနေပြီ၊ အရက်ကို အကုန်မော့ချလိုက်ပြီး နောက်ထပ် ထပ်ထည့်ပေဖို့ခိုင်းတော့ သူမလုပ်နိုင်တော့ဘူး ဆိုတာ သိနေတော့ တစ်ခွက် ထပ်ထည့်ပေးလိုက်တယ်။ ပြီးတော့ သူနဲ့အတူ အဖော်လိုက်သောက်ပေးဖို့ အတင်းအကြပ် ပြောလေရော၊ ကျမလဲ

“ အရင်တုန်းက သောက်ကြည့်ဖို့ ကြိုးစားခဲ့သေးတယ်၊ ဒါပေမယ် အရသာကို ဘယ်လိုမှ ခံစားကြည့်လို့ မရခဲ့ဘူး” 

လို့ ပြန်ပြောလိုက်ရတယ်၊ သောက်ကြည့်လိုက် အရင်နဲ့ အရသာ တူမှာ မဟုတ်ဘူး ကြိုက်သွားလိမ့်မယ် ဆိုပြီး သူက ကျမကို ထပ်တိုက်တွန်းပြန်တယ်၊ သူက ကျမကို သေသေချာချာ ကြည့်ပြီး ထပ်သောက်ခိုင်းနေတယ်။ ကျမတို့ နှစ်ဦးပဲ ရှိနေပြီး သမီးက အိပ်ပျော်နေပြီး ဘယ်သူမှလဲ မသိနိုင်တော့ဘူး ဆိုတော့ သူက နောက်တစ်ခွက်ကို အရက်ထည့်ပေးလို့ ကျမတို့ နှစ်ဦး အတူသောက်လိုက်ကြတော့တယ်။

ကျမကလဲ တီဗီကို တစောင်း ကြည့်နေခဲ့ပြီး သူနဲ့ခပ်လှမ်းလှမ်းမှာ ထိုင်နေတာကြောင့် သမက်က သ့ူဘေးမှာ လာထိုင်ဖို့ လှမ်းခေါ်တယ်လေ၊ သူ့ရဲမျက်နှ ာအမူအယာကြောင့် ကျမလဲ သူရဲ့ဘေး ဆိုဖာပေါ်မှာ ဝင်ထိုင်လိုက်တယ်လေ။

ပြီးတော့ ကျမတို့ နှစ်ဦးလဲ စကားပြောလိုက် အရက်သောက်လိုက်နဲ့ ၃ ခွက်မြောက်လဲ ရောက်ရော ကျမလဲ တော်တော်လေး မူးပြီးကောင်းနေပြီလေ။

ကျမရဲ့ သမက် တော်တော်လေး မူးနေပြီ၊ ရီစရာတွေကို ပြောနေရင်း စကားတွေက ကြမ်းလာပြီး လိင်နဲ့ ပတ်သတ်တဲ့ ဘက်ကို ရောက်လာရော၊ စကားတွေကို ကြားနေရတာ သာယာမိပေမယ့် ယောက္ခမနဲ့ သမက်ဆိုတဲ့ ပတ်သတ်မှုတွေကြောင့် စိတ်မသက်မသာတော့ ဖြစ်မိတယ်။

သူက နောက်တစ်ခွက် ထပ်ထည့်ခိုင်းတော့ ရှေ့ကို ကုန်းပြီးထဲ့လို့ ခွက်ကို သူဆီ ကမ်းပေးလိုက်ပြီး ဆိုဖာပေါ် ပြန်ထိုင်လိုက်တယ်၊ ကျမ သိလိုက်တာက သူရဲ့လက်က ကျမရဲ့ နောက်ကို ရောက်နေပြီး နောက်ကနေခါးကို ဖက်ထားသလို ဖြစ်နေတော့တယ်။

သူလဲ အရမ်းမူးနေတော့ ဘာမှမပြောမိဘဲ တိတ်တိတ်လေး နေပြီး အရက်ကို နဲနဲခြင်း ဆက်သောက်နေလိုက်တယ်၊ ဘာကြောင့်လဲဆိုတော့ သူက အမူးလွန်နေပြီး ကျမပေါ်ကို မှီလာလိုက်နဲ့ အချိန် တော်တော်များများ သူ့မျက်နှာက ကျမရဲ့ နို့တွေပေါ် ရောက်လာတတ်တယ်။

ကျမလဲ သူ့ကို တည့်တည့်ထိုင်အောင် ပြန်တွန်းပေးလိုက်တော့ ခါးကို ဖက်ထားတဲ့ လက်တွေကို ဖယ်လိုက်တယ်၊ ဒါပေမယ့် ထိုင်နေတာ နီးကပ်နေတော့ သူရဲ့ လက်မောင်းက ကျမရဲ့ ညာဖက် ရင်သားကို လာဖိမိနေတော့တာ။

အခုမှ ကျမလဲ သူရဲ့ လက်မောင်းနဲ့ ဆိုဖာကြားမှာ ဖိထားခံရသလို ဖြစ်နေတော့တယ်၊ ရင်သားတွေကို လာပြီး ဖိကြိတ်နေတော့ အရသာတွေ့နေပြီး ဦးနှောက်ထဲမှာ အိပ်ရာဝင်ရင် ကိုယ်ဟာကိုယ် လိင်စိတ်ဖြေဖျောက်(သွားတိုက်) ပစ်လိုက်မယ်တောင် တွေးနေမိတယ်။

ကျမလဲ သူကို ဆန်ကျင်ဖို့က သမက်က အင်အား သန်မာနေတော့ မတတ်သာခဲ့ဘူး။

ရုတ်တရက်ပဲ တီဗီ အစီအစဉ်မှာ မင်းသားနဲ့ မင်းသမီးက လိင်ဆက်ဆံခန်းကို ရောက်လာတော့ ကျမလဲ ပူထူ သွားပြီး ဘာလုပ်ရမှန်း မသိခင် သမက်က ကျမဖက်ကို လှည့်ပြီး သန်မာတဲ့ လက်တွေနဲ့ ကျမကို ဆွဲမလိုက်ပြီး သူ့ရဲ့ပေါင်ပေါ်မှာ ကန့်လန်ဖြတ်တင်လိုက်တယ်။ ပြီးတော့ လက်တစ်ဖက်က ကျမရဲ့ ခေါင်းကို နောက်ကနေ ကိုင်ထာပြီး နှုတ်ခမ်းကို အားပါးတရ စုပ်ပြီး စနမ်းတော့တယ်။

သူရဲ့ နောက်လက်တစ်ဖက်က ကျမရဲ့ ဘယ်ဘက် ရင်သားကို အုပ်ကိုင်ထားပြီး ရင်သားနဲ့ နို့သီးခေါင်းလေကို ဂျုံနယ်သလို အဝတ်ပေါ်ကနေ ကိုင်နေတော့တာ၊ ကျမ ကြိုးစားပြီး ရုန်းကန်သော်လည်း သူရဲ့ သန်မာတဲ့လက်တွေက ကျမကို ချူပ်ထားပြီး ကျမရဲ့ လက်တွေကို သူ့ရဲ့လည်ပင်းကို ဖက်ထားခိုင်းတယ်လေ၊ သမက်လဲ အတော်မူးနေပြီ။

ကျမလဲ သမီးရဲ့ အပေါ်မှာ သစ္စာဖောက်မိသလို ဖြစ်နေပြီး ဘယ်လို လုပ်ရမှန်းတော် မသိတော့ဘူး။ ဒါပေမယ့် ရင်သားပေါ်ကို အုပ်ကိုင်ထားပြီး ကျမကို နေရာလပ်မကျန်နမ်းနေတော့ ကျနလဲ စိတ်တွေ အရမ်းကြွလာပြီး ခန္ဓာကိုတစ်ခုလုံးလဲ လိင်စိတ်တွေနဲ့ ပူလောင်နေပြီး သူကို မရပ်စေချင်တော့ဘူး။

ခဏလေး အကြာမှာ အင်္ကျီ ကြယ်သီးတွေကို ဖြုတ်လိုက်ပြီး အင်္ကျီစတွေကို ပုခုန်းတစ်ဖက်ဆီကို တွန်းဖယ်လိုက်တယ်၊ ရင်သားတွေကို ပါးစပ်နဲ့ စုပ်နေပြီး၊ နို့သီးခေါင်းတွေကို သွားနဲ့ ဖိကျိတ်ပေးနေတယ်လေ၊ကိုယ်ဟာကိုယ် တွေးနေမိလိုက်တာ သမီးအိပ်သွားကတည်းက ဒီလိုဖြစ်နေတာ့ ဘယ်သူမှလဲ မတွေ့နိုင်ဘူး။

သမက်ကိုယ်တိုင်လဲ အတော်မူးနေတော့ မနက်ရောက်ရင် မှတ်မိနိုင်မှာ မဟုတ်တော့ ကျမ ကိုယ်တိုင်ပဲ နှစ်ပေါင်းများစွာကတည်းက ကင်းကွားခဲ့ရတဲ့ လိင်ကိစ္စကို တစ်ကိုယ်ကောင်း ဆန်ပြီး သာယာနေမိတော့တယ်၊ သူက ကျမကို ဖြစ်ညှစ်နေတာတွေကို လျော့ချလိုက်ပြီး အရက် တစ်ပတ်စီ ခွက်နှစ်ခွက်ထဲကို ထည့်ပေးဖို့ ပြောလာတယ်၊ အရက်တွေ ပိုမူးလာရင် အမှားတွေကို လွယ်လွယ်နဲ့ ကျူးလွန်နိုင်တာ သိပေမယ့် ကျမလဲ ပြောတဲ့ အတိုင်းလုပ်လိုက်မိတယ်၊ ကျမတို့ နှစ်ဦးလဲ ကြမ်းပြင်ပေါ်ကို ဆင်းသွားပြီး အရက်ကို ဆက်သောက်လိုက်ကြတယ်။

ကျမလဲ စက္ကန့်ပိုင်း အတွင်းမှာ အရက်ကို ကုန်အောင် သောက်လိုက်ပြီး ဖန်ခွက်ကို စားပွဲပေါ် တင်လိုက်တယ်။ ပြီးတော့ သမက်က ကျမကို ပြင်းပြင်းထန်ထန် စနမ်းလိုက်ပြီး လက်တွေက ကျမကို ဆွဲမနေရင်း ခန္ဓာကိုယ်ကို ဆိုဖာပေါ်မှာ လှဲခိုင်းစေခဲ့တယ်၊ ကျမရဲ့ အပေါ်ပိုင်းဟာ သူဆွဲဖယ်လိုက်လို့ အဝတ်အစားမရှိတော့ဘူး၊ ပြီးတော့ ကျမရဲ့ ညဝတ်အင်္ကျ ီကို မြန်မြန်ဆန်ဆန် ဇိုးကနဲ ဇတ်ကနဲ ဆွဲဖယ်လိုက်တော့ ကျမလဲ တစ်ကိုယ်လုံး အဝတ်အစားတွေ မရှိတော့ဘူး။

ကျမလဲ ရှက်လွန်းလို့ မျက်စိတွေကို ပိတ်ထားမိလိုက်တယ်၊ နောက်တော့ သူလဲ အဝတ်အစားတွေကို ချွတ်လိုက်တော့ စက္ကန့်ပိုင်းအတွင်းမှာ အတွင်းခံဘောင်းဘီနဲ့ ဆိုဖာဘေးမှာ ရပ်နေပြီး ကျမလက်ကို ဆွဲယူပြီး သူရဲ့အတွင်းခံဘောင်းဘီပေါ်ကနေ လိင်တံကို ကိုင်ခိုင်းတယ်လေ။

သူ့ရဲ့ ဘောင်းဘီပေါ် လက်တင်ထားခိုင်းပေမယ့် နောက်ထပ် ဘာဆက်လုပ်ရမယ်ဆိုတာ မသိပေမယ့်၊ သူရဲ့ လိင်တံကို ကျမကို အပ်နှင်းထားခဲ့ပြီလေ၊ ဒါကြောင့်လဲ လက်နှစ်ဘက်နဲ့ သူရဲ့ အတွင်းခံကို ဆွဲချွတ်ချလိုက်တော့ အတော်ကို ကြီးမားတဲ့ သူ့ရဲ့ လိင်တံကြီး ပေါ်ထွက်လာရော။

သူဟာကြီးက ရှည်လဲရှည်၊ ကြီးလဲကြီးတော့ ကျမရဲ့ အကြည့်တွေတောင် မှင်သက်သွားခဲ့ရတယ်၊ သူက အတွင်းခံကို လုံးဝ ချွတ်ချလိုက်ပြီး ကျမရဲ့ ရှေ့မှာ မတ်တပ်ရပ်နေခဲ့တယ်။ ပြီးတော့ သူက ကျမရဲ့ ပုခုန်းကို လက်နဲ့ ကိုင်လို့ ဆိုဖာပေါ်မှာ ထိုင်ခိုင်းလိုက်ပြီး ကျမရဲ့ လက်နှစ်ဘက်ကို လိင်တံပေါ်မှာ အုပ်ပြီး ကိုင်ခိုင်းတယ်လေ၊ ကျမရဲ့ ခေါင်းကို သူ့လက်နဲ့ ကိုင်ပြီး လိင်တံဆီကို တွန်းပို့နေခဲ့တယ်၊ လွေတယ်ဆိုတာကို ကြားသာကြားဖူးခဲ့တာ။ ဘယ်လို လုပ်ရမှန်းမသိတော့ ဘာတွေ ဆက်ဖြစ်ဦးမလဲ မသိတော့ဘူး။ ပြီးတော့ သူက လိင်တံကို ကျမရဲ့ ပါးစပ်ပေါက်ဝကို တေ့လိုက်တော့ ရွေးချယ်စရာ လမ်းမရှိတော့လို့ အဆင်ပြေသွားအောင် ကျမလဲ ပါးစပ်ကိုဟ ပေးလိုက်မိတယ်လေ။

သမက်ကတော့ ဖြည်းဖြည်းခြင်းပဲ ပါးစပ်ထဲကို လိင်တံထဲ့ပြီး လိင်ဆက်ဆံသလိုလုပ်နေတော့တာ၊ ကံကောင်းစွာနဲ့ပဲ သူ့လိင်တံကို အာခေါင်ထဲ ရောက်အောင် ထိုးမထည့်ဘူး။

ကျမလဲ လွေပေးနေရင်းနဲ့ လိင်တံကို လက်နဲ့ ဆုပ်ကိုင်လို့ ဂွေပါ လှိမ့်ပေးလိုက်တယ်၊ ၅ မိနစ်လေက်ကြာတော့ လိင်တံကို ပါးစပ်ထဲက ထုတ်သွားပြီး ကျမကို ဆိုဖာပေါ်မှာ လှဲခိုင်းပြန်တယ်လေ။

ပြီးတော့ သူက ကျမခြေထောက်တွေကို ကားနိုင်သမျှ ကားအောင် ဘေးကို ဖယ်လိုက်ပြီး အရည်တွေ ထွက်ပြီး ရွှဲနေတဲ့ ကျမရဲ့ ပိပိထဲကို လက်ညှိုးထည့်လို့ စပီး ကလိတော့တာ၊ ကျန်တဲ့ လက်တစ်ဖက်ကလဲ ရင်သားကို နယ်ပေးနေတယ်လေ။

အခုလို ဖြစ်နေတာကို စိတ်ထဲမှာ မသင့်လျော်မှန်း သိနေပေမယ့် သူကိုလဲ မရပ်စေချင်ခဲ့ဘူး၊ အခုက စပြီး အမြဲတမ်း သူနဲ့ လိင်ဆက်ဆံဖို့ကိုတောင် သေမလောက် ဆန္ဒတွေ ဖြစ်နေမိခဲ့တယ်လေ။ မိနစ် အနည်းငယ်ကြာတော့ ပိပိထဲက လက်တွေအစား သူရဲ့ လျှာကပြောင်းလဲ နေရာယူပြီး ဂျာပေးရော ကျမဘဝမှာ ပထမဦးဆုံး အတွေ့အကြုံဆိုတော့ ရူးသွပ်သွားလောက်အောင်ကို သာယာနေမိတော့တယ်။

ပြီးတော့ သူ့ရဲ့ လက်ချောင်းက ကျမရဲ့ စအိုပေါက်ကို ကြိုတင် အကြောင်းကြားခြင်း မရှိဘဲ စပြီး ထိုးထည့်လိုက်တော့ နာသွားပေမယ့် သူ့ရဲ့ လျှာက ကျမရဲ့ပိပိကို ဂျာပေးနေတော့ စိတ်တွေ အရမ်းပဲ ထကြွနေပြီး လေထဲကို လွင့်မြောသွာပြီးပြီးသွားတော့တယ်။

ပြီးတော့ သူက ကျမပေါ်ကို တက်လာပြီး သူ့ရဲ့ ကြီးမားတဲ့ လိင်တံကို ကျမရဲ့ ပိပိအဝမှာ စပြီး တေ့လိုက်တယ်၊ မထည့်သေးဘဲ အဝနားမှာ လျှောတိုက်ပြီး လုပ်ပေးနေတယ်လေ၊ နောက်တော့ လိင်တံကို ဖြည်းဖြည်းချင်း ပိပိထဲကိုစပြီးထိုးထဲ့နေခဲ့တယ်။

စိတ်ထဲမှာ ကျမဟာ ဘဝအတွက် ကျမ ကိုယ်တိုင်ပဲသူရဲ့ လိင်ကျေးကျွန်အဖြစ် ဒူးထောက် အညံ့ခံမိပြီလေ၊ ဘာကြောင့်လဲဆိုတော့ မိန်းမတစ်ယောက်ကို ဘယ်လို ကိုင်တွယ်ရမယ်။

ဘယ်လို စွဲလန်းသွားအောင် လုပ်ရမယ်ဆိုတာ သူက ကောငးကောင်း ကျွမ်းကျင်နေလိုပဲ၊ မိနစ် အနည်းငယ် ကြာပြီးနောက် သူ့ရဲ့ လိင်တံဟာ ကျမပိပိထဲမှာ ဝင်လိုက်ထွက်လိုက်နဲ့ ဖြည်းဖြည်ခြင်း စပြီး ထိုးထည့်နေတာ နောက်ဆုံးတော့ သူ့ရဲ့ လိင်တံ တစ်ချောင်းလုံး ကျမပိပိထဲကို မဆံ့မပြဲ တစ်ဆုံးအထိ ဝင်သွားပါလေရော။

ပြီးတော့ သူ့ရဲ့ လိင်တံကို တစ်ဆုံးအထိ သွင်းထားပြီး ငြိမ်ငြိမ်လေးနေလို့ ကျမကို နမ်းနေလိုက်တာ ဒီပုံစံလေးက ကျမရဲ့ စိတ်တွေ ပိုပြီး ထကြွလာအောင် ဒုက္ခတွေ ပေးနေပြီလေ ။ ပြီးတော့ ကျမကို ဖင်က မလိုက်ပြီး ဆိုဖာ နှစ်ခုပေါ်မှာ ဖင်ကို တင်လိုက်တော့ ကျမရဲ့ တင်ပါးက တော်တော်လေး ကော့သွားပြီး ပိပိထဲကို တစ်ဆုံးပဲ ဝင်သွားအောင် ဆောင့်ချလိုက်တော့တယ်။

အံ့သြစရာ ဖြစ်နေအောင်ကို ကောင်းလိုက်တယ်၊ ဘယ်စကားလုံးနဲ့မှ တုနှိုင်းပြီ ပြောလိုမရအောင်ကို ကောင်းနေတော့တာ။ ပိပိထဲကို လိင်တံကြီးက ဓါးအနှောင့်နဲ့ ထိုးပြီး အစာသွတ်နေသလို ဖြစ်နေတော့တယ်။ပြီးတော့ ကျမကို နှခမ်းချင်းနမ်းလိုက်ပြီး တစ်ချိန်ထဲမှာဘဲ အောက်မှာလဲ လုပ်ပေးနေတော့တယ်၊ မိနစ်အနည်းငယ် ကြာပြီးနောက် ကျမကို လုပ်နေတဲ့ အရှိန် မြှင့်လိုက်ပြီး ဆိုဖာတွေတောင် ရိုက်ခတ်ပြီး သူရဲ့ လျှာနဲ့ သွားတွေက ရင်သားတွေကို လျက်လိုက် ကိုက်လိုက်နဲ့ပေါ့။

ကျမလဲ ဒီအချိန်လေးအတွင်းမှာ ဘယ်နှစ်ကြိမ်တောင် ပြီးသွားမှန်း မသိတော့ဘူး၊ ကျိန်းသေတာ တစ်ခုက ဘဝမှာ အကောင်းဆုံး လိင်ဆက်ဆံတာ ခံရခြင်းဘဲလေ။ ၁၀ မိနစ်လောက် တောက်လျှောက် လုပ်ပေးနေပြီး သူ့ရဲ့ လိင်တံကို ကျထဲကနေ ရုတ်တရက် ဆွဲထုတ်သွားတော့ သူပြီးတော့မယ်လို့ ကျမထင်ခဲ့မိတာ လုံးဝမှားယွင်းသွားခဲ့တယ်။

သမက်က ကျမကို မတ်တပ်ရပ်ခိုင်းတယ်။ ကျောခိုင်းလိုက်ပြီး ဆိုဖာပေါ် လက်ထောက်ခိုင်းလို့ နောက်ကနေထည့် ပိပိထဲကို ထိုးထည့်လိုက်တာ doggy စတိုင်ဖြစ်သွားပါလေရော၊ ဒီပုံစံက အထဲကို ပိုဝင်သလို ခံစားရပြီး၊ သူထည့်လိုက်တဲ့ ဆောင့်ချက်တိုင်းမှာ အားပါလွန်းလို့ လေထဲမှာ မြောက်တက်သလို ဖြစ်နေတော့တယ်။

တစ်ချိန်ထဲမှဘဲ သူ့ရဲ့ လက်ချောင်းတွေက စအိုထဲကို ထိုးထည့်နေတာ နာကျင်မှု သိပ်မရှိတော့ဘဲ သူ့အတွက် လွယ်လွယ်ကူကူဘဲ စအိုထဲကို လက်နဲ့ လုပ်နေတာ့ သုံးချောင်းတောင် ဝင်နေပြီ၊ doggy စတိုင်နဲ့ ၅ မိနစ်လောက်လဲ ပိပိကို လုပ်ပေးပြီးရော လိင်တံကို ဆွဲထုတ်လိုက်ပြီး ဖင်ပေါက်ဝကို စတေ့လိုက်တော့တယ်။

သမက်က သူလိင်တံကို ဖင်ထဲကို ဖြည်းဖြည်းချင်း စပြီး ထိုးထည့်တယ်၊ ပြီးတော့ နို့တွေကို လက်နဲ့ ညှစ်ပေးရင်း ကျောပေါ်ကနေ ကျမကို နှခမ်းခြင်းနမ်းပြန်တယ်။ နောက်တော့ လက်တစ်ဖက်က ကျမရဲ့ အစိလေးကို ကလိပြန်ရော၊ ဒီလိုလုပ်ပေးရင် နဲ့ ကျမရဲ့ စအို ကြွက်သားတွေကို လျော့သွားအောင် လုပ်ပေးနေပြီး နောက်ကနေ ကျမရဲ့ အပျိုစင် ဖင်ပေါက်ထဲကို သူ့ရဲ့လိင်တံက ရုတ်တရက် ထိုးထည့်လိုက်တော့တယ်။

သူက ခံနိုင်ရည်ရှိအောင် ကျမကို စောစောကတည်းက လုပ်ပေးနေတာကြောင့် ဖင်ထဲ အထည့်ခံရတာ ပထမဦးဆုံး အတွေ့အကြုံ ဖြစ်ပေမယ့် နာကျင်မှု သိပ်မရှိခဲ့ပါဘူး၊ အခုတော့ ကျမ ခြေကုန်လက်ပန်း ကျနေပါပြီ၊ အခုလို အချိန်အကြာကြီး အလုပ်ခံနေရာကို အလေ့အကျင့် မရှိခဲ့ဘူး

ဘာကြောင့်လဲဆိုတော့ ကျမယောကျားနဲ့ နေခဲ့စဉ်တုန်းက လိင်ဆက်ဆံရင် ၅ မိနစ် ၇ မိနစ်လောက်ပဲ ကြာခဲ့တာ၊ ကျမလဲ ဒီလောက်ပဲ ကြာတယ် ထင်ခဲ့မိတယ်၊ ဒီနေ့ ကျမရဲ့သမက်က မကုန်မခမ်းနိုင်တဲ့ အားအင်တွေနဲ့ ကျမကို လုပ်နေတော့တာ သူပီးဖို့ကလဲ မနီးစပ်သေးတော့ ဒီညဖြင့် ကျမတော့ အိပ်ရပါမလား မသိတော့ဘူး။

ကျမရဲ့ ဖင်ကိုလုပ်နေတာ အချိန် တော်တော်ကြာနေပြီး လက်တစ်ဖက်ကလဲ ကျမရဲ့ အစိကို ကလိပေးနေပြီးနောက်လက်တစ်ဖက်က ရင်သားတွေကို ညှစ်ပေးပြန်ရော၊ သူ့ရဲ့ လျှာကလည်း မမေ့မလျော့နဲ့ ရတဲ့ နေရာကို လျက်ပေးနေတယ်၊ ကျမလဲ နောက်တစ်ကြိမ်ထပ်ပြီး ပီးချင်နေပြီ၊ သူ့ရဲ့ဆောင့်ချက်တွေကလဲ မြန်လာတာကိုခံစားမိနေတယ်၊ ပြီးတော့ ကျမရဲ့ နားရွက်နားကို ကပ်ပြီး

“ ဖင်ထဲမှာ ပီးလိုက်ရမလား” 

လို့ မေးတော့ ကျမလဲ သေသေချာချာပဲ ခေါင်းညိမ့်လို့ မြန်မြန်အဖြေ ပေးမိလိုက်တယ်လေ၊ သူက ပြောလိုက်တဲ့ အတိုင်းပဲ အော်ငြီးသံတွေနဲ့အတူ ဆောင့်ချက်တွေ ပြင်းထန်လာပြီး ကျမဖင်ကို ဖိကပ်ထားလို့ သုတ်ရည်တွေကို ဖင်ထဲကို ပန်းထည့်လိုက်တော့တယ်၊ ကျမတို့ အချိန်အတော်ကြာအောင် ဒီပုံစံလေး အတိုင်း နေမိကြတယ်။

ကျမလဲ သူ့ရဲ့ လိင်တံထဲကနေ သုတ်ရည်တွေ အရှိန်နဲ့ ဖင်ထဲ ပန်းဝင်လာတာတွေကို ခံစားမိနေရတယ်၊ နောက်တော့ ကျမ ဖင်ထဲမှာ သူ့ရဲ့ လိင်တံကို တတ်လျှပ်ဘဲ ကျမကို တစ်ပတ်လှည့်လိုက်တော့ ဆိုဖာပေါ်မှာ နှစ်ယောက်လုံး အတူထိုင်လို့ ကျမက သူ့အပေါ်မှာပေါ့၊ ပြီးတော့ သမက်က ..

“ အရက် ထပ်သောက်ကြမယ်” 

လို့ ပြောတော့ နှစ်ဦးသား ရူးရူးမူးမူး လုပ်ခဲ့တာတွေကြောင့် အမူးလဲ ပြေသွားပြီး၊ ထပ်ပြီး မခံချင်အောင် ပြောနေတော့ နောက်ထပ် သောက်ဖို့ကို တုန်လှုပ်ခြင်း မရှိတော့ဘူး။

ဒီနေ့ဟာ ကျမဘဝမှာ အကြာဆုံးနဲ့ အကောင်းဆုံး လိင်ဆက်ဆံရခဲ့ရတဲ့ နေ့တစ်နေ့ပါ၊ ကျမဘဝရဲ့ နောက်ဆုံး အချိန်တွေအတွက် နေ့တိုင်း ဒီလိုပဲ လိင်ဆက်ဆံပေးမလား ဆိုတာကို သမက်ကို မေးလိုက်ချင်ပေမယ့် ကျမလဲ ပျက်စီးနေတဲ့ မိန်းမတစ်ယောက် မဟုတ်လို့ ဆန္ဒတွေကို စွန့်လွှတ်လိုက်ရတယ်။

သူဟာ ကျမသမီးရဲ့ ယောင်္ကျား ဖြစ်နေတော့ သမီးတို့ အိမ်ထောင်ရေးမှာ မရှုပ်ထွေးစေချင်ဘူး၊ သမက်ရဲ့ပေါင်ပေါ်က ဆင်းပြီး အရက်နှစ်ပတ်ကို ခွက်ထဲ ထည့်နေရင်း အားလုံးလဲ ပြီးစီးသွားလို့ အိပ်ချိန် ရောက်နေပြီလို့ စဉ်းစားမိသေးတယ်။

သူလဲ ကျမလက်ထဲက အရက်ခွက်ကို လှမ်းယူလိုက်ပြီး ခပ်မြန်မြန်သောက်လိုက်ပြီး နောက်တစ်ခွက် ထပ်ထည့်ပေးပါလို့ ပြောတယ်လေ၊ ကျမလဲ နောက်တစ်ခွက် ထည့်ပေးလိုက်တော့ သူမြန်မြန် သောက်ချလိုက်ပြီး ကျမခါးကို လှမ်းကိုင်လို့ ဆွဲခေါ်ပြီး သူရဲ့ပေါင်ပေါ်မှာ ထိုင်ခိုင်းပြန်တယ်။

ပြီးတော့ သူမျက်နှာနဲ့ တတန်းတည်း ဖြစ်နေတဲ့ ကျမရဲ့ ရင်သားတွေကို နောက်တစ်ကြိမ် စုပ်ပြီး နမ်းပြန်တယ်၊ လက်တစ်ဖက်ကလဲ ပိပိထဲကို ထည့်လို့ လုပ်နေပြန်ရော၊ ကျမလဲ အရမ်းပင်ပန်းသွားလို့ အိပ်ချင်နေပြီလို့ ပြောလိုက်တော့ သွားခွင့်ပြုလိုက်ပြီး။

သူကတော့ ဆိုဖာပေါ်မှာပဲ အိပ်တော့မယ်တဲ့၊ သူလဲ အဝတ်အစားတွေကို ဝတ်ပြီး အိပ်ဖို့အသွား၊ ကျမလဲ အဝတ်အစားတွေကို ပြန်ဝတ်ပြီး အိပ်ခန်းထဲ ဝင်ခဲ့တော့တယ်၊ အမှန်အတိုင်း ပြောရရင် အိပ်ချင်စိတ် မရှိဘဲ ဖြစ်ခဲ့တာတွေ ဘယ်လောက်တောင် ကောင်းခဲ့သလဲ ဆိုတာတွေ ပြန်တွေးမိနေတယ်။

မှားနေတယ် ဆိုတာကို သိနေပေမယ့် လိင်စိတ်တွေက ခန္ဓာကိုယ်အတွင်းမှာ ပိုပြီး ထကြွနေတော့တယ်လေ၊ ကျမလဲ ကြိုးစာပြီး အိပ်လိုက်တာ့ အအိပ်လွန်သွားလို့ မိုးစင်စင်လင်းပြီး သမီး လာနှိုးတော့မှ အိပ်ရာက နိုးတော့တယ်၊ ပြီးတော့ ညက သူယောင်္ကျား ဘယ်လိုလဲ ဆိုတာကို သမီးက မေးတော့ အားလုံး ပုံမှန်ပါဘဲလို့ ဖြေလိုက်ရတယ်လေ။

ကျမလဲ သမီးရဲ့မျက်နှာကို ကြည့်လိုက်ပြီး လိင်စွမ်းဆောင်ရည်ကောင်းတဲ့ ယောင်္ကျားကို ရထားတာ ကံကောင်းလိုက်တာလို့ ကိုယ်ဟာကိုယ် တွေးကြည့်လိုက်မိလိုက်တော့တယ်၊ ကျမလဲ အပြင်ကို ထွက်ပြီး ဧည့်ခန်းမှာ ကြည့်လိုက်တော့ သမက်က အိပ်ရာနိုးနေပြီ၊ သမီးကတော့ ရေသွားချိုးတော့မယ် တဲ့။

ကျမလဲ မီးဖိုခန်းကို သွားပြီး သမက်နဲ့ ကျမအတွက် လ္ဘက်ရည် ဖျော်လိုက်တယ်၊ စိတ်ထဲမှာတော့ ညက ဖြစ်ခဲ့တဲ့ အဖြစ်အပျက်အားလုံးဟာ အခုအထိ လတ်လတ်ဆတ်ဆတ် ရှိနေတုန်းပါပဲ။

ခေါင်းထဲကို အဲဒီအတွေးတွေ တောက်လျှောက် ဝင်နေတော့ လိင်စိတ်တွေက ပြန်ပြီးထကြွလာလို့ လက်တစ်ဖက်က ရင်သားတွေကို ပွတ်မိနေပြီး၊ နောက်လက်တစ်ဖက်က အစိလေးကို ပွတ်နေမိတော့ ပိပိမှာ အရည်တွေ ရွှဲလာပြန်ရော။

ကိုယ်ကိုတိုင် လိင်စိတ်ဖြေဖျောက်နေတုန်း လက်နှစ်ဘက်က ရုတ်တရက် ကျမနောက်ကနေ ရင်သားတွေကို ညှစ်ပေးနေပြီးရင်းနှီးကျွမ်းဝင်တဲ့ အသံနဲ့ နားရွက်နားကို ကပ်လို့ နောက်တစ်ကြိမ် ထပ်လုပ်ကြမယ်လို့ တိုးတိုးလေး ပြောလေရော။

ညက အရက်တွေ မူးနေတာတောင် ဘာဖြစ်ခဲ့သလဲဆိုတာကို သိနေတော့ ကျမလဲ မျက်နှာတွေ နီရဲပြီး ရှက်သွားမိတယ်လေ၊ ကျမလဲ ဘာပြန်ပြောရမလဲ၊ ဘယ်လို တုန်ပြန်ရမလဲဆိုတာကို မသိတော့ဘူး၊ သမက်က လက်တစ်ဖက်နဲ့ ရင်သားတွေကို ကိုင်ထာပြီး နောက်လက်တစ်ဖက်က ညဝတ်အိပ်တဲ့ ဘောင်းဘီထဲ လက်နှိုက်ပြီး ပိပိထဲကို လက်ထိုးထည့်လို့ လုပ်ပေးနေတော့တယ်။

ကျမလဲ သူလုပ်နိုင်သလောက်ကို တောင်းတနေမိခဲ့ပြီး နောက်ဆုံးအချိန်အထိ သူဘာလုပ်လုပ် အဆင်သင့်ပဲလို့ တစ်ယောက်ထဲ တွေးနေမိတယ်၊ သူနဲ့ နောက်တစ်ကြိမ် အခွင့်အရေးရဖို့ဆိုတာ ဘုရားသခင်မှပဲ သိတော့မယ်၊ ကျမရှေ့ကို ကုန်းလိုက်ပြီး သမီးရေချိုးခန်း သွား/မသွားဆိုတာကျိန်းသေအောင် ကြည့်လိုက်တယ်၊ ဒါပေမယ် ရေချိုးဖို့ ရေပန်းတော့ မဖွင့်သေးဘူး။

သမီးက ရေချိုးရင်ကြာတတ်တယ်လေ၊ ပြီးတော့ ကျမလက်တွေကို နောက်ကို ပို့လိုက်ပြီး ထောင်မတ်နေတဲ့ သမက်ရဲ့ လိင်တံကြီးကို ဘောင်းဘီထဲက ထုတ်လိုက်ပြီး ဂွေလှိမ့်ပေးလိုက်တယ်၊ ပါးစပ်ကလဲ တိုးတိုးလေးပြောမိလိုက်တယ် ။

“ မီးဖိုခန်းထဲမှာ မတ်တပ်ရပ်ပြီး မြန်မြန် လုပ်ပေးပါ”

သူလဲ အချိန်တွေကို မဖြုန်းတော့ပဲ ဘောင်းဘီကို ဒူးခေါင်းလောက်အထိ ဆွဲချွတ်လိုက်ပြီး သူ့ရဲ့ပါးစပ်နဲ့ ပိပိကိုစုပ်နေတော့တယ်၊ ဒူးခေါင်းတွေ ချောင်လာပြီး ခြေထောက်နှစ်ဘက်ကိုလဲ ကားနိုင်သမျှ ကားအောင် လုပ်ပေးလိုက်တယ်၊ သူအဆင်ပြေအောင် မီးဖိုခုံပေါ် လက်ထောက်ပြီး ကုန်းပေးထားလိုက်တယ်။

နဲနဲကြာတော့ မတ်တပ်ရပ်ပြီး သူလိင်တံနဲ့ ပိပိရဲ့ အဝကို လှမ်းပြီးပွတ်နေတော့တာ၊ နောက်တော့ သူရဲ့ လိင်တံကို နောက်ကနေ ပိပိထဲကို ထိုးထဲ့လိုက်ပြီး ဒေါသတကြီးနဲ့ လုပ်နေတော့တာ နောက်ရက်တွေမှာ မတွေ့ရတော့မယ့် အတိုင်းပဲ။

ဒီတစ်ကြိမ်တော့ ပုံစံမပြောင်းဘဲ ၁၅ မိနစ်လောက် ဆက်တိုက် လုပ်လိုက်ပြီး သူ့ရဲ့ အရည်တွေက ပိပိထဲကို အပြည့်ဝင်ရောက်လာရော၊ ကျမတို့နှစ်ဦးလဲ ချွေးတွေ အရမ်းထွက်နေပြီး မောပန်းနေကြတယ်။

ကျမရဲ့ သမီးလဲ ရေချိုးခန်းထဲက ထွက်လာရော မြန်မြန် လက်စသတ်လိုက်ပြီး လ္ဘက်ရည် ဖျော်နေလိုက်တယ်၊ သမီးလေး မသိလိုက်တော့ ကျမလဲ ပျော်နေမိတယ်၊ လ္ဘက်ရည်ခွက်ကို ချပေးလိုက်ပြီး ကျမလဲ တိတ်တိတ်လေး ထိုင်သောက်နေလိုက်တော့တယ်။

ဒီအဖြစ်အပျက်တွေ ပြီးသွားတဲ့နောက် သမက်လဲ အလုပ်မသွားခင် အိမ်ကို အမြဲတမ်း လာပြီး နေ့ဘက်မှာပဲ သူတို့တစ်ခြားမြို့ကို မပြောင်းရွေ့ခင်အထိ နှစ်ပေါင်းအတော်ကြာအောင် လိင်ဆက်ဆံဖြစ်ခဲ့ကြတယ်။ အခုတော့ နှစ်ပတ်တစ်ကြိမ် ကျမဆီလာပြီး ညနက်ပိုင်းမှာ လိင်ဆက်ဆံနေကြတုန်းပါပဲ။ 



........................................⭐⭐⭐⭐⭐........................................

ပြီးပါပြီ။



Tuesday, September 15, 2009

အငယ်တို့ရဲ့ကမ္ဘာ (စ/ဆုံး)

အငယ်တို့ရဲ့ကမ္ဘာ (စ/ဆုံး)

ရေးသားသူ – ကမ္ဘာကျော်ရတနာဝင်းထိန်

မန္တလေးမြို့ ကန်တော်ကြီး အရှေ့ဖက်ခြမ်း တစ်ခုသော တိုက်ခန်း၏ အစွန်ဆုံးရှိ တတိယအလွှာတွင် အမျိုးသမီး ၃ ဦး တိုးတိုးတိတ်တိတ်နှင့် ကြိတ်၍ တိုင်ပင်နေကြသည်။ မည်မျှအရေးကြီးသော စကားမို့ ယခုလို ကြိတ်၍ တိုင်ပင်နေကြသည် မသိ။ အဝင်တံခါးမကြီးကို အသေအချာ ဂျက်ထိုးပိတ်၍ တကယ့်ကို တိုးတိတ်စွာလေး။

အသားညိုညို ခပ်တောင့်တောင့် မျက်နှာခပ်ချောချော မိန်းမနာမည်က မညိုရှိန်။ အသားညိုသော်လည်း ကိုယ်လုံးကိုယ်ပေါက်က ယောက်ျားတွေမက်လောက်သည့် အဖုအထစ် အမို့အမောက် အစွင့်အကား အင်္ဂါရပ်တွေနှင့် အားလုံးပြည့်စုံသည်။ မျက်လုံးဝိုင်းဝိုင်းနှင့် ကြာမူကြာဟန်က အပြည့်ရှိသည်။ အသက်က ၃၅ နှစ်ဝန်းကျင်။ ဤတတိယအလွှာက တိုက်ခန်းက သူမပိုင်ဆိုင်သည်။ သူမက မန္တလေးမြို့တွင်းရှိ တရုတ်သူဌေးတစ်ဦး၏ တတိယမြောက်မယား။

နောက်တစ်ယောက်က မညိုရှိန်ထက် ၃ နှစ်ခန့်ငယ်သည်။ သူမ အသားအရေက အသားဝါ အသားလတ်။ သူမကလည်း မညိုရှိန်ကဲ့သို့ပင် ကျားပုရိသတွေ စွဲမက်လေ့ရှိသော အဖုအထစ် အမို့အမောက် အင်္ဂါရပ်တို့နှင့် ပြည့်စုံသည်။ မျက်ပေါက် အနည်းငယ် ကျဉ်းသည်မှအပ ကျန်တာတွေ အကုန်လှသည်။ ကျန်တာတွေ အကုန်လှနေတော့လည်း အခုလို မျက်ပေါက်လေး နည်းနည်းကျဉ်းနေတာကပင် သူမ၏ စွဲမက်ချစ်ချင်စဖွယ် အလှတစ်မျိုးဖြစ်ပြန်သည်။ သူမကတော့ မညိုရှိန်၏အောက်ထပ် ဒုတိယအလွှာမှာ အငှါးနေထိုင်သည်။ မုံရွာမြို့ရှိ ယောက်ျားနှင့်ကွဲခဲ့၍ မန္တလေးမြို့ စိန်ပန်းရပ်ရှိ သံရေကျိုစက်မှုလုပ်ငန်း ပိုင်ရှင်တစ်ဦး၏ မယားငယ်အဖြစ် ခံယူထားသည်။ သူ့အောက်တွင် နောက်ထပ်နံပါတ်များ မပေါ်ပေါက်သေးသည့်အတွက် သူမ၏ရာထူးက ငြိမ်သည်ဟုဆိုနိုင်သည်။ သူမနာမည်က မဝင်းဝါလတ်။

ကျန်နောက်တစ်ယောက်ကတော့ အသက် ၂၉ နှစ်ကျော် ၃၀ အတွင်း။ သူမတို့သုံးယောက်ထဲတွင် အချောဆုံး။ မျက်နှာက မိုးဟေကိုနှင့်တူပြီး ခန္ဓာကိုယ်အဆက်အပေါက်က အိချောပိုလို အဆက်အပေါက်။ အသားအရေကမူ မဝင်းဝါလတ်လိုပင်၊ အသားဝါ အသားလတ် အမျိုးအစားထဲကပင်။ သို့သော် သူမအသားအရေက မဝင်းဝါလတ်ထက် ပိုပြီးစိုပြေသည်။ မျက်လုံးများက ကြည်လင်တောက်ပပြီး စကားပြောလျှင် ခပ်ရင့်ရင့် ခပ်မိုက်မိုက်ကြည့်၍ ပြောတတ်သည်။ ကြာမူပါပါ ညှို့ယူရာတွင် မညိုရှိန်နှင့် လယ်ဗယ်လောက်ရှိသည်။ သူမနာမည်က မချိုချိုသင်း။ မိုးကုတ်ကျောက်သူဌေးတစ်ဦး၏ နံပါတ် ၅ မယား။ မဝင်းဝါလတ်နှင့် မျက်နှာချင်းဆိုင် တိုက်ခန်း ဒုတိယအလွှာကပဲ ဖြစ်သည်။ မညိုရှိန်ကဲ့သို့ပင် သူမယောက်ျားကသည်တိုက်ခန်းကို သူမနာမည်နှင့် အပြတ်ဝယ်ပေးထားသည်။

မညိုရှိန်နှင့် မချိုချိုသင်းတို့သည် တတိယမြောက် ၊ ပဉ္စမမြောက် မယားငယ်များ ဖြစ်ကြသော်လည်း ယခု သူမတို့နေထိုင်ရာ တိုက်ခန်းများကို သူမတို့နာမည်များဖြင့် ပိုင်ဆိုင်ထားပြီး ဖြစ်ကြသည်။

ယခု ကျိတ်ဝိုင်းပြဿနာ၏ အဓိကတရားခံမှာ မချိုချိုသင်းပင် ဖြစ်ပါတော့သည်။ မိုးကုတ်က ကျောက်တွင်းသူဌေးဆိုသူမှာ အသက် ၅၀ ကျော်ခန့်ရှိပြီ။ မချိုချိုသင်းသည် မဉ္စမမြောက်မယားငယ်ဆိုသော်လည်း သူ့အထက်က နှစ်ယောက်မှာ သေဆုံးသွားကြပြီ။ ဒီတော့ အမှန်အားဖြင့် မချိုချိုသင်းသည် တတိယမြောက်သာ ဖြစ်သည်။

မချိုချိုသင်းယောက်ျား ကျောက်တွင်းသူဌေးမှာ သူ့မယားငယ်များကို ငွေကြေးပြည့်စုံအောင် ထောက်ပံ့ထားသည့်အပြင် သူတို့လိုအပ်သမျှ အပြည့်အဝ ဖြည့်ဆည်းပေးတတ်သည်။ သူက သူ့မိန်းမများကို ပြောထားသည်။ ယောက်ျားမှတစ်ပါး ကျန်တာတွေ ကြိုက်တာပူဆာ အားလုံးဝယ်ပေးမည်ဟု ပြောထားသည်။ သူမှတစ်ပါး သူ့မယားငယ်များသည် အခြားသော ယောက်ျားများနှင့် ဆက်ဆံဖောက်ပြားပါက အသေသတ်ပစ်မည်ဟု ကြိမ်းဝါးထားသည်။ တခြားနည်းနှင့် ဖောက်ပြန်သည်ကို မသိသော်လည်း သူ့မယားငယ်များ သူ့ကွယ်ရာတွင် တခြားယောက်ျားများနှင့် တိတ်တိတ်ပုန်း ဖောက်ပြန်၍ ဖုံးမရဖိမရ ဗိုက်ကိစ္စပေါ်ခဲ့လျှင် ဇီဝိန်ချွေ လက်စဖျောက်ပစ်မည်ဟု အတိအကျ ရာဇသံပေးထားသည်။ အဘယ်ကြောင့်ဆိုသော် သူ့ဘက်က သားသမီးမရနိုင်တော့အောင် သားကြောဖြတ်ထားပြီး ဖြစ်သောကြောင့်ပင်တည်း။

ချိုချိုသင်း တစ်စွန်းတစ်စ ကြားဖူးထားသည်မှာ သူ့အထက်က နှစ်ယောက်သည် ဒီဗိုက်ကိစ္စ ပြဿနာပေါ်ခဲ့၍ လက်စဖျောက်ပစ်ခြင်းခံရသည်ဟု ကြားဖူးထားသည်။ ဟုတ်မဟုတ်တော့ အတိအကျ မသိရ။ ငွေတွင်းမျှမက ငွေထက်သာသော ရတနာတွင်းများပင် ပိုင်ဆိုင်ထားသူမို့ မဟုတ်ဘူးဟူ၍လည်း မငြင်းနိုင်ပါ။ ဒီကိစ္စကို တွေးမိတိုင်း ချိုချိုသင်းတစ်ယောက် လိပ်ပြာလွင့်မတတ် ကြောက်လန့်မိပါသည်။ သူမကိုယ်သူမ သံသယရှိ၍ ဆေးခန်းတွင် ကျိတ်၍ပြသခဲ့ရာ ကိုယ်ဝန်က နှစ်လရှိနေပြီဟု သိရသည်။

စောစောကတော့ ဒီကိစ္စကို မညိုရှိန်နှင့် မဝင်းဝါလတ်တို့ကိုပင် အသိမပေးသေးပဲ သူမတစ်ယောက်တည်း ကျိတ်၍ အဖြေရှာနေခဲ့သည်။ သူမအသက်အန္တရာယ်နှင့် အလွန်နီးသော ပြဿနာမို့ ဖွင့်ဟမတိုင်ပင်ရဲခြင်း ဖြစ်သည်။ တစ်ယောက်တည်း ဘယ်လိုမှ အဖြေရှာမရ။ ခေါင်းတွေသာ ပူထူနေပြီး ကိုယ့်ကိုယ်ကို သတ်သေချင်လောက်အောင် စိတ်ညစ်လွန်းမက ညစ်ရပြီး တကယ်လည်း မသေရဲသဖြင့် မဝင်းဝါလတ်နှင့် ပထမ တိုင်ပင်ရာ သူမကတဆင့် အကြံပေးသဖြင့် မညိုရှိန်ရှိရာ အပေါ်ဆုံးထပ်သို့ ချီတက်ခဲ့ကြရတော့သည်။

သူမတို့သုံးဦးမှာ တကယ်လည်း ရင်းနှီးကြပါသည်..။ ဒီဘဝမှာတော့ အခြေအနေ အချိန်အခါအရ မယားကြီးဘဝကို မရနိုင်ကြတော့ပြီမို့ ဘဝတူချင်းပီပီ တကယ်လည်း သံယောဇဉ်ရှိကြပါသည်။

“ ညည်းက ဒီကိစ္စကို ဘာလို့အခုမှ ဖွင့်ပြောရတာလဲ … ဒို့ကို မယုံကြည်လို့လား….”

မညိုရှိန်လေသံက အနည်းငယ်မာနေသည်..။ ဒီသုံးယောက်ထဲမှာ သူက အကြီးဆုံး ၊ အတွေ့အကြုံ အရင့်ကျက်ဆုံး မဟုတ်လား…။

“ မဟုတ်ရပါဘူး …. အစ်မရယ် … အစ်မတို့ကို ယုံပါတယ်။ ဒါ….ဒါပေမယ့်…..”

ချိုချိုသင်းက စကားကို ရှေ့မဆက်နိုင်တော့ပဲ ဝမ်းနည်းလို့ထင်သည်။ ဤမျှနှင့်ပင် ရပ်ပစ်လိုက်သည်..။

“ ဟဲ့…. ချိုချိုရဲ့… လင်ရှိတဲ့ မိန်းမပဲ… ယောက်ျားလိုးခံရလို့ ဗိုက်ကြီးတာ ဆန်းသလားဟဲ့…”

“ ဟုတ်တော့… ဟုတ်ပါတယ်…. အစ်မရယ်…။ ဒါပေမယ့် ကျမယောက်ျားက သားကြောဖြတ်ထားတာဆိုတော့ အခုလို ခိုးစားတာကို သိသွားရင် သတ်ပစ်မှာလို့ သတိပေးထားတယ်.. အစ်မရဲ့…”

“ သေနာကောင် အမျိုးယုတ်တွေ…။ သူတို့လီးကျတော့ ထိုးချင်တဲ့ စောက်ဖုတ်ကို ထိုးပြီး မိန်းမတွေကြတော့ မတရားသဖြင့် ချုပ်ချယ်ချင်လိုက်ကြတာ… ဟွန်း…။ နင့်ယောက်ျားလို အကောင်မျိုး မညိုရှိန်လို ကောင်မမျိုးနဲ့ တွေ့လိုက်ချင်စမ်းတယ်…”

မညိုရှိန်မှာ တကယ်ပင် စိတ်တိုလာ၍နှင့်တူသည်။ ခပ်ကြမ်းကြမ်း ခပ်ရိုင်းရိုင်းပင် ပြောလိုက်မိတော့သည်။

အမှန်အားဖြင့် ချိုချိုသင်းယောက်ျားသည် မန္တလေး ဆင်းတိုင်း ဤတိုက်ခန်းသို့ လာအိပ်သည်မဟုတ်။ သူမကို ကားနှင့်လာခေါ်ပြီး ဒီတိုက်ခန်းထက် အဆပေါင်းများစွာသာသော မန္တလေးဘူတာကြီးဘက်ရှိ ဟိုတယ်များတွင် တစ်ပတ်လောက်ခေါ်အိပ်၍ ဖွတ်ဖွတ်ကြေအောင် လိုးလွှတ်ပြီး ပြန်ပို့လိုက်သည်သာ။ ငွေကား ပေးပါ၏။ သူတို့ပူဆာသမျှလည်း မဖြစ်ဖြစ်အောင် ဖန်တီးပေးပါသည်။ သို့သော် သူတို့မယားငယ်ဘဝမှာ သူတို့အသွေးအသားကို ဝါးချင်သလိုဝါး မျိုချင်သလိုမျိုဖို့ သူတို့ခန္ဓာကိုယ်ကို အပြတ်ရောင်း၍ ကာမကျွန်ခံရသော အဆင့်မျှသာဖြစ်နေပါသည်။ ဤနေရာတွင် သူတို့ထက် အစစအရာရာ သမ္ဘာရင့်သော မညိုရှိန်၏ အဆိုအမိန့်များကို နာယူမှတ်သားရသည်သာ။ မညိုရှိန်က ချိုချိုသင်းကို ဒေါသလည်းထွက် ဂရုဏာလည်းသက်သော အကြည့်စူးစူးဖြင့် တစ်ချက်ကြည့်ကာ

“ ညည်း ဗိုက်က ဘယ်လောက်ရှိနေပြီလဲ…”

“ နှစ်လ ရက်စွန်းလောက်ပဲ ရှိပါသေးတယ်… အစ်မ….”

“ ညည်းကလည်း သိပ်ပေါ့တာပဲ… ကိုယ့်အခြေအနေကို သိရဲ့သားနဲ့။ ဒါမျိုးဆိုတာ အလွန်သတိထားရတယ်… အေ့…”

“ တို့လည်း ခိုးစားတာပဲ… ကိုယ့်ဆန္ဒပြည့်အောင်လည်း ပက်ပက်စက်စက် ခံတာပဲ…။ ဒါပေမယ့် အမြဲသတိရှိတယ်… ကိုယ့်ဘဝက မယားငယ် …အိမ်ထောင်ရေးမှာ တစ်ပန်း ရှူံးထားတဲ့သူတွေ…”

မဝင်းဝါကမူ ဘာမှဝင်မပြောပဲ ဒီအတိုင်းငြိမ်၍ နားထောင်နေသည်။ မညိုရှိန်က သူ့စကားကို ပြန်ဆက်သည်။

“ အေးပါ… နှစ်လကျော်ရုံလေးဆိုတော့ မလွန်သေးပါဘူး…။ တောင်မြို့မှာ ဒီကိစ္စကျွမ်းတဲ့ ဆရာမတွေရှိပါတယ်…။ ငွေပေးနိုင်ဖို့ပဲ လိုတယ်…”

“ ဟုတ်… ဟုတ်ကဲ့ပါ အစ်မ…။ ငွေကတော့ အဆင်သင့် ရှိပါတယ်…။ အဆင်ပြေအောင်သာ ကြည့်လုပ်ပေးပါနော်…။ အစ်မကျေးဇူးလည်း မမေ့ပါဘူး….”

“ ပြောနေကြာတယ်အေ… တို့သုံးယောက် အခုသွားကြစို့….”

မညိုရှိန်က စိတ်မြန်လက်မြန် အခုချက်ချင်း သွားဖို့ ဆုံးဖြတ်လိုက်သည်။ မကြာခင် သုံးယောက်သား ဆိုင်ကယ်ကိုယ်စီနှင့် ထွက်လာခဲ့ကြသည်။ ငွေမျက်နှာကြောင့်ပင် ဆရာမကြီးက ချက်ချင်းဆောင်ရွက်ပေးသည်။ အကောင်းစား စားဆေး ထိုးဆေးများ အသုံးပြု၍ ဗိုက်ပြဿနာကို ဖြေရှင်းပေးလိုက်ပါသည်။ တစ်သိန်းခွဲခန့် ကုန်ကျသည်။
ချိုချိုသင်းတစ်ယောက်သာ ဆေးထိုးဆေးသောက်ရန် နေရစ်ခဲ့ပြီး မညိုရှိန်နှင့် မဝင်းဝါလတ်တို့နှစ်ယောက် ပြန်သွားကြသည်။ သူတို့အတွက် ငွေသုံးသောင်း ထုတ်ပေးလိုက်သည်။ ငွေပေးရပါမည်လားဟု မညိုရှိန်က စိတ်တွေဆိုးနေပြန်သေးသည်။ ကျေနပ်အောင် ချော့မော့တောင်းပန်ပါမှ ငွေကိုယူသည်။

“ ကဲ… ဒီလိုဆို အစ်မတို့ပြန်မယ်… သုံးရက်မြောက်မှ လာခေါ်မယ်… ဟုတ်ပြီလား..”

“ ဟုတ်ကဲ့ အစ်မ…..”

သူတို့နှစ်ယောက်ပြန်သွားတော့ ဆရာမကြီးက အားပေးစကားတွေ မိုးမွှန်အောင်ပြောပါသည်။ အော် ငွေတန်ဖိုး ငွေမျက်နှာကား ကြီးမားလှပါပေစွ။ ဒီငွေဖြင့်ပင် သူတို့တစ်တွေ ယောက်ျားတစ်ယောက်၏ သွေးသားဆန္ဒ ဖြေဖျောက်ဖို့ ကာမကျွန်ဘဝသို့ ရောက်နေရသည် မဟုတ်ပါလား။ တစ်ပန်းရှုံးလှသော မိန်းမဘဝကိုတွေးမိ၍ ချိုချိုသင်းတစ်ယောက် ရင်ထဲ မျက်ခနဲ ခံစားလိုက်ရသည်။

——————————————

ချိုချိုသင်း ဗိုက်ပြဿနာဖြေရှင်းပြီး နောက်တစ်နေ့တွင် မညိုရှိန်တစ်ယောက် ကလေးဝဘက်သို့ ခရီးထွက်ခဲ့ရသည်။ သူ့ညီမဝမ်းကွဲတစ်ယောက် လင်သားဆုံး၍ ဖုံးဆက်ခေါ်သဖြင့် အရေးပေါ်ထွက်ခဲ့ရခြင်း ဖြစ်သည်။ မညိုရှိန်က အချိန်တန်လျင် ချိုချိုသင်းကို သွားခေါ်ဖို့ အသေအချာမှာခဲ့သည်။ ဤသို့ဖြင့် ကလေးဝတွင် သူ့ညီမဝမ်းကွဲ ယောက်ျားဈာပနပြီးသည်အထိ နေထိုင်ပေးခဲ့သည်။

အသွားအပြန် ၅ ရက်ခန့် ကြာသွားခဲ့သည်။ မှန်လုံကားကြီးနှင့် ညအိပ်အပြန်ခရီးတွင် မညိုရှိန်ရသောနေရာမှာ ညာဖက်အခြမ်း နောက်ဆုံးတန်း ညာဖက်ဘေးအစွန် ဖြစ်သည်။ သူမနှင့် အတူတွဲကျသူက အသက် ၂၀ ခန့် ချောချောသန့်သန့် ထွားထွားတောင့်တောင့် ကောင်လေးတစ်ယောက်။ ဒီကောင်လေးက မညိုရှိန် ဘယ်ဖက်ဘေးမှာ ….

“ အစ်မက မန္တလေးကလား…”

“ အေး…ဟုတ်တယ်….မင်းကရော…”

ကားထွက်ပြီး မကြာခင်မှာပင် ကောင်လေးက နှုတ်သွက်သွက်နှင့် စကားစလာသည်..။

“ ကျနော်လည်း မန္တလေးကပါ…။ အစ်မက မန္တလေး ဘယ်မှာနေတာလဲ….”

“ ကန်တော်ကြီး အရှေ့ဖက်ခြမ်း…”

“ ဟာ…. တိုက်တိုက်ဆိုင်ဆိုင် ဗျာ….။ ကျနော်က အနောက်ဖက်ခြမ်း…။ ကျနော့်နာမည်က ဝေဖြိုးပါ…။ မမနာမည်ကရော….”

“ မမနာမည်က မညိုရှိန်တဲ့…။ အသက်က ၃၅ နှစ်၊ အိမ်ထောင်သည်။ မင်းနာမည်က အမိုက်စားပဲကွ… အဟင်းဟင်း…”

ဝေဖြိုး၏ မရိုးသားသော မျက်ဝန်းအကြည့်များကို တွေ့လိုက်ရ၍ မညိုရှိန်က အသက်နှင့် အိမ်ထောင်ရှိကြောင်းပါ ခပ်ငေါ့ငေါ့လေး ထည့်ပြောလိုက်သည်။

“ ဟာ…. အစ်မပြောလို့သာ… ၃၅ နှစ်လို့ သိရတာ…။ ကျနော်ကဖြင့် အစိတ်လောက်ပဲ ရှိဦးမယ်… မှတ်တာ…”

ဝေဖြိုးက ဆယ်နှစ်ခန့်လျော့၍ မြှောက်ပြောလိုက်သည်။ မိန်းမဟူသည် အမြှောက်ကြိုက်သည် မဟုတ်ပါလား။ အရွယ်တင်ကြောင်း၊ ချောကြောင်းလှကြောင်း ပြောလျင် အလွန်သဘောကျတတ်ကြသည်။ ဝေဖြိုးစကားကြောင့် မညိုရှိန်က ပြုံးနေသည်။ ဝေဖြိုးက စကားဆက်ပြန်သည်။

“ မမနာမည်က ရိုးသလောက် လူက တကယ်ချောတယ်နော်…။ နေစမ်းပါဦး မမရဲ့…။ မမက အိမ်ထောင်သည်လို့ ထည့်ပြောရတာက ဘာလဲ.. ကျနော်က ရည်းစားစကားပြောလာမှာ စိုးလို့လား..”

“ ကြောက်လို့တော့ မဟုတ်ပါဘူးကွာ…။ မောင်လေးရဲ့ မျက်ဝန်းထဲမှာ မောင်လေးရဲ့ စိတ်အကြံတွေက ထင်ဟပ်နေတယ်လေ…။ ဒါကြောင့်မို့ မမမှာ ချစ်သူရှိတယ်… နင်ငရဲကြီးလိမ့်မယ်လို့ သိစေချင်လို့ အိမ်ထောင်ရှိတဲ့အကြောင်း ကြော်ငြာလိုက်ရတာပါ…..”

“ ဒါတော့ ဒါပေါ့လေ…။ အိမ်ထောင်ရှိရှိ.. မရှိရှိ ကျနော်ကတော့ မမအလှကို စိတ်ဝင်စားသွားတာ တော့ အမှန်ပဲ…”

ဝေဖြိုးက ထိုသို့ပြောပြီး ပစ္စည်းတင်တန်းပေါ်မှ သူ့အိတ်ထဲမှ တစ်စုံတစ်ခုကို မတ်တတ်ရပ်၍ နှိုက်ယူလိုက်သည်။ အာလူးကြော် အကောင်းစားအထုပ်ကြီးနှင့် ထောပတ်မလိုင်ခဲ တစ်ထုပ်၊ ကိတ်ခြောက်တစ်ထုပ် သူ့လက်ထဲတွင် ပါလာသည်။ မညိုရှိန်စိတ်ထဲ ကြိတ်ပြုံးလိုက်မိသည်။ စားရကံကြုံလို့ မုတ်ဆိတ်ပျားစွဲကိန်း ဆိုက်လာပြီမို့ သူ့အိတ်ထဲမှလည်း ဆာလျင်စားဖို့နှင့် လက်ဆောင်ပေးရန် မုန့်တွေ တော်တော်များများ ဝယ်လာခဲ့သည်။

“ ရော့… မမ… အဆာပြေ စား….”

ဝေဖြိုးက မုန့်ထုပ်များကို လှမ်းပေးရင်း ပုလင်းပြားသဏ္ဍာန်တစ်ခု နှိုက်ယူပြီး ဇစ်ကို ပိတ်လိုက်သည်။ သူထိုင်ခုံပေါ်တွင် ပြန်ထိုင်မိတော့ မညိုရှိန်က အာလူးကျော်ထုပ်ကို ဖောက်၍ စားနှင့်နေပြီ။ သူကျွေးသည့် အစာတွေကို တဝတပြဲစားပြီး သူပြောသည့် စကားတွေကို နားထောင်ရတော့မည်မို့ အပျင်းပြေလိုက်မည်ဖြစ်ခြင်း။ အဲ့ဒီနောက် တဆင့်တက်လာမည့် အခြေအနေတွေ ဟင်း… ရင်ခုန်လှိုက်မောစရာ ကောင်းလှပါဘိ။ ဆန့်ကျင်ဖက်နှစ်ဦး ပူးကပ်ယှဉ်တွဲပြီး ထိုင်နေရသည်မို့ မရိုးသားသော ကာမဓါတ်က နှစ်ဦးစလုံးကို အချက်ပြ ထိုးဆွလို့နေပါပြီ။ မညိုရှိန်၏ တင်ပါးဆုံ ထွားထွားအိအိကြီးနှင့် ဝေဖြိုး၏တင်ပါးတို့ ပွတ်ကပ်၍ ဖိညှပ်နေသလို ပေါင်သားချင်း အတွေ့၊ ခြေသလုံးသားချင်း အတွေ့တို့ကပါ တစ်စပ်တည်း ဖြစ်နေပါတော့သည်။

မရိုးသားသော ဓါတ်ခံက နှစ်ဦးစလုံးမှာ ရှိနေပြီးသားမို့ ရှေ့တဆင့်တက်မည့် အခြေအနေမှာ သဲထိတ်ရင်ဖိုဖွယ်တွေသာ ဖြစ်နေပါတော့သည်။ သင်းပျံ့သော ရေမွှေးနံ့သင်းသင်းက ဝေဖြိုး၏ နှာခေါင်းဝကို လာလာကလိနေသည်။ ခေါင်းတစ်ချက် ငဲ့ကြည့်ရုံနှင့် ပြည့်တင်းမို့မောက်သော ရင်ညွန့်သား အိအိကြီးတွေကို အထင်းသာ မြင်တွေ့နေရသည်။ ဆုတ်ချေပွတ်ဆွဲ၍ မွှေ့နမ်းပစ်ချင်စရာ ကောင်းလွန်းလှသည်။ ကာမဓါတ်၏ လှုံ့ဆော်မှုကြောင့် ဝေဖြိုးတစ်ယောက် သွေးခုန်နှုန်းတွေ မြန်ဆန်လာပြီး စိတ်တွေ ဂဏာမငြိမ် ဖြစ်နေရသည်။

လက်မောင်းသားချင်း တမင်ကွာကြာထိ၍ အကဲစမ်းကြည့်သည်။ အညောင်းဆန့်သလိုလိုနှင့် မညိုရှိန်၏ ခြေသလုံးနှစ်ဖက်အတွင်းသို့ သူ့ခြေသလုံးကို ထိုးသွင်းကာ အသားချင်းထိ၍ အရသာယူကြည့်သည်။ မညိုရှိန်က ဝေဖြိုး၏ အပြုအမူတို့ကို သိပင်သိငြားသော်လည်း မသိချင်ယောင်ဆောင်နေလိုက်သည်။ ဒီလောက်အတွေ့အကြုံမျိုးလောက်တော့ ရိုးအီအံခွက်နေပြီမို့ ဘာမှမဆန်း။

“ မင်းက ကန်တော်ကြီး အနောက်ဖက်ခြမ်းဆိုတော့ ဧရာထွန်းကလား…”

“ ဟုတ်ကဲ့ မမ… ဧရာထွန်းတိုက်ခန်းမှာ နေပါတယ်…”

ဝေဖြိုးက သူ့ညာဖက်ခြေသလုံးကို မညိုရှိန်၏ ဘယ်ဖက်ခြေသလုံးနှင့် ပွတ်ထိဆန့်တန်းရင်း ပြောသည်..။

“ မမကရော….”

“ မမတို့က အရှေ့ဖက်ခြမ်းလေ…။ စောစောကပဲ ပြောထားတာ မေ့သွားပြီလား…”

မညိုရှိန်က အပြစ်တင်သံ ညုညုလေးနှင့် ပြောသည်…။

“ အဟင်း…ဟင်း…. ဆောရီးပါ..မမ..”

မှန်လုံကားကြီးက စက်ရှိန်မြှင့်၍ လမ်းမပေါ်တွင်ပြေးလွှားနေသလို ဝေဖြိုး၏စိတ်တွေကလည်း မညိုရှိန်၏ စောက်ဖုတ်ကြီးကိုနှိုက်ရန် အရှိန်မြှင့်၍ ကြံစည်အားထုတ်နေပါသည်။ ကားအမိုးတစ်နေရာရှိ ဆောင်းဘောက်မှ ထွန်းအိန္ဒြာဗိုလ်၏ သီချင်းသံက ခပ်သဲ့သဲ့လေး ပြန့်လွင့်နေသည်။ ကားလမ်းမပေါ်ရှိ ချိုင့်တစ်ခုကို ကျော်အဖြတ်တွင် ကားက ဝုန်းခနဲ မြောက်တက်သွားသည်။

“ အမလေး….တော့………”

မညိုရှိန်နှုတ်က လွှတ်ခနဲ ထွက်သွားပြီး ကိုယ်အနေအထားက ဟန်ချက်ပျက်ကာ နောက်မှီခုံဆိုဖာနှင့် သူမခန္ဓာကိုယ်မှာ လွတ်ထွက်သွားသည်။ ဒီအခွင့်အရေးကို အမိအရယူပြီး ဝေဖြိုးက ညာဖက်လက်ကို မညိုရှိန်၏ကိုယ်လုံး အိအိထွေးထွေးကြီးကို သိုင်းဖက်ပေးလိုက်သည်။

“ အဟင်း… ဟင်း…. ရင်တွေကို တုန်သွားတာပဲ….. ကွာ..”

မညိုရှိန်က ဝေဖြိုးရင်ခွင်ကြားမှ ခေါင်းလေးမော့၍ ဆိုသည်..။

“ ကျနော်ရှိပါတယ်… မမရဲ့…။ ဘာမှ မကြောက်ပါနဲ့…”

ဝေဖြိုးက တင်းသထက်တင်းသွားအောင် ဖက်ထားရင်းက မညိုရှိန်၏ ဆံပင်အိအိများကို တစ်ချက်ငုံ့မွှေးလိုက်ရင်း ပြောသည်။ မညိုရှိန်၏ ကိုယ်လုံးထွေးထွေးအိအိကြီးက ဝေဖြိုးဘက်သို့ အတော်လေး ယိမ်းနေသည်မို့ ခပ်စောင်းစောင်းကြီး ဖြစ်နေပါသည်။

“ ဟွန်း…. လူလယ်လေး…. လူကိုဖက်ထားတာ လွှတ်ဦးလေ….”

မညိုရှိန်က ဖက်သိုင်းထားသော ဝေဖြိုးလက်ကို အသာဆွဲဆိတ်လိုက်ရင်း ကိုယ်ကိုကြွ၍ ရုန်းထွက်လိုက်သည်။ အခြေအနေက အလွန်ကောင်းမွန်နေပြီမို့ ဝေဖြိုးက သူ့လက်ကို ဖြေလွှတ်ပေးလိုက်ပြီး ဘယ်ဘက်ပေါင်ပေါ် တင်ထားလိုက်သည်။ မညိုရှိန်က ထိုင်ခုံအောက်ရှိ ဆွဲခြင်းထဲမှ ရေသန့်ဗူးယူရန် ကုန်း၍နှိုက်နေစဉ် သူမ၏ဖင်ဆုံကြီးက အထက်သို့ အတော်လေး မြောက်ကြွနေပြီး လက်တစ်နှိုက်စာမက လွတ်ထွက်နေသည်။

ဝေဖြိုးက ဒီအခွင့်အရေးကိုလည်း အမိအရ ယူလိုက်သည်။ မညိုရှိန်၏ ဖင်ဆုံကြီးကြားမှတဆင့် သူမ၏ စောက်ဖုတ်ကြီးကို ဆွဲကုတ်ယူလိုက်သည်။ မညိုရှိန်ဖင်ဆုံကြီး တစ်ချက် တွန့်ခနဲခါသွားပြီး နှုတ်မှလည်း ကျစ်ခနဲ စိတ်မရှည်ဟန်ပြုလိုက်သည်။ အမှန်အားဖြင့် သူမစိတ်ထဲကလည်း ဝေဖြိုး၏ အပြုအမူကို ကျေနပ်နေပါသည်။ သို့သော် မိန်းမပီပီ ဟန်ဆောင်ပလီလိုက်ခြင်းသာ ဖြစ်ပါသည်။ ဤသို့ဖြစ်ရန် သူမကိုယ်တိုင် တမင်သက်သက် ဖန်တီးလိုက်ခြင်းဖြစ်သည်။ ဝေဖြိုးတစ်ယောက် ဒီစိတ်ကူးအကြံ ပေါ်ပါစေဟုပင် ကြိတ်၍ ဆုတောင်းနေရသေးသည်။ အခု သူ့ဆုတောင်း ပြည့်ချေပြီ။

ဝေဖြိုးက ထမီတွင် ချက်ချင်းပင် စိုရွှဲလာသော စောက်ရည် စေးစေးပျစ်ပျစ်များကို စမ်းမိသည်။ မညိုရှိန်တစ်ယောက် သူ့လုပ်ရပ်ကို ကျေနပ်ရုံမျှမက ခံချင်စိတ်ကြောင့် စောက်ရည်များပင် စိမ့်ထွက်လာပြီ မဟုတ်ပါလား။ ဘာတွေ ဘယ်လိုရှာနေသည် မသိ။ မညိုရှိန်တစ်ယောက် အခုချိန်ထိ တစ်စုံတစ်ခုကို ကုန်းနှိုက်ရှာဖွေနေဆဲဖြစ်သည်။ ဒီတော့ ဝေဖြိုးက တဆင့်တက်ကာ အခုလက်လှမ်းမှီသော နေရာမှ ထမီစကို ခပ်တင်းတင်းဆွဲကုတ်၍ လက်ဖဝါးအလည်သို့ စုကိုင်ကာ ဆွဲဆွဲသွင်းရင်း ထမီအောက်စထိရောက်အောင် စုလိပ်ဆွဲယူလိုက်သည်။ ဒီတော့ ရှေ့ပိုင်းကသာ ထမီနှင့် ဖုံးကွယ်ထားပြီး နောက်ပိုင်းကမူ ဟာလာဟင်းလင်းကြီး ဖြစ်သွားပါတော့သည်။ ပြည့်ဖြိုးတင်းအိနွေးထွေးသော ဖင်ဆုံသားနှင့် ပေါင်ရင်းသား အစပ်တို့ကို အခုမှ ထိထိမိမိကြီး ထိကိုင်မိတော့သည်။

ဝေဖြိုးက သူ့လက်ဖဝါးကို ဖင်ကြားအောက်မှ တဆင့် စောက်ဖုတ်ကြီးဆီသို့ တိုးသွားကာ လက်ချောင်းများနှင့် အထက်အောက်ဝဲယာ ကြက်ခြေခတ်ပုံစံ ပွတ်ဆွဲပေးလိုက်သည်။ ပေါင်ကြားရှိ စောက်ဖုတ်ကြီးကို ကျကျနန မမြင်ရသော်လည်း သူ့လက်ဖဝါးအောက်မှ အတွေ့အထိကတဆင့် ခန့်မှန်းသိရှိနေရသည်မှာ စောက်ဖုတ်ကြီးတစ်ခုလုံး ဖောင်းတင်းကြွရွနေပြီး လက်ထဲမှာ ပြည့်အိလွန်းလှသည်ကိုတော့ သိနေရသည်။ လူကထွားသလောက် စောက်ဖုတ်လည်း တော်တော်ကြီးတဲ့ မိန်းမပဲဟု စိတ်ထဲက တွေးမိလိုက်သည်။

သူ့လက်ချောင်းများက စောက်မွှေးထူလပျစ် အုံကြီးပေါ်သို့ ရောက်ရှိသွားပြန်သည်။ မျက်စိဖြင့် တပ်အပ်မြင်ရလျင် အဘယ်မျှနက်မှောင်ပြောင်လက်ပြီး တထွေးတအုပ်ကြီး ရှိနေမည်မသိ။ ယခုလို လက်ချောင်းများနှင့် ပွတ်သပ်၍ ခန့်မှန်းကြည့်ရုံမျှနှင့်ပင် စောက်မွှေးအုံကြီးမှာ အလွန်ကျယ်ပြန့်ကြောင်း ခန့်မှန်းလို့ရသည်။

“ ကျစ်…..တော်တော်ကဲနော်…..ဟွန်း….”

ထိုသို့ပြောရင်း မညိုရှိန်က ကြက်ဥပြုတ် ၄ လုံးနှင့် ရေသန့်ဗူးကို ဝေဖြိုးလက်ထဲ လှမ်းပေးသည်။ သူ့ညာဖက်လက်က မညိုရှိန်၏ ပေါင်ကြားရှိ စောက်ဖုတ်ကြီးကို ကုတ်နှိုက်နေရသဖြင့် ဘယ်လက်ဖြင့်သာ လှမ်းယူနိုင်သည်။ ထို့ကြောင့် ရေသန့်ဗူးကို အရင်ယူပြီးမှ ကြက်ဥပြုတ်များကို နောက်တစ်ခါ ပြန်ယူရသည်။ နှိုက်ချက်တွေက အရေးပါသော ခလုတ်များကို ထိထိမိမိကြီး နှိုက်ဆွနေသည်မို့ မညိုရှိန်၏ ဖင်ဆုံထွားထွားအိအိကြီးမှာ တဆတ်ဆတ် တုန်ခါနေပြီး တော်တော်နှင့် မထိုင်ဖြစ်သေးပဲ ဒီအတိုင်းကြီး ကုန်းကွပေးထားဆဲ ရှိနေသေးသည်။ စောက်ဖုတ်အတွင်းသားတွေက စောက်ရည်တွေဖြင့်စိုရွှဲနေပြီး တင်းပြည့်ဖောင်းအိနေပါတော့သည်။

ဝေဖြိုးက ကြက်ဥပြုတ်များကို ခါးပိုက်ထဲထည့်ထားပြီး ဘယ်လက်က ရေသန့်ဗူးကို ကိုင်ထားရင်း အတောမသတ်အောင် ဆက်နှိုက်နေပြန်သည်။ မညိုရှိန်က ကောင်းလည်းကောင်း ၊ စိတ်ကလည်း မရှည်တော့ပြီမို့ ကိုယ်ကိုမတ်၍ ဖိထိုင်ချလိုက်သည်။ အမှတ်တမဲ့မို့ ဝေဖြိုးက သူ့လက်ကို ပြန်မရုတ်မိပဲ ဖြစ်သွားရာ ဖိထိုင်ချလိုက်သော အရှိန်နှင့် ကိုယ်လုံးဝိတ်ဖိအားကြောင့် သူ့လက်မှာ ဖျစ်ခနဲ နာသွားရသည်။

“ အားလားလား…. ရှစ်…. ကျွတ်ကျွတ်….”

ဝေဖြိုး နှုတ်မှ အသံထွက်သွား၏။

“ ဟွန့်…. မှတ်ထား ကောင်းတယ်…. ဒီမှာ လုပ်နေမှန်းသိလျက်နဲ့ …။ အဲဒါ.. သူများကို လုပ်ချင်ဦး….”

မညိုရှိန်က သူ့ကိုယ်ကို အနည်းငယ်ကြွ၍ ဝေဖြိုး အဆင်ပြေပြေ နှိုက်လို့ကောင်းရန် သူမကိုယ်ကို အနည်းငယ် ပြင်ပေးလိုက်သည်။ စောက်ဖုတ်ကြီးကမူ တကယ့်ကိုပဲ ဖောင်းကြွ စူပွနေပြီး စောက်ရည်တွေ အိုင်ထွန်းရွှဲနစ်၍နေပါပြီ။ ကားပေါ်မှာသာ မဟုတ်ရင် လိုးလို့ရသည့် အနေအထားသို့ ကောင်းကောင်းကြီး ရောက်ရှိနေပြီ။ အခုတော့ မအိပ်မချင်း တစ်ညလုံး နှိုက်နေရုံသာ အခွင့်ရတော့မည်။

“ ကြက်ဥတွေက ဘယ်မှာတုန်း… ”

မညိုရှိန်က အနှိုက်ခံရင်းတန်းလန်းမှ ရင်မောသံကြီးဖြင့် မေးလိုက်သည်..။

“ ကျနော့် ခါးပိုက်ထဲမှာ….”

မညိုရှိန်က ခါးပိုက်ထဲမှ ကြက်ဥများကို လှမ်းနှိုက်ယူလိုက်စဉ် အထက်သို့ တောင်မတ်နေသော ဝေဖြိုး၏လီးကြီးနဲ့ တဲ့တဲ့ကြီး ထိတိုက်မိလိုက်သည်။ သူမကိုယ်တိုင်ကလည်း ကာမစိတ်တွေ ထကြွနေပြီမို့ ဝေဖြိုးလီးကြီး၏ အတွေ့က သူမတစ်ကိုယ်လုံးကို ကြက်သီးတွေ တဖြန်းဖြန်း ထသွားစေပါသည်..။

“ မင်းလက်ကြီးကို ခဏ ဖယ်လိုက်ဦးကွာ…. ကိုးလိုးကန့်လန့်ကြီးနဲ့ အဆင်မပြေဘူး….”

ဒီတော့မှ ဝေဖြိုးက သူ့ညာဖက်လက်ကို မညိုရှိန် ဖင်ဆုံကြီးအောက်မှ ဆွဲနှုတ်လိုက်သည်။ သူ့လက်ဖဝါးတစ်ခုလုံး စောက်ရည်တွေဖြင့် စိုရွှဲ စေးကပ်နေသည်။ ဝေဖြိုးက လက်ဖဝါးတွင် ပေကျံနေသော စောက်ရည်များကို ပုဆိုးစွန်းဖြင့် သုတ်ပစ်လိုက်သည်..။

“ ဟွန်း….ညစ်ပတ်လိုက်တာ… ”

မညိုရှိန်က ကြက်ဥအခွံခွာနေရာမှ မျက်စောင်းလေးထိုးရင်း ပြောလိုက်သည်။ ကားအတွင်းရှိ မီးရောင်ကြောင့် ရမ္မက်ခိုးတွေ တရှိန်ရှိန်နဲ့ လက်လက်ထနေသော မညိုရှိန်၏ မျက်လုံးအစုံကို တွေ့လိုက်ရသည်။ မညိုရှိန်က အခွံခွာပြီးသော ကြက်ဥတစ်လုံးကို ဝေဖြိုးလက်ထဲသို့ ထည့်ပေးလိုက်သည်။ နှစ်ယောက်သား ကြက်ဥစားရင်း စကားတွေပြောနေကြသည်။

“ မင်းကို မမ စောစောထဲက ကြိုပြောထားတယ်နော်…။ မမမှာ ချစ်သူရှိတယ်… နင်ငရဲကြီးလိမ့်မယ်လို့…။ မင်းက ဘာလဲ… ပွဲလန့်တုန်း ဖျာခင်းလိုက်တာပေါ့လေ…. ဟင့်… ”

ဝေဖြိုးက ညာဖက်လက်ဖြင့် မညိုရှိန်၏ခါးကို ဆွဲဖက်လိုက်ပြီး သူ့ဖက်ဆွဲယူကာ ပါးမို့မို့ကို နမ်းရှိုက်လိုက်သည်..။

“ ဟင့်…. ကြည့်ပါလားလို့….. ပြောလေ ကဲလေ… ”

မညိုရှိန်က သူ့ပေါင်ကြားရှိ တင်းတောင် မတ်ထွက်နေသော လီးကြီးကို တင်းနေအောင်ဆုပ်၍ လှုပ်ရမ်းကာ ပြောလိုက်သည်..။

“ အ..အ… အာ… သာသာလုပ်ပါ… မမရဲ့…။ အရင်းက ပြုတ်ထွက်သွားပါဦးမယ်…. ”

“ ပြုတ်ထွက်သွားတော့လည်း အေးတာပဲ… ဟွန်း…. တော်တော် နန့်….. ”

မညိုရှိန်က ဂွင်းတိုက်သလို အထက်အောက် ဆောင့်ချပေးလိုက်သည်။ ဝေဖြိုးတစ်ယောက် အရသာတွေ တွေ့ပြီးရင်း တွေ့နေရပါတော့သည်။

“ မမကို မြင်ကတည်းက ကျနော့်စိတ်တွေ တစ်မျိုးကြီးပဲ… မမရာ။ ဟို… ရှေးရေစက်လို့ပဲ… ပြောရမလား… ပဲ… ”

“ အောင်မယ်.. ရေစက်တွေ မီးစက်တွေ ပြောမနေပါနဲ့… ကွာ…။ တဏှာရူး… ရူးတယ် မပြောဘူး…။ လက်ကလည်း သရမ်းလိုက်တာ လွန်ရော…။ တစ်နယ်သားထဲချင်းမို့ အားကိုးရမလား မှတ်တယ်… စောက်ဖုတ်တောင် အကုတ်ခံရသေးတယ်…။ ဒါလောက် သောင်းကျန်းတာမျိုး တစ်ခါမှ မကြုံဖူးဘူး… တကယ်ပဲ…  ”

“ မမကလည်း… အားကိုးရပါတယ်… ဗျ….။ ဟို.. ကားဆောင့်တုန်းကလေ… ကျနော်က မမကို တင်းနေအောင် ဖက်ထားပေးတယ်… လေ…”

“ အောင်မယ်… အောင်မယ် … နာသွားပါဦးမယ်… နော်.. ကိုယ်တော်လေး….”

ပါးစပ်က စကားတွေ ပြောနေသော်လည်း မညိုရှိန်လက်က ဝေဖြိုးလီးကြီးကို မလွှတ်သေးပဲ တင်းကြပ်နေအောင် ဆုပ်ကိုင်ထားဆဲရှိသေးသည်။ ကားပေါ်က ခရီးသည်တစ်ချို့မှာ အိပ်ပျော်ကုန်ကြပြီ။ သူတို့နှင့် တစ်တန်းတည်းမှာရှိသည့် ထိုင်ခုံမှ အသက် ၅၀ ကျော်ခန့်ရှိ ချင်းအမျိုးသမီးကြီးနှစ်ဦးလည်း တစ်ယောက်ပေါ် တစ်ယောက်မှီလျက် အိပ်ပျော်နေကြပြီ။ ဝေဖြိုးလီးကြီးက အတော်လေး တုတ်ပုံရသည်။ အရှည်ကလည်း သေးပုံမရ။ သူတို့အတွက် ဆော့ကစားစရာ သားကောင်တစ်ကောင် ရလိုက်သည့်အတွက် မညိုရှိန် အလွန်ကျေနပ်ဝမ်းသာနေသည်။ ကားက နောက်တစ်နေ့ မိုးချုပ်မှ မန္တလေးဝင်မည်မို့ သူမတိုက်ခန်းခေါ်၍ တစ်ညလုံး အပျော်ကျူးပစ်လိုက်ဦးမည်။

“ မမ… အိပ်ချင်ရင် ကျနော့်ပေါင်ပေါ် လှဲအိပ်လေ…”

“ ဒါကြီးနဲ့ ခေါင်းပေါက်သွားမှာ ကြောက်ပါသတဲ့ ရှင်….”

ကြက်ဥပြုတ် စားပြီးသောအခါ ဝေဖြိုးက သူ့ဘယ်ဖက်ဘေးတွင် ချထားသော အရက်ပုလင်းပြားလေးကို ဆွဲထုတ်ယူလိုက်သည်..။

“ ရော့…မမ..၊ ဒါဆေးလိမ္မော် အရက်…၊ လူနဲ့ တည့်ပါတယ်…. နည်းနည်း သောက်ကြည့်လေ….”

ဝေဖြိုးက ပုလင်းအဖုံးကို လှည့်ဖွင့်လိုက်ပြီး မညိုရှိန် နှာခေါင်းဝသို့ တေ့ပေးလိုက်သည်။ လိမ္မော်နံ့နှင့် ပျားရည်နံ့ သင်းသင်းက နှာခေါင်းထဲ တိုးဝင်သွားသည်။ အခိုးအရှိန် ပြင်းလို့နှင့်တူသည်။ မညိုရှိန် တစ်ကိုယ်လုံး နွေးထွေးရှိန်းဖိန်းသွားသည်။ ဒီအရက်က တန်ဘိုးကြီးသည်။ ပုလင်းတစ်ဖုံး သောက်ရုံနှင့် ဘီအီးအပြင်းစား တစ်ပိုင်းလောက်ထိသည်။ အဝင်လည်းမဆိုး။ အနံ့ကလည်း လိမ္မော်နံ့ ပျားရည်နံ့ သင်းပျံ့နေသည်။

ဝေဖြိုးက ပုလင်းတစ်ဖုံးစာ ထည့်ပေးလိုက်သည်။ မညိုရှိန်က တစ်ခါတည်း မော့ချလိုက်သည်။ ဝေဖြိုးက ရေသန့်ဗူး ကမ်းပေးလိုက်သည်။ တစ်ကိုယ်လုံး ရှိန်းခနဲ ဖိန်းခနဲ ပူနွေးသွားရသည်။ ရေများများသောက်လေ အရက်ရှိန် ပိုတက်လေဖြစ်ရာ မညိုရှိန် မူးတော့မည်။ သူလည်း တစ်ဖုံးသောက်လိုက်သည်။ သူကတော့ အိပ်လို့မဖြစ်သေး။ ဤမျှချောမောလှပ စွဲမက်စရာကောင်းသော မိန်းမချောကြီးတစ်ယောက်ကို နှိုက်ဆွ ကလိလိုက်ချင်သေးသည်။
ကားပေါ်မှာ လိုးခွင့်မရ၊ စိတ်တိုင်းကျ နှိုက်ခွင့်တော့ရသည်။ အရက်ရှိန်ကြောင့် မညိုရှိန် မျက်လုံးတွေ တဖြည်းဖြည်းနှင့် မှေးစင်းလာသည်။ အိပ်တော့ မအိပ်ချင်သေး။ သို့သော် မှိန်းချင်နေသည်။

“ မမ… ကျနော့်ပေါင်ပေါ် လှဲချင်လှဲချလေ….”

ဒီတစ်ခါတော့ ဝေဖြိုးစကားကို မငြင်းဆန်တော့ပဲ မညိုရှိန်က ထိုင်ခုံကိုကျောပေးရင်း ခပ်ကွေးကွေးလေး စောင်းကာ ဝေဖြိုးပေါင်ပေါ်တွင် ခေါင်းတင်လျက် လှဲအိပ်ချလိုက်သည်။ ဝေဖြိုးလီးကြီးက မတ်ထောင်နေဆဲ။ မညိုရှိန်ခေါင်းနှင့် တွန်းထားသလို ဖြစ်၍ ဘယ်ဖက်ပေါင်ဘက်ခြမ်းတွင် ဒစ်ကြီးက လှည့်နေသည်။ ဝေဖြိုးက ပေါင်နှစ်ချောင်းကို ဗိုက်ဖက်ဆီကပ်ပြီး ဒူးနှစ်ချောင်းကွေး၍ အိပ်နေသော မညိုရှိန်၏ နောက်သို့ကော့ကာ အပေါ်သို့စွင့်ကားတက်နေသော တင်သား ထွားထွားအိအိကြီးကို ပွတ်သပ် ဆုတ်ချေပေးနေသည်။ သူတို့ရှေ့ကခုံကလည်း အမျိုးသမီးများဖြစ်သည့်အတွက် ထည့်တွက်စရာမလိုပဲ ခပ်ရဲရဲပင် ထင်တိုင်းကျဲနေသည်။

မညိုရှိန် လုံးဝ အိပ်မပျော်သေးပါ။ အရက်အရှိန်နဲ့အတူ ဝေဖြိုး၏ ပွတ်သပ်ဆုပ်ချေ ဆော့ကစားပေးနေမှုကို အရသာခံရင်း ဇိမ်နဲ့ မှိန်းနေခြင်းသာ ဖြစ်သည်။ ဝေဖြိုးက ထမီအတွင်း လက်လျှိုသွင်းလိုက်ပြီး တင်သားဆိုင် ထွားထွားအိအိများကို ထိထိမိမိ ဆုပ်ချေပွတ်ပေးသည်။ သူလည်း နွေးထွေးတင်းအိသော အရသာကိုခံစားရသည်။ တင်ပါးကို ပွတ်သပ်ဆုတ်ချေနေရာမှ သူ့လက်က ဖင်ဆုံကြားသို့ ရောက်သွားသည်။ ဖင်ဝစူစူလေးကို လက်ခလယ်ထိပ်နှင့် ပတ်ဝိုက်ပွတ်ထိပေးလိုက်ပြန်သည်။

မညိုရှိန်တစ်ယောက် ယားကျိကျိနှင့် အူတုန်အသည်းတုန်ဖြစ်ကာ မရိုးမရွကြီး ခံစားနေရသည်။ ကောင်လေးက မခေ၊ အတွေ့အကြုံ အတော်လေး ရင့်ကျက်စုံလင်ပြီး ဖြစ်ပုံရသည်။ ဖင်ဝကို စိတ်ရှည်လက်ရှည် ဆွပေးနေသည်ကို အခုမှပင် အကျအန ခံဖူးတော့သည်။ သူ့လက်တွေက ဖင်ဝကတဆင့် စောက်ဖုတ်ပေါ်သို့ ရောက်လာသည်။ ဖင်ဝအစပ်နှင့် နီးကပ်နေသော စောက်ဖုတ်နှုတ်ခမ်းသားအစပ်ကို လက်ခလယ်ထိပ်ဖျားဖြင့် ခပ်ဖွဖွ ခပ်ရွရွလေး ပွတ်လိုက်ပြန်သည်။ ဒီတော့ စောက်ဖုတ်ရော ဖင်ပါ နှစ်ခုလုံး ယားရွလာသည်။

အရက်အရှိန်ကလည်း တက်လာပြီမို့ မညိုရှိန်တစ်ယောက် ပျော်ရွှင်တက်ကြွလာသည်။ မိန်းမသဘာဝ ကိုယ်ကစ၍ မနန့်သင့်သော်လည်း ယခုလို လက်ရဲဇက်ရဲ လက်သရဲနှင့်တွေ့လျင် အနှိုက်ခံ အဆွခံဖို့ ဝန်မလေး။ အရက်က အမူးမကြမ်း၊ မျက်လုံးကလည်း မဖွင့်ချင်၊ တစ်ကိုယ်လုံး ဟင်းလင်းပြင်တွင် လွင့်မျော၍ လေဟုန်စီးနေရသလို တသိမ့်သိမ့် တငြိမ့်ငြိမ့် ခံစားနေရသည်။

ဝေဖြိုးလက်တွေက စောက်ဖုတ်အောက် နှုတ်ခမ်းကတဆင့် အတွင်းသားများကို လှည့်၍ လှည့်၍ ကော်သုတ်သလို ပွတ်၍ပွတ်၍ ကလိလိုက်ပြန်သည်။ ကောင်းလိုက်သည့် ဖြစ်ခြင်း။ မညိုရှိန် ဖင်ဆုံကြီး နှစ်လုံးမှာ တစ်ချက်တစ်ချက် ဆတ်ခနဲ ဆတ်ခနဲ တုန်တုန်သွားသည်။ သူ့ဆီကို ရောက်တော့မည်ကို အတတ်သိ၍လားမသိ စောက်စိတဝိုက်တွင် ယား၍ ကြွကြွတက်လာသည်။ သို့သော် ဝေဖြိုးလက်တွေက စောက်စိနားကို မသီသေး။ နှုတ်ခမ်းသားများမှတဆင့် အတွင်းသားနုနုထွတ်ထွတ်များဖြင့် ဝန်းရံထားသော စောက်ခေါင်းဝအစပ်ကို သွင်းလိုက်ထုတ်လိုက် လုပ်ပေးလိုက်ပြန်သည်။ ကားစက်သံက လွှမ်းမိုးနေသဖြင့် နှိုက်ဆွ ကလိရာမှ ထွက်ပေါ်နေသော တစွပ်စွပ် တပြွတ်ပြွတ်အသံများ ငုတ်ကွယ်လျက် ရှိနေပါသည်။

မညိုရှိန်၏ စောက်ဖုတ်ကြီးတစ်ခုလုံး အဆမတန် ရွကြွစူပွလာပါတော့သည်။ စောက်ရည်တွေကလည်း တစိမ့်စိမ့်နှင့် စိုရွှဲအိုင်ထွန်းနေပါသည်။ ဝေဖြိုးလည်း အရက်အရှိန်တက်၍ သူ့လက်ကတဆင့် စောက်ဖုတ်ကြီး၏ နူးညံ့ပူနွေးသော အတွေ့အရသာကို ကောင်းကောင်းကြီး ခံစားနေရပါသည်။ စောက်ခေါင်းအတွင်းသို့ သူ့လက်ခလယ်ကို ဖြောင့်ဖြောင့်သွင်း၍ အသာလေး ငြိမ်ထားကြည့်ရာ စောက်ဖုတ်အတွင်းပိုင် ကြွက်သားတွေက သူ့လက်ခလယ်ကို ညှစ်၍ ဆွဲစုပ်နေသည်ကို သိသာထင်ရှားစွာ ခံစားနေရသည်။ မညိုရှိန်၏ စောက်ဖုတ်အတွင်း ညှစ်အား မသေးလှကြောင်း သိလိုက်ရသည်။ ဒီအတွေ့မျိုးက လီးတစ်ချောင်းလုံးကို အီဆိမ့်ထုံကျင်သွားစေပြီး စောက်ဖုတ်အတွေ့အရသာကို လီးက ကောင်းကောင်းကြီး ခံစားရတတ်သည်။

မညိုရှိန်က သူ့ခေါင်းနှင့် ဖိကပ်လျက်ရှိသော ဝေဖြိုး၏ တဆတ်ဆတ် တောင်နေသော လီးကြီးကို သူ့ခေါင်းပေါ်မှ ကျော်ပြီး ညာလက်ဖဝါးနှင့် ဆုပ်၍ ဆုပ်၍ ပေးလိုက်တော့သည်။ ဒီအချိန်ဝယ် ဝေဖြိုးလက်ခလယ်ထိပ်က စောက်စိငုတ်ပြူးပြူးကြီးပေါ်သို့ ထိထိမိမိကြီး ပွတ်ဆွနေပါတော့သည်။ ပုဆိုးပေါ်မှ ဆုပ်ကိုင်ထားရသည်ကို အားမရတော့ပဲ ဝေဖြိုး ပုဆိုးကို ဆွဲလှန်ကာ ဆုပ်ကိုင်ဖို့ ကြိုးစားမိသည်။ ဒီတော့ ဝေဖြိုးက မညိုရှိန် အကိုင်ရ လွယ်ကူအောင် သူ့ပုဆိုးကို ဖြေလျှော့ ချွတ်လှန်ပေးလိုက်ပြီး မညိုရှိန်လက်ကို ဆွဲကိုင်၍ လီးချောင်းကြီးပေါ် အုပ်တင်ပေးလိုက်သည်။ မညိုရှိန် လက်ဖဝါးနုနုထဲတွင် ဝေဖြိုး၏ နွေးထွေးတင်းတောင့်သော လီးချောင်းကြီး တစ်ခုလုံး ကျရောက်သွားတော့သည်။

မညိုရှိန်က လီးချောင်းကြီးတစ်ခုလုံး ဒစ်ပြဲကြီးပါမကျန် ဆီမန်းမန်းသလို အုပ်ဝိုက်ပွတ်သပ်ပြီးမှ ဒစ်အညှာရှိ အကြောတင်းတင်းဖုကလေးကို ခပ်ဖိဖိလေး လက်မထိပ်ဖြင့် ပွတ်ပေးသည်။ ကောင်းလွန်းလှသည့်အတွက် ဝေဖြိုး ခြေဖဝါးတစ်ပြင်လုံး ပူရှိန်းယားကြွနေတော့သည်။ ကားပေါ်မှာမို့ စောက်ဖုတ်ထဲ လီးထည့်၍ လိုးခွင့်မသာသော်လည်း နှစ်ဦးစလုံးအတွက် လိုးသလောက်နီးနီး ခရီးရောက်သော ပွတ်ဆွနည်းတို့ဖြင့် အပြန်အလှန် ကလိဆွနေကြရာ နှစ်ယောက်လုံးမှာ ကာမအရသာ အထွတ်အထိပ်သို့ ရောက်လုနီးနီး ဖြစ်နေကြပြီ။

မညိုရှိန်က ဝေဖြိုးလီးကြီးကို ခပ်တင်းတင်းဆုပ်၍ လက်မနှင့် လက်ညှိုးအဝိုက်ကို လီးအရင်းဘက်ထားပြီး ဘက်ပြန်ဆောင့်ပေးသည်။ ဝေဖြိုး လီးချောင်းတစ်လျှောက်လုံး ယားကြွ ပွတက်လာပြီး လရည်တွေ ထွက်ချင်လာသည်။ မညိုရှိန်လည်း ပြီးခါနီးပြီမို့ အကြောတွေ တင်းကုတ်လာသည်။ လရည်တွေ ပန်းထွက်ကုန်တော့မည်မို့….

“ မ.. မ….. မမ…. ကျနော်… ပီး… ပြီးတော့မယ်… ”

ဤသို့ သတိပေးလိုက်မှ မညိုရှိန်က အထက်အောက် စုန်ဆန် ပွတ်တိုက်ခြင်းကို ရပ်လိုက်ပြီး လရည်တွေ ဘေးစင်မထွက်စေရန် လက်ဖဝါးနှင့် အုပ်၍ ခပ်ဖွဖွလေး ဆုပ်ထားလိုက်သည်။ မကြာပါချေ။ ဝေဖြိုး သုတ်ရည်ပူတွေက မညိုရှိန်၏ လက်ဖဝါးနုနုထဲသို့ ဖျင်းခနဲ ဗျင်းခနဲ ပန်းထွက်ကုန်ပါတော့သည်။ မညိုရှိန်လည်း တဆတ်ဆတ် တုန်ခါပြီး စောက်ရည်တွေ ပန်းထွက်ကာ ပြီးဆုံးသွားပါတော့သည်။

လရည်တွေ စောက်ရည်တွေ ထွက်ကုန်တော့ ထုံးစံအတိုင်းပင် နှစ်ယောက်သားမှာ ကျေနပ်နုံးခွေသွားကြရသည်။ လရည် စောက်ရည် မထွက်ခင်ကသာ ပြင်းထန်သော ကာမဇော တက်ကြွစမြဲ ဖြစ်သည်။ စောက်ဖုတ်ထဲလိုး၍ လရည်ထွက်ထွက် ၊ ဂွင်းတိုက်လို့ လရည်ထွက်ထွက်၊ လရည်ထွက်သွားလျင်တော့ ပြင်းထန်သော ဆန္ဒအဟုန်က ငြိမ်သက် ရပ်တန့်သွားသည်သာ။

ဆေးလိမ္မော် အရက်က မူးယစ်ဆီနှင့် စပ်ထားသဖြင့် သာမန်အရက်နှင့် လုံးဝမတူ။ ယခုနှစ်ယောက်သား ထိုအရက်ရှိန်ကြောင့် အိပ်ပျော်သွားကြပါတော့သည်။ မှန်လုံကားကြီးမှာမူ စက်ရှိန်မြှင့်၍ လမ်းမကြီးပေါ်မှာ အရှိန်းပြင်းစွာ ပြေးလွှားနေဆဲ။

———————————————

မညိုရှိန် ကလေးဘက်သို့ ထွက်သွားပြီးနောက် တစ်ရက်တွင် မဝင်းဝါလတ်သည် ချိုချိုသင်းရှိရာ တောင်မြို့သို့ ဆိုင်ကယ်နှင့် ထွက်လာခဲ့သည်။ အချိန်က နံနက် ၁၀ နာရီကျော်ခန့် ဖြစ်သည်။ ဟိုရောက်တော့ ချိုချိုသင်းမှာ ဆလိုင်းချိတ်ထားရသည်။ အိပ်ပျော်နေ၍ သူမနှင့် စကားမပြောခဲ့ရ။ ကလေးရဲ့ အချင်းစကျန်ခဲ့သဖြင့် သွေးတွေသွန်သည်။ ထို့ကြောင့် သားအိမ်ကို ပြန်ခြစ်ပစ်ရသည်ဟု ဆရာမကြီးက ပြောသည်။ ဘာမှမစိုးရိမ်ရန် အထပ်ထပ်မှာပြီး နောက်နှစ်ရက်လောက်နေမှ လာခဲ့ရန် မှာလိုက်သည်။ ဒီနေ့ သူမယောက်ျား တိုက်ခန်းလာမည့်ရက်မို့ မဝင်းဝါလတ်လည်း ဆရာမကြီးကို နှုတ်ဆက်၍ ပြန်လာခဲ့သည်။

တိုက်ခန်းရောက်တော့ ၁၁ ခွဲရှိပြီ။ လင်တော်မောင်က ၁ နာရီလောက်အချိန်တွင် ပုံမှန်လာတတ်သည့်အတွက် ရေမိုးချိုး ဖီးလိမ်းပြင်ဆင်ပြီး စောင့်နေသည်။ သူက စောက်ဖုတ် အမှုတ်အစုပ် အယက် ဝါသနာသန်လှသူမို့ ရေချိုးရင်း သူမစောက်ဖုတ်ကြီးကို အကျအန ပွတ်နှိုက်၍ ဆပ်ပြာနှင့် အထပ်ထပ်တိုက်၍ ဆေးကြောသန့်ရှင်းထားသည်။ မဝင်းဝါလတ်က မညိုရှိန်တို့လောက် အမွှေးသန်သူ မဟုတ်။ သူမစောက်မွှေးတွေက ခပ်ကျဲကျဲသာ ပေါက်ပြီး သန်သန်များ မဟုတ်။ ထို့ကြောင့် ထုံဆေးဆီပွတ်၍ နှုတ်ပစ်လေ့ရှိသည်။ ဒီတော့ သူမစောက်ဖုတ်ကြီးမှာ စောက်မွှေးတစ်ပင်မျှမရှိပဲ ဝါဝင်း ပြောင်ရှင်း ခုံးမို့နေသည်။

သူမယောက်ျားက စောက်မွှေးတစ်ပင်မှ မရှိသော မို့ခုံးဝင်းဝါ ပြဲအာနေသည့် ဒီစောက်ဖုတ်ကြီးကို အလွန်စွဲလန်း မက်မောပုံရသည်။ ဒီစောက်ဖုတ်ကြီးကြောင့်ပင် သူမကို စွဲလမ်းနေခြင်း ဖြစ်သည်။

မဝင်းဝါလတ်က ဒရင်းဘက်ပေါ်တွင် ကားယားကြီးအိပ်ရင်း ဒူးနှင့်ပေါင်ကို ကွေးညွှတ်၍ ရင်ဘတ်ဖက်ဆီသို့ကပ်ကာ ရှစ်လက်မပတ်လည် မှန်ချပ်လေးနှင့် ထောင်ကြည့်လိုက်သည်။ မှန်ရိပ်ထဲတွင် ဖောင်းတင်းပြူးပြောင် ရှင်းသန့်နေသော စောက်ဖုတ်ကြီးက အထင်းသားပေါ်လွင်နေသည်။ အဆီတွေစုဝေးနေသော ဆီးခုံမို့မို့က ဝင်းဝါသော အရေပြားကြောင့် တင်းပြောင်ချောမွတ်နေသည်။ ပေါင်ရင်းစပ်ဆီမှ အလည်သို့ စုခုံးလာပြီး စောက်ဖုတ်အက်ကွဲဆီသို့ ဝိုက်ဆင်းသွားသည်။ ထိုအက်ကွဲကြားမှ အညိုရောင်သန်းနေသော အပြင်နှုတ်ခမ်းသား ထူထူကြီးက ပြူးထွက်နေသည်။

မဝင်းဝါလတ်၏ ညာဖက်လက်ညှိုးက စောက်ဖုတ်နှုတ်ခမ်းသားနှစ်လွှာကို ဖိကန်ပြီး ဖြဲကြည့်လိုက်သည်။ စောက်ဖုတ်အတွင်းသား နုနုများမှာ နီရဲအစ်ဖုနေပြီး အရောင်လက်နေသည်။ သူမယောက်ျား မဆိုထားနှင့်၊ သူမသည်ပင် သူမစောက်ဖုတ်ကိုကြည့်ကာ အားရကျေနပ်စွာ ပီတိတွေ ဖြာဝေနေပါသည်။ မညိုရှိန်တို့လို တိုက်ခန်းအပိုင်ရအောင် သူမစောက်ဖုတ်ကြီးကိုပင် အရင်းတည်ရမည်ဖြစ်၍ ကျန်းမာသန်စွမ်း၍ အမြဲတမ်း လန်းဆန်းလှပနေစေရန် ဂရုတစိုက် ‘သ’ပေးနေရမည် ဖြစ်သည်။ သူမယောက်ျား တစ်ပတ်တစ်ခါ ယူယူလာလေ့ရှိသော အပြာကာတွန်းစာအုပ်လေးကို ဇိမ်နှင့်ဖတ်ရင်း ဒီစောက်ဖုတ်ကြီးနှင့်ပင် သူမယောက်ျားကို တစ်မျိုးပြီးတစ်မျိုး မရိုးရအောင် ပြုစုဖို့ စိတ်ကူးယဉ်လျက် ရှိနေပါတော့သည်။

မဝင်းဝါလတ်က ပေါင်နှစ်ချောင်းကို ကားကားလေး စင်းလျက် ထမီကို ဒူးအထက်မျှသာ ဖုံးထားလိုက်သည်။ တင်းတင်းရင်းရင်း မို့မို့အိအိရှိလှသော သူမနို့အုံကြီးနှစ်လုံးကို တစ်လုံးစီ ဆုပ်ချေပွတ်လှိမ့် လိုက်သေးသည်။ ဇာတ်လမ်းတစ်ဝက်ပင် မကျိုးသေး၊ မှေးခနဲ အိပ်ပျော်သွားရပါတော့သတည်း။

——————————————-

ဒီကနေ့တော့ ဦးစွမ်းလျှံစိတ်တွေက ဂဏာမငြိမ် ဖြစ်နေသည်။ မယားကြီးနဲ့ စကားပြောရတာ အဆင်မပြေသလို အပေါက်အလမ်းကလည်း သိပ်မတည့်။ ကန်တော်ကြီးတိုက်ခန်းက တတိယမြောက်မယားဆီ သွားဖို့ကလည်း သူ့ရက်ပတ် မဟုတ်သေး။ ကလေးဘက်မှာနေနေသော သူ့ညီမ ယောက်ျားဆုံးသွားလို့ သွားမည်ဆိုတာတော့ ဖုန်းဆက်ထားသည်။ ဒီကောင်မကတော့ တခါတလေ ပုံစံတမျိုးချိုးလေ့ရှိသည်။ သူလိုချင်နေသည့် ဆိုင်ကယ် ၀ယ်မပေးလို့ ခရီးထွက်မယ်ပြောပြီးတော့ ဘယ်မှမသွားပဲနဲ့ တိုက်ခန်းမှာပဲနေတာကို ကြုံဖူးသည်။ ထိုနေ့က တော်တော်နှင့် အလိုးမခံလို့ ချော့မော့ပြီးတော့ လိုးခဲ့ရသည်။

ဦးစွမ်းလျှံက အသက် (၅၀) ကျော်ပေမဲ့ ကာမအားကြီးတာကြောင့် ငွေရှာကောင်းသလို ကာမအားကောင်းနေအောင် အမျိုးမျိုး ကြံစည်ထားသည်။ လိုးအားသန်ရန်အတွက် မြွေပွေးသွေးနဲ့ စပ်ထားတဲ့ အရက်များ၊ ဖျံသိုနဲ့ရောထားတဲ့ အရက်များကို ယူလာလေ့ရှိသည်။

မညိုရှိန်ရဲ့ဟာကြီးကတော့ အတွင်း ညှစ်ဆွဲအားက တော်တော်ကြီးကို ကောင်းသည်။ အိမ်ကမယားကြီးဟာလို ပြဲပြဲအာအာ ရှော်ရွှတ်ရွှတ်ကြီးတော့ မဟုတ်ပေ။ တင်းတင်းကြပ်ကြပ် စီးစီးပိုင်ပိုင်နှင့် အတော်ကြီးကို လုပ်လို့ကောင်းသည်။ သူကတော့ အလိုးသန်တာကလွဲလို့ သူ့လီးက ၄ လက်မကျော်ရုံလေးပဲရှိပြီး လုံးပတ်ကလည်း လက်ညိုးလက်မတဝိုက်စာပဲ ရှိလေသည်။ ဒီဟာမျိုးကိုတောင်မှ မညိုရှိန်ရဲ့စောက်ဖုတ်ကြီးက စုတ်အားသန်သန်နဲ့ ညှစ်ပေးနိုင်စွမ်းရှိသည်။ မျှော့ပါသော အမျိုးအစား မဟုတ်ပေမဲ့ အတွင်းကြွက်သားတို့၏ ညှစ်အားစုပ်အား ကောင်းတာကတော့ အမှန်ပင်။ ဒါကြောင့် မညိုရှိန်ကို မပစ်နိုင်သည့်အပြင် တိုးတိုးပြီးတော့ ချစ်နေရလေသည်။ သူ့အဖို့က ငွေသာပဓာန မဟုတ်ပေ၊ ကာမစည်းစိမ်ကို ဇိမ်ကျကျခံစားနိုင်ဖို့သာ အရေးကြီးပေသည်။

ဒုတိယမယားကလည်း အပြုအစုကောင်းသလို ရုပ်ရည်ကလည်း ချောမောလှပပေမဲ့ မညိုရှိန်လောက်တော့ လိုးမကောင်းပေ။ အလိုးခံရာတွင်လည်း ဦးစွမ်းလျှံကသာ ဦးဆောင်သွားရသည်။ မညိုရှိန်လို တက်တက်ကြွကြွ အားမာန်ပါပါ လှုပ်ရှားတတ်သူမျိုး မဟုတ်ချေ။

ထို ဒုတိယမယားဆီလည်း မသွားချင်သေးတော့ ဆိုင်ကယ်ကို မညိုရှိန်ရှိရာ ကန်တော်ကြီးတိုက်ခန်းဘက် ဦးတည်ထွက်ခဲ့သည်။ ရောက်ရောက်ချင်း တတိယထပ်ကို တန်းတက်ခဲ့ပေမဲ့ သော့ခလောက်ကသာ ဆီးကြိုနေတော့ ဒီတစ်ခါ တကယ် ခရီးထွက်ပုံရလေသည်။ ပြန်ဆင်းလာခဲ့ပြီးတော့ အကျိုးအကြောင်းသိချင်လို့ ဒုတိယထပ်က ၀င်းဝါလတ်ဆိုသော ခင်မင်ရင်နှီးနေသည့် အမျိုးသမီးကိုမေးရန် အ၀င်တံခါးကို တွန်းဖွင့်ကြည့်ရာ အတွင်းကပိတ်မထားတော့ အလွယ်ပဲ ပွင့်သွားတော့သည်။

အသံမပေးပဲ အတွင်းခန်းထဲ၀င်လိုက်စဉ် ဒရင်းဘက်ပေါ်တွင် ပက်လက်ကားယားကြီး အိပ်နေတဲ့ ၀င်းဝါလတ်ကို တွေ့လိုက်ရသည်။ ဖတ်နေသော အပြာကာတွန်းစာအုပ်ကလည်း အောက်ကြမ်းပြင်ပေါ်မှာ ကျနေလေသည်။ ထဘီကတော့ ပေါင်လည်လောက်ကို ရောက်နေပြီးတော့ ပေါင်တံဖွေးဖွေး တုတ်တုတ်တွေကလည်း ဦးစွမ်းလျှံရဲ့ ကာမစိတ်တွေကို အဟုန်ပြင်းစွာ ထကြွစေသည်။ ပြီးတော့ အပေါ်တပိုင်းလုံးကလည်း ရင်ဘတ်ကြယ်သီးများ ပြုတ်ထွက်နေတော့ အတွင်းခံဘော်လီ ၀တ်မထားတဲ့ နို့အုံဖွေးဖွေးတင်းတင်းကြီးက မို့မောက်စူထွက်နေပေသည်။ နို့သီးခေါင်းညိုညိုလေး တဝိုက်မှာလည်း ကြက်သီးဖုလေးများက အစီအရီထနေကာ စူစူတင်းတင်းလေး ဖြစ်နေသည်။

ဝိုင်း၀န်းမို့မောက် ပြည့်တင်းနေသော နို့အုံဖွေးဖွေးဥဥကြီးကို ကြည့်ပြီးတော့ ဦးစွမ်းလျှံတစ်ယောက် ရမ္မက်မီးတွေ ထပ်မံတောက်လောင်လာလေသည်။ အခုလို ၀င်းဝါလတ်ရဲ့ပုံစံသာ မြင်ရလို့ကတော့ သူလိုလူမပြောနဲ့ စျာန်ပျံရသေ့တောင်မှပဲ စျာန်လျှောနိုင်လေသည်။

ဦးစွမ်းလျှံတစ်ယောက် ဘာကိုမှ မစဉ်းစားတော့ပဲနဲ့ ၀င်းဝါလတ်ရဲ့ဘေး ကြမ်းပြင်ပေါ်မှာ ဒူးထောက်ထိုင်ပြီးတော့ ထဘီကို လှန်လိုက်လေသည်။ အမွှေးတစ်မျှင်မှမရှိသော ဖောင်းဖောင်းအိအိ စောက်ပတ်ကြီးက ပြူးကနဲ ထွက်ပေါ်လာလေသည်။ နှုတ်ခမ်းသား ညိုညိုကြီးက အနည်းငယ် ပြဲဟနေပြီးတော့ အရည်ကြည်တို့ဖြင့် စိုစွတ်နေသည်။ အိပ်မက်ထဲတွင်ပါ အဖဲ့ခံနေရသလားမသိ၊ အဖုတ်အုံကြီးတစ်ခုလုံးက လှုပ်ခနဲ လှုပ်ခနဲ ဖြစ်နေလေသည်။ ပေါင်ကြီးနှစ်လုံးက ဘေးသို့ ခပ်ကားကားလေး ဖြစ်နေတော့ အဖုတ်ကြီးမှာ ပိညှပ်မနေပဲ ဖောင်းဖောင်းဟဟကြီး ဖြစ်နေလေရာ ဦးစွမ်းလျှံက လက်ခလယ်ဖြင့် နှုတ်ခမ်းသားအောက်ခြေကို ပွတ်ဆွဲပေးလိုက်သည်။ နဂိုကပင် ရွအာနေပြီမို့ ယခုလို ခပ်ဖိဖိလေး ပွတ်ဆွလိုက်သောအခါ အရည်တွေက ဖင်ကြားထဲအထိကို စီးကျလာလေသည်။ ထိုအခါမှာတော့ လက်ခလယ်ကို အထဲထိရောက်အောင် ထိုးသွင်းလိုက်သည်။ နူးညံ့အိထွေးပူနွေးသော အရသာကို ခံစားလိုက်ရလေသည်။

အမွှေးကင်းစင်နေသော အဖုတ်ကြီးမို့ နှုတ်ခမ်းသား အထက်ပိုင်းအစပ်တွင် အညိုရောင်သမ်းနေသော အစေ့ကြီးက ပြူးထွက်နေပေသည်။ ဦးစွမ်းလျှံကတော့ အဆုံးထိမြုပ်၀င်နေသော လက်ခလယ်ချောင်းလေးဖြင့် စိုက်ကာဝိုက်ကာ ချဲ့ကာချဲ့ကာ မွှေဆွပေးလိုက်ပါသည်။

“ အင်း အင် အိ အ အင်..”

၀င်းဝါလတ်နှုတ်ခမ်းဖျားက အသံတွေ ထွက်သွားပြီးတော့ ပက်လက်ကြီးအိပ်နေရာက တစောင်းလှည့်လာသည်။ ပေါင်လုံးအိအိတွေကြား ဦးစွမ်းလျှံလက်က ပိနေပြီးတော့ စိတ်တိုင်းကျ မနှိုက်သာပဲ ဖြစ်နေလေသဖြင့် သူ့လက်ကလေးကို ညင်ညင်သာသာလေး ဆွဲထုတ်ယူလိုက်သည်။ မျက်စိတွေက မှိတ်ထားဆဲမို့ နိုးနေပုံမရသေးလို့ အသာလေး ဒရင်းဘက်ကို ကွေ့ပတ်သွားပြီးတော့ ၀င်းဝါလတ်ရဲ့ နောက်ကျောဘက်သို့ သွားလိုက်သည်။ တင်ပါးဆုံအိအိကြီးနောက်မှာ နေရာယူလိုက်သည်။ ညာဘက်ပေါင်ပေါ်တွင် ဘယ်ဘက်ပေါင်က တင်နေပြီးတော့ ခပ်ကွေးကွေးလေးဖြစ်နေရာ ပေါင်နှစ်လုံးက စိညှပ်ကပ်သပ်မနေပဲ ကွာဟနေလေရာ ပေါင်ကြားထဲက အဖုတ်ဖောင်းဖောင်းကြီးက နောက်ကို ပြူအစ်ထွက်နေလေသည်။ ထဘီက ခါးထိရောက်နေတော့ ဘယ်ဘက်ခြမ်း တင်ပဆုံကြီးမှာ ပြောင်၀င်းနေလေသည်။

ဦးစွမ်းလျှံက အခုမှသတိရတော့ အ၀င်တံခါးပေါက်ကို အပြေးအလွှား ဂျက်ထိုးပိတ်လိုက်ရသည်။ ယခုအခြေအနေရောက်မှ ၀င်းဝါလတ်ကို မစားရတော့ဘူးဆိုလျှင် တော်တော်ညံ့ရာ ရောက်ပေမပေါ့။ ၀င်းဝါလတ်သည်လည်းပဲ သူဌေးတစ်ယောက်ရဲ့ မယားငယ် ဖြစ်ပေသည်။ မယားငယ်ဟူသည် မယားကြီးလိုမဟုတ်။ သွေးသားစိတ်ဖြေရုံ ကာမကမြင်းကြောထရုံ အရုပ်သာသာမျှသာ ရှိပေသည်ဟု ဦးစွမ်းလျှံက မယားငယ်များဘက်ကနေပြီးတော့ ကိုယ်ချင်းစာ တွေးပေးတတ်လေသည်။ ထိုသို့ ကိုယ်ချင်းစာသောကြောင့်ပင် ၀င်းဝါလတ်အား လိုအပ်နေသော အခွင့်အရေးကို ဖြည့်ဆည်းပေးရန် စိုင်းပြင်းနေခြင်း ဖြစ်သည်။

အ၀င်တံခါးကို ပိတ်ပြီးနောက်မှာတော့ စောစောကနေရာမှာ ဒူးထောက်ထိုင်ချလိုက်သည်။ အမွှေးတစ်မျှင်မျှမရှိသော ၀င်းဝါလတ်ရဲ့ အဖုတ်ဖောင်းဖောင်းဟဟကြီးက မက်မောစရာ ကောင်းလွန်းနေသည်။

၀င်းဝါလတ်တစ်ယောက် အိပ်မက်ထဲတွင် သူ့ယောက်ျားနှင့် ပယ်ပယ်နယ်နယ် ဆော်နေရာမှ ဦးစွမ်းလျှံလက်က မွှေနှောက်ပြီးတော့ ကလိလိုက်တဲ့အတွက် အိပ်မက်က လန့်နိုးလာခြင်းပါ။ အစမှာတော့ သူ့ယောက်ျား ကိုမြင့်သန်းထင်နေလို့ အိပ်ချင်ယောင်ဆောင်လျက်က မျက်လုံးအသာလေး ဖွင့်ကြည့်တော့မှပဲ မညိုရှိန်ယောက်ျား ဦးစွမ်းလျှံကြီးဖြစ်နေလေသည်။

ဗမာလီးနဲ့ အလိုးခံရတာ ရိုးနေပြီဆိုတော့ တရုတ်လီးကို ထူးထူးဆန်းဆန်းကြီး ခံကြည့်ချင်နေသည်မို့ ဆက်ပြီးတော့ အိပ်ချင်ယောင်ဆောင်လိုက်မိသည်။ မညိုရှိန်ကိုမတွေ့လို့ ဒီအခန်းထဲကို ၀င်လာခြင်းဖြစ်ပေလိမ့်မည်။ သူမယောက်ျား လိုးကြောရှည်ကြောင်းကိုတော့ မညိုရှိန် မကြာမကြာ ပြောပြနေ၍ သိထားပြီးဖြစ်လို့ အခုတော့ ဗဟုသုတအနေနဲ့ တစ်ချီတစ်ပွဲတော့ နွှဲလိုက်ပေဦးမည်။ ဒီအချိန်မှာတော့ သူ့ယောကျာ်း ကိုမြင့်သန်းလည်း လာဦးမှာမဟုတ်သေးတော့ ဦးစွမ်းလျှံနဲ့ပဲ အားရအောင်ခံပြီးတော့ ကာမအရသာ ယူပေတော့မည်။

ဦးစွမ်းလျှံက ဘောင်းဘီထဲထည့်ယူလာတဲ့ မြွေပွေးသွေးနဲ့ရောထားတဲ့ အကောင်းစား ဂျင်အရက်ပုလင်းကို ထုတ်ယူလိုက်သည်။ ခပ်ကြာကြာ ဆော်နိုင်ရန် အတွက်လည်း ဒစ်ကြီးရဲ့ အရင်းတဝိုက် ပတ်လည်ကို လိမ်းဆေးဖြင့် စိမ့်၀င်သည်အထိကို ပွတ်လိမ်းလိုက်သည်။ ဒီဆေးက လိမ်းပြီး မိနစ် (၂၀) လောက်ထိ စောင့်ရသလို တစ်နာရီနီးပါး ဇိမ်နဲ့နှပ်ပြီးတော့ လုပ်နိုင်သည်။

ဆေးလိမ်းပြီးတော့ ဘောင်းဘီချွတ်လိုက်ချိန်မှာ အတွင်းခံဘောင်းဘီ တိုတိုပါးပါးလေးသာ ကျန်တော့သည်။ အပေါ်အင်္ကျီလည်း ချွတ်ပြီးသားဆိုတော့ စွပ်ကျယ်နဲ့ အတွင်းခံဘောင်းဘီပဲ ကျန်တော့သည်။ ရေသန့်ဗူးလျှောက်ရှာရာ ဗီရိုပေါ်တွင်တွေ့သဖြင့် ယူထားလိုက်ပြီးတော့ ရေသောက်လိုက် အရက်သောက်လိုက် စောက်ဖုတ်ကြီးနှိုက်လိုက်နဲ့ ဇိမ်ကျနေလေတော့သည်။ နဂိုထဲက ကာမစိတ်အားကြီးရတဲ့ကြား အရက်သွေးတို့ကပါ ပျံ့နေလေတော့ ဦးစွမ်းလျှံစိတ်တွေက အဟုန်ပြင်းပြင်း ထကြွနေလေတော့သည်။ ၀င်းဝါလတ်ရဲ့ တင်ဆုံထွားထွားမို့မို့ကြီးကို ညာဘက်လက်နဲ့ဖက်ပြီး ဘယ်လက်ကို ဒရင်းဘက်ပေါ်တင် ဒူးထောက်လျက် ခေါင်းကို အနည်းငယ်ငုံ့ကာ အဖုတ်ဖောင်းဖောင်းဟဟကြီးကို ပါးစပ်ဖြင့် စုပ်ပြီးတော့ လျှာနဲ့ယက်ပေးတော့သည်။

“ ပြစ် … ပြတ် ပလပ်..”

“ ပြစ် ပြတ် ပလပ် ပလပ်..”

အဖုတ်လေးက သန့်စင်အောင် ဆေးကြောထားတော့ အနံ့အသက်ကင်းစင်ကာ ယက်လို့အတော်ပင် အရသာကို ရှိနေလေသည်။ ပြူးအစ်နေသော အကွဲကြောင်းလေးတလျှောက်သို့ အတွင်းအထိ သူ့လျှာနွေးနွေးကြီးကို ထိုးလိပ်သွင်းကာ ဆန့်လိုက်ကြုံ့လိုက် ကားလိုက်ထိုးလိုက်နဲ့ အမျိုးမျိုး ကလိပေးနေတော့သည်။

မအိပ်ခင်ကပဲ အပြာကာတွန်းဖတ်ပြီးတော့ ရာဂစိတ်တွေကထ၊ အိမ်မက်ထဲမှာလည်း ယောက်ျားနဲ့ ချစ်ပွဲ၀င်နေတာကိုမက်ထား၊ ဦးစွမ်းလျှံကလည်း နှိုက်ပြီးတော့ ဆွထားနဲ့ဆိုတော့ စောက်ဖုတ်ကြီးတစ်ခုလုံး ယားကြွပွထလာတာကတော့ ပွင့်ထွက်သွားမလားကို အောက်မေ့ရလေသည်။ ၀င်းဝါလတ်တကိုယ်လုံး ဆတ်ကနဲဆတ်ကနဲ တုန်နေတာကတော့ ဒရင်းဘက်တစ်ခုလုံးကို လှုပ်ရမ်းနေလေသည်။

“ အား အင်း အီး ရှီး အ အမေ့ အီး ရှီ ကျွတ် ကျွတ်…”

ကြာတော့ ၀င်းဝါလတ်တစ်ယောက် ဦးစွမ်းလျှံရဲ့ လျှာကြမ်းကြီးဒဏ်ကို မခံနိုင်တော့ပဲ တအီးအီး တအင်းအင်း ညည်းကာ ပက်လက်လှန်ချလိုက်ရတော့သည်။ အရှိန်ပါပါ လှန်ချလိုက်တာဆိုတော့ ဘယ်ဘက်ပေါင်က ငုံ့ပြီးတော့ အဖုတ်ကြီးကိုအားရပါးရ ယက်ပေးနေသော ဦးစွမ်းလျှံခေါင်းကြီးကို ဖိမိလျက်သား ဖြစ်သွားလေသည်။ ဒရင်းဘက်ပေါ်မို့သာ ကြမ်းမာပေါ်သာဆိုရင်တော့ ခေါင်းတစ်ခုလုံး အီစိမ့်သွားနိုင်ပေသည်။ ပေါင်နှင့်အဖိခံထားရသော ခေါင်းကြီးကို ဆွဲထုတ်လိုက်ပြီးတော့ အရက်အရှိန်ကြောင့်လည်း ကာမစိတ်တွေက ထကြွကာ ပျော်ရွှင်တက်ကြွလာလေသည်။ ၀င်းဝါလတ်က မျက်လုံးကိုဖွင့်ကြည့်ရင်း..

“ ဟင် လေးလေးလျှံ ဘယ် ဘယ်လိုလုပ်ပြီးတော့ ရောက် ရောက်လာတာလဲ။ ကျ ကျမက ဟို ဟို ကျမယောက်ျား မှတ် မှတ်လို့..”

အမှန်ကတော့ သိပြီးသားပေမဲ့ ရာဂစိတ်တွေက အဟုန်နဲ့ ထကြွနေတော့ စကားလုံးတွေက ထစ်အနေခြင်းပါ။ ဦးစွမ်းလျှံကတော့ ဘာစကားမှပြောမနေတော့ပဲနဲ့ ထဘီကို အောက်သို့ဆွဲချွတ်ပြီးတော့ ကြယ်သီးပြုတ်နေသော အပေါ်အင်္ကျီကိုပါ ဆွဲချွတ်လေရာ ၀င်းဝါလတ်က အလိုက်သင့် ပြုပြင်ပေးရလေသည်။ အခုတော့ အ၀တ်အစား လုံး၀မရှိတော့တဲ့ ဖြူဖြူဖွေးဖွေး ရေဆေးငါးကြီးလို ဖုထစ်မို့မောက်နေသော အသားအုံအသားဆိုင်တို့နဲ့ တစ်တုံးတစ်ခဲကြီးကို လှပနေသော ၀င်းဝါလတ်ရဲ့ခန္ဓာကိုယ်က ရမ္မက်မီးကို အရှိန်ကြီးစွာဖြင့် ပိုမိုတောက်လောင်စေတော့သည်။

ဒရင်းဘက်ပေါ်မှာဆိုတော့ ဘယ်လိုမှ လုပ်လို့မရပဲဖြစ်နေသဖြင့် ဦးစွမ်းလျှံက လည်ဂုတ်နှင့် ဒူးကောက်ကွေးအောက်ကို လက်လျှိုသွင်းပြီးတော့ မလိုက်ရာ ၀င်းဝါလတ်က ဦးစွမ်းလျှံလည်ဂုတ်ကို လက်နှစ်ဖက်နှင့် သိုင်းဖက်ပြီးတော့ အလိုက်သင့်ပါသွားသည်။ ပွေ့ချီပြီးတော့ ၀င်းဝါလတ်ကို ကုတင်ပေါ်မှာ ကန်လန့်ဖြတ် တင်ထားလိုက်သည်။ ၀င်းဝါလတ်က ဒူးထောင်ပေါင်ကား အနေအထားဖြင့် ဦးစွမ်းလျှံကိုကြည့်နေလေရာ ဦးစွမ်းလျှံက အ၀တ်အစားအကုန်ကို အမြန်ချွတ်ချလိုက်သည်။ ၀င်းဝါလတ်ရဲ့ ဖောင်းဖောင်းအိအိ အဖုတ်ကြီးမှာလည်း ခံချင်စိတ်ကြောင့်ကို တရွရွတကြွကြွနဲ့ ဟစိဟစိကြီး ဖြစ်နေလေသည်။

၀င်းဝါလတ်၏ပေါင်ကြားကို ကုတင်အစွန်းထိရောက်အောင် ဦးစွမ်းလျှံက ဆွဲယူလိုက်လေရာ ကံကောင်းစွာနဲ့ပဲ ကုတင်က မတ်တပ်ရပ်ပြီးတော့လိုးရန် အံကျဖြစ်နေတော့သည်။ ဦးစွမ်းလျှံက ဒူးနှစ်ချောင်းကို မလိုက်ပြီးတော့ ပေါင်ရင်းကို ဖိကပ်ထားလိုက်ပြီး လီးကြီးကို လက်နှင့်ကိုင်ကာ ဖောင်းအာဟပြဲနေသော ၀င်းဝါလတ်ရဲ့ အသားနီလန်နေတဲ့ စောက်ဖုတ် နွေးနွေးအိအိကြီးထဲသို့ ဇွပ်ကနဲကို ထိုးထည့်လိုက်လေသည်။ အတုတ်ကလည်း အလွန်အမင်း မကြီးပဲ အရှည်ကလည်း လေးလက်မကျော်ကျော်လေးပဲ ရှိလို့လားတော့မသိ ရွှပ်ကနဲ အဆုံးထိကို ၀င်သွားလေသည်။ တိုသည် ရှည်သည် ကြီးသည် ငယ်သည် ချေးများမနေနိုင်တော့ပဲ ခံချင်စိတ်ကြောင့် အဖုတ်ကြီးတစ်ခုလုံး ယားကြွပွထနေတာဆိုတော့ လီးကြီးက စောက်ဖုတ်ထဲကို အရှိန်နဲ့ ဝင်လာတဲ့အခါမှာတော့ ၀င်းဝါလတ်တစ်ယောက် ကျေနပ်အားရသွားတော့သည်။

ပေါင်နှစ်လုံးကို လက်နှစ်ဖက်နဲ့ အကျအနဖိကာ ဖင်ကြီးနှစ်လုံးကို ရှုံ့၍ရှုံ့၍ပွတ်ခါ ဆောင့်ဆောင့်လိုးပါတော့သည်။ လီးတိုအမျိုးစားမို့ ဒီလိုဆောင့်ဆောင့်ပွတ်ထိုးလိုးနည်းက ပိုသဘာ၀ကျပေသည်။ လမွှေးထူထူမဲမဲ အုပ်အုပ်ကြီးတွေက အမွှေးတစ်မျှင်မှမရှိတဲ့ ၀င်းဝါလတ်ရဲ့ စောက်ဖုတ်ဖောင်းဖောင်းကြီးကို ပွတ်ကာပွတ်ကာပေးနေပြန်ရာ စောက်စိပြူးပြူးလေးကို မကြာမကြာ ပွတ်ထိကလိသလိုဖြစ်နေရာ ၀င်းဝါလတ်ရဲ့ တကိုယ်လုံးမှာရှိနေတဲ့ ကာမကြောမှန်သမျှကို ဖျင်းကနဲဖျင်းကနဲ ကျင်တက်ကာ ရှိန်းဖိန်းနေစေတော့သည်။

“ ဖွတ် ဖွစ် ဖွစ် ပြွတ် ပြွတ် ”

“ ဖွပ် ဖွတ် ဖွတ် ဖွတ် ဖွစ် ဖွစ် ရွှစ် ရွှစ် ရွှတ်..”

“ အ အ ဟင့် အ အင့် အီး အ အမေ့ ရှီး ကျွတ် ကျွတ် …”

တိုသယောင်ရှိနေပေမဲ့လည်း ပွတ်ပြီးတော့ ကပ်ကပ်ဆောင့်နေတဲ့အပြင် လမွှေးထူထူတို့ကလည်း အစေ့ပြူးပြူးကြီးကို ဗျိကနဲဗျိကနဲ ပွတ်သပ်ပေးနေလေတော့ ၀င်းဝါလတ်ခင်မျာမှာတော့ အကောင်းဆုံး အထိဆုံးသော ကာမအရသာကို ခံစားနေရပါသည်။ စောက်ဖုတ်ကြီးတစ်ခုလုံးလည်း တရှိန်ရှိန်းနဲ့ ဖြစ်နေပြီးတော့ တကိုယ်လုံးမှာလည်း တသိမ့်သိမ့်တုန်ခါလာကာ အရည်များပန်းပြီး တစ်ချီပြီးသွားတော့သည်။ တကိုယ်လုံးမှာရှိနေတဲ့ အကြောမှန်သမျှ တုန့်ခါဆန့်ထွက်ပြီးတော့ ဖျင်းကနဲဖျင်းကနဲ ရှိန်းဖိန်းအီဆိမ့်သွားလေသည်။

ဦးစွမ်းလျှံကမူ ဘာမှမဖြစ်သေး ဆောင့်ကောင်းတုန်းပဲ ရှိသေးသည်။ မြွေပွေးသွေးနဲ့စပ်ထားတဲ့ ဂျင်အရက်အရှိန်၊ ဒစ်ကြီးတဝိုက်မှာ သုတ်လိမ်းထားတဲ့ လိမ်းဆေးအရှိန်တွေကေကာင့် ဆောင့်လို့ညှောင့်လို့ အလွန်ကြီးကို ကောင်းနေဆဲပဲဖြစ်သည်။ ၀င်းဝါလတ်တစ်ယောက် တဆတ်ဆတ်တုန်ခါပြီးတော့ ပြီးကောင်းကောင်းနေဆဲမှာပင် ဦးစွမ်းလျှံရဲ့ ပွတ်၍ပွတ်၍ ဆောင့်ချက်တွေက အရှိန်လုံး၀မပြတ်လေတော့ တကိုယ်လုံး လေထဲကို မြောက်တက်နေသလား အောက်မေ့နေရအောင်ကို ကောင်းလှပေသည်။

“ ဖွတ် ဖွတ် ဖွတ် ရွှတ် ”

အချက် (၃၀) ကျော်လောက်မှာတော့ ၀င်းဝါလတ်တစ်ယောက် ကာမအထွတ်ထိပ်ကို ရောက်ပြီးတော့ နောက်ထပ်တစ်ချီ ပြီးပြန်လေ၏။ ထိုအချိန်ထိတိုင် ဦးစွမ်းလျှံက မပြီးသေး။ စေးပျစ်ကျိချွဲနေသော စောက်ရည်များ၊ ရွသထက်ရွ ကြွသထက်ကြွလာနေသည့် စောက်ပတ်အတွင်းသားများကြောင့် စီးစီးပိုင်ပိုင် ပျစ်ပျစ်နှစ်နှစ်ရှိကာ ကြာလေလေ ဆောင့်၍ကောင်းလေလေ ဖြစ်နေလေသည်။

၀င်းဝါလတ်ကလည်း ကာမဇောတွေ မွှန်တက်လာပြီးတော့ ဖင်ကြောကြီးတွေ ရှုံ့၍ရှုံ့၍ ကော့ပြီးတော့ခံလာတော့သည်။ အဆောင့်ကလည်းကြမ်း အခံကလည်းကြမ်းဆိုတော့ သူတို့နှစ်ယောက် ဆော်နေကြပုံများမှာ အသည်းငယ်သူတစ်ယောက်ဆိုက ကြည့်နေရင်းနဲ့ နှလုံးသွေးရပ်လုမတတ် ကြောက်ခမန်းလိလိ ဖြစ်နေလေသည်။ ဦးစွမ်းလျှံကလည်း ဒူးနှစ်ချောင်းပေါ်ကို ဖိထောက်ထားတဲ့ သူ့လက်နှစ်ဖက်ကို ရုပ်လိုက်ပြီးတော့ နို့အုံတင်းတင်းအိအိကြီးပေါ်ကို ပြောင်းလိုက်ပြီး ကိုယ်ကိုအနည်းငယ်ကုန်းကာ အားရပါးရပင့်ဆွဲပြီးတော့ အသားကုန်ဆောင့်ပြန်လေသည်။ ၀င်းဝါလတ်ရဲ့ ခြေထောက်နှစ်ချောင်းကလည်း ခါးကို တင်းနေအောင် ချိတ်ထားလိုက်တော့ စောက်ဖုတ်ကြီးက အနည်းငယ်စေ့သွားပြီးတော့ ဆောင့်လို့ညှောင့်လို့ကလည်း ပိုပြီးတော့ကို ကောင်းလာလေသည်။

ဦးစွမ်းလျှံက လက်ဖဝါးထဲမှာ ပြည့်အံလျှံထွက်နေတဲ့ နို့အုံဖွေးဖွေး တင်းတင်းအိအိကြီးကို ဆုပ်ပြီးတော့ ချေပေးနေရင်း လက်မထိပ်ကလေးနဲ့ နို့သီးခေါင်းတောင့်တောင့်လေးကို ဖိ၍ဖိ၍ လှိမ့်လှိမ့်ပေးနေရာ စောက်စိထဲမှအတွေ့ နို့သီးဖျားအတွေ့တို့နဲ့ စောက်ဖုတ်ကြီးတစ်ခုလုံးမှာလည်း ပွင့်ကန်လုမတတ်ကို အရသာရှိလာလေသည်။

“ အဟင့် အာ့ အ အဟင့်် အား ..”

၀င်းဝါလတ်တကိုယ်လုံး သိမ့်ကနဲ သိမ့်ကနဲတုန်လျက် ဦးစွမ်းလျှံ၏ပစ္စည်းကြီးကို ဆွဲညှစ်သလိုဖြစ်သွားရာ အီဆိမ့်တက်သွားသည်အထိ ကောင်းလှသည့်အတွက် ယားပြီးတော့တက်လာပြီးတော့ လရည်ပူတွေကို စောက်ခေါင်းထဲကို ဗျစ်ကနဲ ပန်းထည့်လိုက်မိသည်။ ၀င်းဝါလတ်တကိုယ်လုံးလည်း ကုတ်ကွေးကော့တက်ကာ စောက်ရည်များပန်းထွက်ပြီးတော့ ပြီးဆုံးသွားလေသည်။

နှစ်ဦးသား အတော်ပင် မောဟိုက်သွားသည်မို့ တစ်ယောက်ကိုတစ်ယောက် ဖက်ထားကာ အသာလေးမှိန်းနေကြလေသည်။ အတော်လေးကြာပြီးမှ ဦးစွမ်းလျှံက ကိုယ်ပေါ်မှခွာလိုက်ပြီးတော့ လီးကြီးကို ဆွဲချွတ်လိုက်လေရာ ပျော့ခွေပြီးတော့ ထွက်လာခဲ့သည်။ အရက်တစ်ငုံကို ယူသောက်လိုက်ပြီးတော့ ရေသန့်ဗူးကို မော့သောက်လိုက်လေရာ တကိုယ်လုံး နွေးထွေးပြီးတော့ ရှိန်းဖိန်းသွားလေသည်။

“ ကဲ မဝါလေး ထ ဒါလေးသောက်လိုက် ရော့..”

၀င်းဝါလတ်ကို ပွေ့ထူပြီး အရက်တစ်ငုံသောက်ခိုင်းပြီးတော့ ရေသန့်ဗူး ကမ်းပေးလိုက်သည်။ ထဘီအင်္ကျီတွေကို ပြန်၀တ်ကြပြီး ကုတင်ပေါ်မှာ အတူယှဉ်တွဲကာ ထိုင်နေကြလေသည်။ ၀င်းဝါလတ်ပုခုံးလေးကို ဖက်ထားရင်းနဲ့

“ ဘယ်နှယ့်လဲ လေးလေးလုပ်ပေးတာ ကောင်းရဲ့လား.”

၀င်းဝါလတ်က ပြုံးရင်းနဲ့ပဲ ခေါင်းညိတ်ပြလေရာ

“ ပါးစပ်က ပြောဦးလေ..”

၀င်းဝါလတ်ရဲ့ မေးဖျားလေးကိုကိုင်ကာ ရမ္မက်ခိုးဝေနေသော အပြုံးနဲ့မေးလေရာ

“ ကောင်းပါ့ရှင် ကောင်းပ ကောင်းပ။ မမညို မကြာမကြာ ပြောဖူးတဲ့ တိုသည်ရှည်သည် ထိုနှစ်လီ မညိုမသိ၊ ကြာကြာစိမ်လိုး ထိုလီးမရိုး အဖိုးထိုက်တန်၏ ဆိုသလိုပါပဲ ကြာကြာစိမ်လိုးနိုင်လွန်းတဲ့ လေးလေးရဲ့လီးကြီးကို သဘောကျ ကျေနပ်မိပါသတဲ့ရှင်…”

၀င်းဝါလတ်အပြောကြောင့် သဘောကျကျေနပ်မိကာ ပွေ့ဖက်နမ်းရှုံ့လိုက်မိသည်။ ပြီးတော့ ဘောင်းဘီအိတ်ထဲ လက်နှိုက်ကာ ထောင်တန်တစ်အုပ်ကို ဆွဲထုတ်ပြီးတော့ အရွက် (၅၀) ရေတွက်ကာ ၀င်းဝါလတ်ကို ပေးလိုက်လေသည်။

“ ကဲ လေးလေး ပြန်ပြီနော်။ အလွန်လှပပြီးတော့ စွဲမက်စရာကောင်းလှတဲ့ မဝါလေးရဲ့ စောက်ဖုတ်ကြီးကို ဂုဏ်ပြုတဲ့အနေနဲ့ ငွေငါးသောင်းပေးခဲ့မယ်။ ကျေနပ်တယ် မဟုတ်လား..”

၀င်းဝါလတ်တစ်ယောက် ချစ်စဖွယ်ပြုံးပြပြီးတော့ ခေါင်းညိမ့်ပြလိုက်လေသည်။ ဦးစွမ်းလျှံ ထွက်သွားပြီးနောက် တံခါးကိုပြန်ပိတ်ပြီး ငွေ(၅)သောင်းဖြင့် စောက်ဖုတ်ကြီးကို ပုတ်ကာပုတ်ကာ ပီတီတွေဖြာနေတော့သည်။

တစ်ပတ်မှတစ်ခါ လာလိုးသော သူ့ယောက်ျားသည်ပင်လျှင် တစ်ပတ်မှ တစ်သောင်းသာပေးပြီးတော့ ဦးစွမ်းလျှံကတော့ ကျေနပ်အောင်ကို လိုးပေးသည့်အပြင် ငွေ(၅)သောင်းလည်း ပေးသွားတော့ ကျေနပ်လွန်းတာပေါ့။ ဦးစွမ်းလျှံရဲ့မယားငယ်ပင်လျှင် လုပ်လိုက်ချင်တော့သည်။

—————————————–

နောက်တစ်နေ့နံနက် (၁၀) နာရီလောက်တွင်တော့ တစ်တိုက်ထဲနေသူ ချိုချိုသင်းတစ်ယောက် ပြန်ရောက်လာလေသည်။

“ ဟယ် မချို ပြန်ရောက်လာပြီလား။ ဘယ်နဲ့လဲ အခြေအနေကောင်းရဲ့လား”

“ ကောင်းပါတယ် မမရဲ့။ ဆရာမကြီးကတော့ မနက်ဖြန် မမလာခေါ်မယ်လို့တော့ ပြောသားပါပဲ။ ဒါပေမဲ့ နေကောင်းတာနဲ့ပဲ ပြန်လာခဲ့တာလေ”

“ ကျန်းမာရေးတော့ ဂရုစိုက်နော်။ ဒီလိုမဖြစ်အောင် နောင်တော့ သတိထား ”

“ ဒါနဲ့ မမကြီးလည်း ပြန်မလာသေးဘူးနော်..”

ချိုချိုသင်းက မညိုရှိန်ကို မမကြီးလို့ခေါ်ပြီးတော့ ၀င်းဝါလတ်ကိုတော့ မမဟု ခေါ်လေသည်။

“ အင်း ၄ ရက်လောက်တော့ရှိနေပြီ။ ဒီနေ့များ ပြန်ရောက်မလားတော့ မသိဘူး။ ခဏနေဦး မမ ကော်ဖီသွားဖျော်လိုက်ဦးမယ်..”

ချိုချိုသင်းကတော့ ကော်ဖီအလွန်ကြိုက်ပေသည်။ အခုမှပြန်ရောက်သည်မို့ ရေနွေးအဆင်သင့် ရှိမှာတော့ မဟုတ်။ ဒါကြောင့်မို့လို့ အဆင်သင့်ရှိနေသော ၀င်းဝါလတ်က အလိုက်တသိ ဖျော်ပေးခြင်း ဖြစ်ပေသည်။

“ ကဲ ကြိုက်သလောက်သောက် ကြိုက်သလောက်သာ စားပေတော့”

နှစ်ယောက်သား ကော်ဖီသောက် မုန့်စားရင်း စကားပြောနေကြစဉ် ၀င်းဝါလတ်ညီမရဲ့ယောက်ျား ရောက်လာလေသည်။

“ မမ နှင်းနှင်း ကလေးမမွေးနိုင်သေးလို့ မန္တလေးဆေးရုံကြီးမှာ ရောက်နေတယ်။ အခု မနက်စောစောကပဲ တင်လိုက်ရတာ။ ဗိုက်ခွဲမွေးမယ်လို့တော့ ပြောတာပဲ။ မမ လိုက်ခဲ့ပါဦး..”

နှင်းနှင်းမှာ ၀င်းဝါလတ်ရဲ့ ညီမအငယ်ဆုံးဖြစ်ကာ အောင်တော်မူဘက်တွင် နေထိုင်သူဖြစ်လေသည်။

“ အေး အေး ခဏလေးစောင့် အ၀တ်အစားလဲလိုက်ဦးမယ် အဟင်းဟင်း။ အဲဒါပဲ မချိုရေ ဒုက္ခတွေက မသေးလှဘူးနော်..”

၀င်းဝါလတ်က အ၀တ်အစားလဲပြီးတော့ ပြန်ထွက်လာလေသည်။

“ ကဲ မချိုရေ အေးအေးဆေးဆေးသာ သောက်နေရစ်ပေတော့။ ပြီးရင် အခန်းသော့ခတ်ပြီး သော့ယူထားလိုက်တော့။ မမ သွားပြီနော်”

“ ဟုတ်ကဲ့ မမ ”

၀င်းဝါလတ်တို့ ဆိုင်ကယ်နှင့် ထွက်သွားပြီး မကြာမီမှာပင် ချိုချိုသင်းလည်း ကော်ဖီသောက်ခြင်းကို လက်စသတ် သိမ်းဆည်းလိုက်ပြီး အခန်းတံခါးသော့ခတ်ကာ သူမအခန်းဘက်သို့ ကူးလာခဲ့လေသည်။ လူနှင့်ကင်းကွာနေသည်မို့ ဖုံတွေနှင့် ညစ်ပတ်နေသည်ကို တစ်နာရီနီးပါးလောက် အမှိုက်လှည်း သန့်ရှင်းရေးလုပ်ပြီးတော့ ရေမိုးချိုးသနပ်ခါးလိမ်းကာ ဆရာမကြီးပေးလိုက်လေသော ဆေးကို သောက်လိုက်သည်။ စောင်ပါးလေးတစ်ထည်ကို ခြေဖဝါးထိလုံအောင် ခြုံပြီးတော့ မဂ္ဂဇင်းတစ်အုပ်ကို ကောက်ဖတ်လိုက်သည်။ ဆေးအရှိန်ကြောင့် ချိုချိုသင်းမျက်လုံးများက စာဖတ်မရအောင် မှေးစင်းလာပြီးတော့ စာအုပ်ဘေးချပြီး မျက်စိမှိတ်ထားတော့ သိပ်မကြာခင်မှာပင် အိပ်ပျော်သွားတော့လေသည်။

—————————————

မညိုရှိန်စီးလာသောကားက အမရပူရထဲကို ၀င်လာတော့ ည(၆)နာရီခွဲကျော်လို့ (၇) နာရီတောင်မှပဲ ထိုးနေချေပြီဆိုတော့ အတော်လေးကို မှောင်နေချေပြီ။ ရွှေတချောင်းထိပ်တွင် ဆင်းလိုက်ပြီးတော့ ချောင်းကူးတံတားလေးကို ဖြတ်ကျော်ကာ သူမတိုက်ခန်းဆီသို့ လာခဲ့ကြသည်။ ကားပေါ်တွင် ခင်လာခဲ့သူ ဖြိုးဝေစိုးကတော့ သူ့လက်ဆွဲအိတ်ကို ပုခုံးစလွယ်သိုင်းပြီးတော့ မညိုရှိန်ရဲ့ ပလတ်စတစ်ခြင်းကြီးကို လက်တစ်ဖက်က ဆွဲလာခဲ့သည်။ ဘာတွေမှန်းတော့မသိ ခြင်းကြီးကတော့ အတော်ကြီးပြီး လေးနင့်နေတော့သည်။

မညိုရှိန် တိုက်အောက်ကနေပြီးတော့ အပေါ်ကို မော့ကြည့်လိုက်တော့ ချိုချိုသင်းအခန်းက မီးလင်းပြီး ၀င်းဝါလတ်အခန်းကတော့ အမှောင်ကျနေသည်ကို တွေ့လိုက်ရသည်။ တက်လာခဲ့ရင်း ဒုတိယထပ် ရောက်လာတော့

“ ကဲ မောင်လေး အပေါ်ကစောင့်နေ ”

ဟုပြောကာ ဖြိုးဝေစိုးကို သော့ပေးပြီး အခန်းနံပါတ်ပြောကာ လွှတ်လိုက်လေသည်။ ပြီးနောက်တော့ ချိုချိုသင်းရဲ့ အခန်းတံခါးကို ခေါက်ပြီးတော့

“ မချိုရေ ညီမလေး မမပြန်လာပြီဟေ့..”

ချိုချိုသင်းက အခန်းတံခါးကို ဖွင့်ပေးလိုက်ပြီးတော့ အခန်း၀တွင်ရပ်နေသော မညိုရှိန်ကို ပွေ့ဖက်ကာ နမ်းပစ်လိုက်သည်။

“ ဟွန်း ဘာတွေ မဟုတ်တာ လုပ်ထားလည်း မသိဘူး။ လူကိုလာချော့နေတယ်”

“ အဟင်းဟင်း ဘာမှမလုပ်ပါဘူး မမကြီးရဲ့။ မမကြီးကို သတိရလို့ လွမ်းလို့။ ချိုချိုလည်း နေ့လည်ကမှ တောင်မြို့က ပြန်ရောက်တာ”

မညိုရှိန်က ချိုချိုသင်းအနားကပ်လိုက်ပြီးတော့ လေသံတိုးတိုးလေးဖြင့်

“ ပြီးရင် အခန်းတံခါးသော့ခတ်ပြီးတော့ မမကြီးအခန်းကို တက်ခဲ့နော်။ ကစားဖို့ အချဉ်တစ်ကောင် မမမှာ ပါလာတယ်ကွ”

ပြောပြီးတာနဲ့ အပေါ်ထပ်ကို တက်သွားလေသည်။ စကားလုံးလေးတွေကတော့ အသည်းယားစရာ စိတ်၀င်စားစရာကောင်းလှသည်။ အပေါ်တက်သွားတာတော့ မမတစ်ယောက်တည်း၊ ကစားဖို့အချဉ်ကောင်က လီးပါတဲ့ အချဉ်ကောင်လေးများ ဖြစ်နေလားမသိ။ ချိုချိုသင်းကလည်း လီးနှင့်ပြတ်နေတော့ လီးဆာနေပြီလေ။

ချိုချိုသင်းလည်း အခန်းတံခါးပိတ်ပြီးတော့ အပေါ်ထပ်တက်ခဲ့သည်။ စေ့ထားသော တံခါးကို တွန်းပြီး ၀င်လိုက်တော့ ရုပ်ရည်ချောမောသန့်ပြန့် တောင့်တင်းသော ကောင်လေးတစ်ယောက်ကို တွေ့ရပြီး အောက်ပိုင်းက စတိုင်ဘောင်းဘီနဲ့ အပေါ်ကတော့ တီရှပ်၀တ်ထားပြီးတော့ ဆက်တီမှာထိုင်ပြီးတော့ ဂျာနယ်ဖတ်နေသည်ကို တွေ့လိုက်ရပေသည်။ ချိုချိုသင်းက သူ့ကိုမြင်တော့ ရှေ့မတိုးသေးပဲ တုန့်ခနဲရပ်လိုက်လေသည်။

“ လာလေ မမ ထိုင်။ မမကြီးကတော့ ရေချိုးခန်း၀င်နေတယ်..”

တိုက်တိုက်ဆိုင်ဆိုင်ပင် သူခေါ်သလို မမညိုကို မမကြီးတဲ့။ ချိုချိုသင်းက မျက်နှာချင်းဆိုင်က အစွန်ဆုံး ဆက်တီခုံလေးမှာ ၀င်ထိုင်လိုက်သည်။

“ မောင်လေးက မမကြီးနဲ့ ပါလာတာလား”

“ ဟုတ်ကဲ့ မမ။ ကျွန်တော်က ကန်တော်ကြီး အနောက်ဘက်ခြမ်းမှာ နေပါတယ်”

ဖြိုးဝေစိုးကတော့ သွက်လက်စွာ ဖြေလိုက်သည်။ စောစောက မညိုရှိန်ပြောသွားတဲ့ ကစားဖို့ အချဉ်တစ်ကောင်ဆိုတာ ဒီကောင်လေးလားမသိလို့ ချိုချိုသင်းစိတ်ထဲက တွေးလိုက်မိသည်။ ပုံစံလေးကတော့ ခပ်မိုက်မိုက်လေးပင်။ ချောချောတောင့်တောင့်နှင့် စိတ်၀င်စားစရာလေး။ ချိုချိုသင်း ဆုတောင်းတော့ ပြည့်ပေပြီ။ လီးပါသော အချဉ်ကောင်လေးလေ။

ထိုစဉ် မညိုရှိန်တစ်ယောက် ရေချိုးခန်းထဲက ထွက်လာပြီးတော့ ချိုချိုသင်းကို ပြုံးပြပြီး သူမအိပ်ခန်းထဲသို့ ၀င်သွားလေတော့သည်။

“ မောင်လေးနာမည်က ဘယ်လိုခေါ်လဲ”

“ ကျနော့်နာမည်ကတော့ ဖြိုးဝေစိုးပါ။ မမနာမယ်ကရော”

“ မမနာမည်ကတော့ ချိုချိုသင်းတဲ့”

ထိုအချိန်မှာ အနီရင့်ရောင်ဘောင်းဘီတိုနဲ့ မိန်းမ၀တ် စွပ်ကျယ်လက်ပြတ် အစိမ်းပုတ်ရောင်ကို၀တ်ပြီး မညိုရှိန် ထွက်လာခဲ့သည်။ စွင့်ကားသော တင်သားကြီးမျာနှင့် မို့မောက်သော ရင်သားထွားထွားတို့က ပေါ်လွင်နေတော့သည်။ ပါးလွှာနူးညံ့သော စွပ်ကျယ်လက်ပြတ် အင်္ကျီအောက်မှနေပြီးတော့ ဝိုင်း၀န်းမို့မောက်သော နို့အုံတင်းတင်းအိအိကြီးက ရင်ဖိုရမ္မက်ကြွစရာ ကောင်းလွန်းလှသည်။

ကားပေါ်တွင် တစ်ညလုံးနီးပါး စောက်ဖုတ်နှိုက် နို့နှိုက်လာခဲ့ရသော်လည်း လိုးခွင့်မသာပဲ ဖြစ်ခဲ့ရသည်။ မညိုရှိန် ဂွင်းတိုက်ပေးသော အရသာနှင့်ပင် လရည်ထွက်ကာ ကျေနပ်ခဲ့ရလေသည်။ မမကြီးက “တိုက်ခန်းရောက်တော့မှ သဘောရှိ စိတ်ကြိုက်လုပ်ပါ မောင်လေးရယ် ” လို့ ပြောထားသဖြင့် ရင်မောစွာ စောင့်ခဲ့ရသည်။ ယခုတော့ နောက်ထပ် ဆော်ကြီးတစ်ပွေပါ ရောက်ရှိနေပြန်သည်။ ဒီဆော်ကြီးကတော့ တမျိုးလှပေသည်။ မျက်နှာက တင့်တင့်ထွန်းနှင့် တော်တော်လေးဆင်ပြီးတော့ ကိုယ်လုံးကိုယ်ပေါက်ကတော့ မေသဉ္စာဦးလို ကိုယ်လုံးကိုယ်ပေါက်မျိုး။ ဒီ‌ဆော်ကြီးနှစ်ပွေလောက်တော့ ဖြိုးဝေစိုးတို့က အပျော့၊ အပြတ်ဖိုက်ပစ်လိုက်မည်ဟုပင် စိတ်ထဲက ကြိမ်းဝါးလိုက်မိသည်။

“ မမ ကျနော်လည်း ရေချိုးလိုက်ဦးမယ်”

ဖြိုးဝေစိုးက ရေချိုးခန်း၀င်ပြီးတော့ ရေစိမ်ချိုးနေစဉ် မညိုရှိန်နှင့် ချိုချိုသင်းတို့ စကားကောင်းနေကြပြီးတော့ မညိုရှိန်က ကားပေါ်မှ အတွေ့ကြုံများကို မချွင်းမချန် ဖောက်သည်ချနေသည်။

“ ကဲ ဘယ့်နှယ်လဲ ငါ့ညီမ။ အချဉ်ကောင်လေးက မိုက်ရဲ့လား အဟင်း ဟင်း..”

“ သိပ်မိုက်တယ် မမကြီးရေ့..”

“ ဒါနဲ့ ၀င်းဝါရော ဘယ်အချိန်က အပြင်ထွက်သွားတာလဲ”

“ အပြင်မဟုတ်ဘူး မမကြီး။ သူ့ညီမ ဆေးရုံတက်ပြီးတော့ ဗိုက်ခွဲမွေးရမှာမို့လို့ဆိုပြီးတော့ နေ့လည်ကတည်းက လာခေါ်လို့ ဆေးရုံကိုလိုက်သွားတာ။ ညအိပ်စောင့်ရမှာလို့ ပြောသွားသေးတယ်။ အခန်းသော့တောင် ညီမဆီမှာ ထားခဲ့တာ”

“ အော် အင်း အင်း မိ၀င်းဝါတို့ ပွဲကြီးပွဲကောင်း လွတ်သွားတာပေါ့လေ”

မညိုရှိန်က ပြောနေဆဲစကားကို ရပ်လိုက်ပြီးတော့ လက်ဆွဲအိတ်ထဲမှ ပုလင်းပြားလေးတစ်ပြားကို သွားယူလိုက်လေသည်။ ချိုချိုသင်းက ပုလင်းပြားလေးကို ကိုင်ကြည့်ရင်း

“ မမကြီး ဒါကဘာလဲဟင်။ ပုလင်းလေးက ချစ်စရာလေးနော်”

“ အဲဒါ ဆေးလိမ္မော်အရက်လေ။ ပျော်ရွှင်မြူးထူးပြီးတော့ အချစ်သွေးကို ဆူဝေစေတယ်။ သောကတွေကို မေ့ပျောက်ပြီးတော့ အားပြည့်လန်းဆန်းစေတယ်။ သူက အဆီအမျိုးအစား တစ်ဖုံးလောက်သောက်ရင်ကို လုံလောက်တယ်။ ရေသောက်လေ အရှိန်တက်လေပဲ ညီမရဲ့”

သူတို့တွေကား အရက်နှင့် စိမ်းသူများ မဟုတ်ကြ။ ထို့ကြောင့် ချိုချိုသင်းလည်း စိတ်၀င်စားသွားသည်။

“ ရော့ ညီမ တစ်ဖုံးသောက်ထားနှင့်”

မညိုရှိန်က တစ်ဖုံးထည့်ပေး၍ မချိုလက်ထဲ ကမ်းပေးလိုက်တော့ တစ်ခါတည်းမော့ချလိုက်ပြီး ရေသန့်ဗူးထဲကရေကို ပါးစပ်ထဲ တဆက်တည်း မော့သောက်လိုက်လေသည်။ မညိုရှိန်ကလည်း နောက်တစ်ဖုံး ထပ်သောက်လေသည်။ ခဏကြာသော် တကိုယ်လုံး အကြောတွေ ပြေလျော့ပြီးတော့ ပေါ့ပါးလန်းဆန်းကာ ရွှင်မြူးတက်ကြွလာတော့သည်။

ဖြိုးဝေစိုး ရေချိုးပြီးထွက်လာခဲ့ရာ ကိုယ်ပေါ်တွင် ဂျင်းဘောင်းဘီတို တစ်ထည်နှင့် မွှေးပွတဘက် တစ်ထည်သာ ရှိလေ၏။ တဘက်နှင့် ခေါင်းမှရေစက်များကို ပြောင်အောင်သုတ်ပြီးတော့ သူတို့နှင့် မျက်နှာချင်းဆိုင်တွင် လာထိုင်နေရင်း ဆေးလိမ္မော်အရက်ကို တစ်ဖုံးမျှ သောက်လိုက်လေသည်။ ပြီးတော့ ဘီယာသုံးဗူးနှင့် အာလူးကြော်ထုပ်များကို ယူလာသလို မညိုကလည်း ညောင်ပင်၀င်းကားဂိတ်မှ ၀ယ်လာသော ကြက်ကြော်များကို ပန်းကန်ပြားတစ်ချပ်ထဲ ထည့်ပြီး စားပွဲပေါ်သို့ တင်လိုက်လေသည်။ သုံးယောက်သား ဘီယာသောက် အမြည်းစားပြီးတော့ စကားလက်ဆုံကျနေလေသည်။

“ ကဲ မောင်လေး ဒီညဟာ မမတို့အတွက်တော့ အထူးရင်ခုန် ပျော်ရွှင်စေတဲ့ အမှတ်တရညလေး ဖြစ်စေချင်တယ်ကွာ။ ဒီအမှုတော်ကိုတော့ မင်းကျေပွန်အောင် ထမ်းပေးရမယ်နော်”

မညိုရှိန်က ရီဝေသော ညို့မျက်၀န်း မျက်လုံးရွဲကြီးများနှင့် ဇာတ်သံနှောပြီးတော့ ပြောလိုက်လေတော့သည်။

“ ဟာ သိပ်ရတာပေါ့ မမရယ်။ ဒီမမတို့နှစ်ယောက်လောက်တော့ ကျနော်က အပျော့ပါဗျာ ”

“ ဟုတ်မှလည်းပြောနော်။ မမက ပြတ်နေတာကြာပြီ..”

ချိုချိုသင်းကလည်း ပျော်ရွှင်တက်ကြွလာပြီးတော့ ခပ်ရဲရဲပင် ပြောချလိုက်လေသည်။ ဖြိုးဝေစိုးမှာ တသက်နှင့်တကိုယ် အပြာကားတွေထဲကလို မိန်းမနှစ်ယောက်ကို တပြိုင်တည်းလိုးပေးရသော အတွေ့ကြုံ မရှိသေးပါချေ။ တစ်ယောက်ကညိုချော တစ်ယောက်ကဖြူချော၊ နှစ်ယောက်စလုံးမှာ စွဲမက်ဖွယ်ကောင်းသော အမို့အမောက် အရှိုက်အဝိုက် အဖုအထစ် အစွင့်အကားတွေနဲ့ ပြည့်စုံနေသော ချောမောလှသည့် အပျံစားများ ဖြစ်နေလေသည်။

အဓိကကိုင်ရမှာကတော့ မညိုရှိန်။ သူ့ကိုပစ်မှတ်ထားပြီးတော့ အချစ်ဇာတ် ကရပေမည်။ ဖြိုးဝေစိုးက ဘီယာဘူး ယူလာစဉ်ကပင် လီးကြောသန် တာရှည်ခံ လိမ်းဆေးညှစ်ဗူးလေးကို ဘောင်းဘီဘေးအိတ်ထဲ ထည့်ယူခဲ့သည်။ နဂိုထဲက အရှည်(၆)လက်မခွဲ၊ အတုတ်က ရုပ်ပျိုဗူးခွံပမာဏခန့် ရှိနေလို့ ဒီဆေးကြီးသာ လိမ်းလိုက်ပါကတော့ ယခုလိုမျိုး လုံးကြီးပေါက်လှ အမျိုးအစား မချောကြီးနှစ်ယောက် မပြောနှင့် (၂၀) လောက် လိုးရသည့်တိုင်အောင် ဖြုံမည်မဟုတ်ကြောင်းကို ဖြိုးဝေစိုးက သိပြီးသားပါ။ ပေါ်တင်ပင် ဘောင်းဘီဇစ်ကို ဖွင့်ပြီးတော့ ဒစ်ခေါင်းတဝိုက်နှင့် တန်ဆာတစ်ခုလုံးကို လိမ်းလိုက်လေရာ မချောနှစ်ယောက်သားကတော့ လီးတုတ်တုတ်ရှည်ရှည် ညိုညိုကြီးကိုကြည့်ကာ အသဲတွေ အူတွေသာမက စောက်ဖုတ်တွေ ဖင်တွေကပါ ယားကြွလာကြပြီတည်း။

မညိုရှိန်က ပလတ်စတစ် အခင်းတစ်ခုကို ဖြန့်ချကာ ခေါင်းအုံးတစ်လုံး ဖြန့်ခင်းလိုက်ပြီးတော့ အ၀တ်အစား အကုန်ချွတ်ပေးလိုက်ကာ လေးဘက်ထောက် ဖင်ကုန်းပေးလိုက်သည်။ ညို၀င်းပြောင်တင်းစွင့်ကားနေသော တင်ဆုံထွားထွားကြီးက အထက်သို့ အနည်းငယ် မြောက်ကြွပြီးတော့ ဖြိုးဝေစိုးကို ဖိတ်ခေါ်နေပေသည်။ မညိုရှိန်၏ စောက်ဖုတ်ကြီးနှင့် တည့်တည့်တွင် ဒူးထောက်ထိုင်ချပြီး လီးကြီးကို မကိုင်ကာ စောက်ဖုတ်ဖောင်းဖောင်းကြီးထဲသို့ တရစ်ချင်း သွင်းလိုက်လေသည်။ တဆုံးထိ ၀င်သွားသောအခါ မညိုရှိန်၏ခါးဆစ်ကို အကျအန ဆောင့်ကိုင်ပြီးတော့ လေးငါးချက်ခန့် အထုတ်အသွင်းလုပ်ပြီး ခပ်ပြင်းပြင်း ဆောင့်ဆောင့်လိုးပါတော့သည်။ တစတစနှင့် အရှိန်တွေက ပြင်းထန်မြန်ဆန်လာ၏။

“ ပွတ် ပွတ် ပြွတ် ဗျစ် ”

ဟူသော စောက်ဖုတ်နှင့်လီးတို့ တွေ့ထိသံတွေက တစ်ခန်းလုံး ဆူညံလာလေသည်။ သူတို့နှစ်ဦးကို ကြည့်နေသော ချိုချိုသင်းတစ်ယောက်မှာလည်း ကြာတော့ စိတ်တွေမထိန်းနိုင်တော့ပဲ အ၀တ်အစားတွေ ချွတ်ပြီးတော့ လက်တစ်ဖက်က စောက်ဖုတ်နှိုက်ရင်း ကျန်လက်တစ်ဖက်က ဝိုင်းစက်မို့မောက် ချွန်ကော့နေသော သူမ၏နို့အုံကြီးကို ပင့်ကာပင့်ကာ ဆုပ်ချေပွတ်ဆွနေတော့သည်။ မညိုရှိန်တစ်ယောက်မှာလည်း တဟင်းဟင်း ညည်းနေရင်းနဲ့ စောက်ဖုတ်တစ်ခုလုံး ပြည့်ကြပ်သိပ်နေသော ဖြိုးဝေစိုးလီးကြီး၏ အ၀င်အထွက် အပွတ်အထိုးအရသာကို မျက်စိစုံမှိတ်ကာ ဖင်ကြီးနောက်ပစ်ပြီးတော့ ခံနေတော့သည်။

ချိုချိုသင်းတစ်ယောက် ဘယ်လိုမှမနေနိုင်တော့ပဲ မညိုရှိန်ခေါင်းရင်းဘက်တွင် ပက်လက်ကားယားကြီးအိပ်ကာ ဒူးနှစ်ချောင်းကိုထောင် ပေါင်နှစ်ချောင်းကို ဖြဲကားပြီးတော့ သူ့ဖင်ဆုံကြီးကို တွန်းရွှေ့လိုက်ကာ မညိုရှိန်ခေါင်းကိုမကာ သူ့စောက်ဖုတ်ဖောင်းဖောင်းကြီးပေါ် မျက်နှာအပ်ပေးလိုက်ရပါတော့သည်။ မညိုရှိန်ကလည်း အလိုက်တသိပင် ချိုချိုသင်းစောက်ဖုတ်ကြီးကို လက်နှစ်ဖက်ဖြင့်ဖြဲပြီး နီရဲနေသော အတွင်းသားများကို သူမလျှာဖျားဖြင့် ဖင်၀မှနေပြီးတော့ အထက်သို့ ပင့်ကာပင့်ကာ လျက်လျက်ပေးပါတော့သည်။ ချိုချိုသင်းတကိုယ်လုံး မြောက်ကြွကော့လန်ပြီးတော့ တဆတ်ဆတ် တုန်ခါနေလေတော့သည်။ သူမလက်တွေကလည်း သူ့နို့ကြီးနှစ်လုံးကို ဆုပ်ကာဆုပ်ကာ ပွတ်ချေနေမိသည်။

ဖြိုးဝေစိုးလက်တွေက မညိုရှိန်ခါးနှစ်ဖက်ကို ပြုတ်တူနှင့်ညှပ်ထားသလို ခိုင်ခိုင်တင်းတင်း ဆုပ်ကိုင်ပြီးတော့ တင်ပါးခွက်များကို ရှုံ့ပြီးတော့ ပစ်ကာပစ်ကာ ဆောင့်ပစ်လိုက်သည်။ စောက်ဖုတ်ကြီးတခုလုံး ယားကြွပွတက်လာပြီးတော့ မညိုရှိန်တစ်ယောက် စောက်ရည်များပန်းထွက်ကာ တစ်ချီပြီးသွားတော့သည်။ မညိုရှိန်တစ်ယောက် ချိုချိုသင်းစောက်ဖုတ်ကြီးကိုပါ ယက်မပေးနိုင်တော့ပဲ မျက်နှာမှောက်ကာ ကာမအရသာကို ခံစားနေမိသည်။

ဖြိုးဝေစိုးက မညိုရှိန်ကို အနားပေးပြီး သူမစောက်ခေါင်းထဲမှ လီးကြီးကို နှုတ်ပြီးတော့ မညိုရှိန်ကို ပလတ်စတစ်အခင်းပေါ်တွင် ပက်လက်ကလေး သိပ်ထားလိုက်သည်။ ဖြိုးဝေစိုးလီးဒဏ်ကြောင့် မညိုရှိန်၏ စောက်ဖုတ်ကြီးတစ်ခုလုံး ထူပူစပ်ကောင်းနေသော အရသာထူးကြီးကို မူးမူးမေ့မေ့ ခံစားနေရပေသည်။

ဖြိုးဝေစိုးက ဒူးထောင်ပေါင်ကား ပက်လက်ကြီးဖြစ်နေသော ချိုချိုသင်းနဘေး ယှဉ်အိပ်လိုက်ပြီးတော့ နို့အုံကြီးတွေကို ပွတ်သပ်ပြီး ဆုတ်ချေပေးနေလေသည်။ ချိုချိုသင်း၏ ညာဘက်ပေါင်ကို ပင့်ထောင်လိုက်ပြီးတော့ စောက်ဖုတ်၀နဲ့ လီးကြီးကို တေ့ချိန်ကာ နောက်မှပင့်ပြီးတော့ တရစ်ချင်းကို သွင်းလိုက်လေသည်။ အဆုံးထိ၀င်သွားသောအခါ အသာလေး ငြိမ်နေလိုက်ရာ မညိုရှိန် ယက်ပေးကတည်းက ပြီးလုပြီးခင် ဖြစ်နေသော ချိုချိုသင်းတစ်ယောက်မှာ အထစ်ထစ်နှင့် တစ်ရစ်နေသော လီးတုတ်တုတ်ကြီး သူ့စောက်ခေါင်းထဲသို့ တင်းတင်းကြပ်ကြပ်ကြီးကို ပွတ်ထိုး တိုး၀င်သွားသောအခါ အကြောပေါင်းတစ်ထောင်မျှ ကျင်တုန်တက်ခါပြီး စောက်ရည်များ ပန်းထွက်လာကာ ကာမအထွတ်ထိပ်သို့ ရောက်ရှိ ပြီးဆုံးသွားလေတော့သည်။

မချောကြီးနှစ်ယောက်မှာ တစ်ချီပြီးလို့ ဖလက်ပြ အနားယူနေပေမဲ့ ဖြိုးဝေစိုးမှာတော့ ပန်းပန်လျက်ပဲ ရှိနေလေပြီး နောက်အချီများစွာအတွက် ပြင်ဆင်လျက်ပင် ရှိပါတော့သတည်း။



........................................⭐⭐⭐⭐⭐........................................

ပြီးပါပြီ။



Thursday, September 10, 2009

ကျွန်တော်နဲ့ မရီးလောင်း (စ/ဆုံး)

ကျွန်တော်နဲ့ မရီးလောင်း (စ/ဆုံး)

ရေးသူ - အမည်မသိ

ကျနော့် ရည်းစား လှိုင်လှိုင်နှင်းနဲ့ တွေ့ဖို့ သူမ အိမ်ဖက်ကို ကျနော် ဆိုင်ကယ်နဲ့ ထွက်လာခဲ့တယ်။ ကျနော့် နာမည်က ဝေယံ အသက်က ၂၀ ကျောင်းပြီးထားတာ မကြာသေးတော့ လောလောဆယ် အလုပ် အကိုင် မရှိ ၁၀၉ /၁၁၀ ပေါ့ဗျာ။ လှိုင်လှိုင်နှင်းက ၁၉ နှစ် သူမနဲ့ ရည်းဖြစ်တာ တစ်နှစ်လောက် ရှိပြီ။ 

လှိုင်လှိုင်နှင်းတို့ မိဘတွေနဲ့ ကျနော့် မိဘတွေက မိတ်ဆွေတွေ ဖြစ်ကြပါတယ်။ လူကြီးချင်းကလည်း ခင်မင်နေတော့ လှိုင်လှိုင်နှင်းတို့ အိမ်ကို ကျနော်က တံခါးမရှိ ဓါးမရှိ ဝင် ထွက် သွားလာပေါ့။ ပြီးတော့ နှစ်ဖက် မိဘတွေကလည်း သဘောတူထားတော့ တခါတလေ သူမတို့ အိမ်နဲ့ ကျနော်တို့အိမ်မှာ တွေ့ကြ စကားပြောကြပါတယ်။

လှိုင်လှိုင်နှင်း အစ်မက ခင်လေး အသက် ၂၂ နှစ် ဝန်းကျင်လောက် ရှိပြီ။ မခင်လေးက ခေတ်မှီပြီး ပွင့်လင်းတယ်။ လှိုင်လှိုင်နှင်းတို့ အဖေက ကွန်ဒေါင်း လေးစီး ထောင်ထားပြီး အုတ် သဲ ကျောက် တိုက်တဲ့ အလုပ် လုပ်ပါတယ်။ သုံးစီးကို လူငှားများကို မောင်းခိုင်းပြီး တစ်စီးက သူကိုယ်တိုင် မောင်းပါတယ်။

ဦးက မနက်ဆို ကားထွက်ပြီး ညမှောင်မှ အိမ်ပြန် ရောက်တတ်ပါတယ်။ လှိုင်လှိုင်နှင်းတို့ အိမ်ရှေ့မှာ ဆိုင်ကယ် ရပ်ပြီး အိမ်ထဲ ဝင်လာခဲ့တယ်။ လှိုင်လှိုင်နှင်းက အိမ်ရှေ့က ဒန်းလေးပေါ်မှာ ထိုင်နေတယ်။ကျနော် သူမ ဘေးမှာ ထိုင်ပြီး ကျနော်တို့ စကား ပြောနေလိုက်ကြတယ်။ ကျနော့် ယောင်းမလောင်း မခင်လေးက အငြိမ် နေတတ် သူ မဟုတ်ပါ။

အိမ်မှု အလုပ် တစ်ခုခု လုပ်နေရမှ ခုလည်း ကျနော်တို့ရှေ့ မလှမ်း မကမ်းမှာ ကုန်းကွပြီး ပန်းအိုးထဲက မြက်တွေကို နှုတ်နေတယ်။ လှိုင်လှိုင်နှင်းနဲ့ စကားပြောနေရာက မခင်လေးရဲ့သိပ်မတုတ်တဲ့ ခါးလေးအောက်က ကားစွင့် လုံးဝန်းတဲ့ တင်ကြီးကို မသိမသာ ကြည့်နေလိုက်တယ်။

ကျနော့် ရည်းစား လှိုင်လှိုင်နှင်းက သူမ အစ်မလို မကိတ်လှ ဘော်ဒီက သာမန်လောက်ပဲ ရှိတာ။ကျနော် ဆိုတဲ့ ကောင်ကလည်း မမ အရွယ်တွေကို စိတ်ဝင်စားတဲ့ သူ။ ကျနော် ခုတလော ဘယ်လို ဖြစ်တယ် မသိဘူးဗျာ။ လှိုင်လှိုင်နှင်း အစ်မ မခင်လေးကို အရမ်း ဖီးနေမိပြီး တခါတလေ ဂွင်းတောင် မှန်းထု ဖြစ်ခဲ့ပါတယ်။ “ ဝေယံရေ ခဏ လာပါဦးကွယ်” 

ပန်းအိုး မတာ မနိုင်လို့ ထင်ပါရဲ့။ မခင်လေးကျနော့်ကို လှမ်းခေါ်တယ်။

 “ကျနော်လာပြီ ” 

မခင်လေးနားကို လျှောက်လာပြီး ပန်းအိုး မတဲ့အခါ မခင်လေးက ဟိုနေရာမှာ ထားမယ် ဆိုပြီး သူမကလည်း မ ကူပါတယ်။ပန်းအိုးက လေးချက်။နှစ်ယောက် မ ရတယ်။ မခင်လေးဝတ်ထားတာက ဆွဲသား လည်ဟိုက် ဆိုတော့ ငုံ့လိုက်တဲ့ အချိန်မှာ ဘရာစီယာထဲက နို့ဖွေးဖွေး နှစ်လုံးကို ကျနော် တစွန်းတစ မြင်လိုက်ရတယ်။

ပန်းအိုးမ နေရင်းက ရင်သပ် ရှုမောဖွယ် အလှ အပကို ခံစား ပြီး ထားရမယ့် နေရာမှာ ပန်းအိုးကို ချလိုက်တယ်။ မခင်လေး လက်ဆေးဖို့ ရေကန်ဖက်ကို ထွက်သွားတဲ့ အခါ ပခုံးကျော်ရုံ အုံထူ နက်မှောင် တဲ့ ဆံပင်တွေက ဝဲခနဲ ဖြာထွက်သွားပြီး ကားစွင့် လုံးဝန်းတဲ့ တင်စိုင်ကြီး တစ်လုံးတက် တစ်လုံး ဆင်းသွားတာ ရင်သပ် ရှုမောဖွယ် ဖြစ်နေပါတော့တယ်။

ဂလုခနဲ စတွေး မြိုချပြီး ဒန်းနား သွားပြီး လှိုင်လှိုင်နှင်း ဘေးမှာ ထိုင်လိုက်တယ်။ ဒီလိုနဲ့ တစ်နေ့ပေါ့။ အိမ်မှာ အလှူရှိလို့ လှိုင်လှိုင်နှင်းတို့ကို ဖိတ်ဖို့ ညနေ လေးနာရီလောက်မှာ သူမတို့ အိမ်ဖက် ထွက်လာခဲ့တယ်။ ခြံတံခါး ဖွင့်ပြီး ခြံထဲ ဝင်ကာ တံခါးကို ပြန်ပိတ်လိုက်ပြီး အိမ်ထဲကို ကျနော် ဝင်လာခဲ့တယ်။

“မောင်လေး ဝေယံ ထိုင်ဦးလေ… လှိုင်လှိုင်နှင်းက သူ့အန်တီ အိမ်သွားတာ မနက်မှ ပြန်လာမယ်တဲ့” 

မခင်လေး က အိပ်ခန်းထဲက ထမီရင်လျားနဲ့ လျှောက်လာပြီး ပြောတယ်။ 

“ဟုတ် မနက် ကျနော်တို့ အိမ်မှာ အလှူ ရှိလို့ လာဖိတ်တာပါ” 

ကျနော် ဆက်တီမှာ ထိုင်လိုက်တယ်။ ရေချိုးဖို့ မခင်လေးအိမ်ထဲကနေ အိမ်ရှေ့ ရေကန်ဖက်ကို ထွက်သွားတယ်။

ကျနော် ထိုင်နေရာ ပြူတင်းပေါက်နဲ့ ရေကန်က ၆ ပေ ကျော်လောက်ပဲ ကွာတယ်။ မခင်လေးက ရေတွေ တဗွမ်းဗွမ်း လောင်းချိုး ပြီး ကျနော် ထိုင်နေရာဖက်ကို ကျောပေးကာ ထိုင်ချလို့ ဆပ်ပြာကို စိမ်ပြေ နပြေ တိုက်နေတာဗျာ။ ရင်လျားကို တစ်ဖက်က ကိုင် လို့ နို့တွေပါ ဂျီးတွန်းနေတာ။

ကျနော် ကြည့်နေရင်းက လီးတောင်လာတယ်။ရေကန်က အုတ်တံတိုင်းနဲ့ နီးပြီး လုံခြုံတာ တစ်ကြောင်း ပြီးတော့ ကျနော်ကလည်း လှိုင်လှိုင်နှင်းရဲ့ ချစ်သူ ဆိုတော့ ဂရုမစိုက်ပဲ အေးဆေး စိမ်ပြေ နပြေ ဂျီးတွန်းနေတာ။

သူမရဲ့ ရေစို ကိုယ်လုံး အလှကို ကျနော် တဝကြီး ရှုစား နေလိုက်တယ်။ပုဆိုးထဲက ကျနော့်လီးကြီးက ပေါက်ကွဲ ထွက်မလိုပဲ တောင်မတ် နေတယ်။ ကျနော်ကြည့်ပြီး ဆယ့်ငါးမိနစ်လောက် ကြာတော့ မခင်လေး ရေချိုးတာကို လက်စသတ်ပြီး ရေလဲ ထမီလဲ နေပါတယ်။သူမဒီဖက် လှည့်မလာခင် ကျနော် မျက်နှာလွဲှ နေလိုက်တယ်။ 

“ဝုန်းးးးးးးး” 

“အို့! အမေ့” 

အိမ်ထဲ ဝင်ပြီး အထဲအရောက်မှာ မခင်လေး လျှော်လဲသွားတယ်။ ကျနော် မခင်လေးဆီ လျှောက်လာပြီး သူမ ဘေးမှာ ဒူးထောက်ပြီး ထိုင်လိုက်တယ်။ 

“မမ ခြေခေါက် လဲသွားတာလား” 

“အားး ကျွတ် ကျွတ် ဟုတ်တယ် ခြေခေါက် လဲတာ” 

“ကျနော် နှိပ်ပေးမယ် ”

မခင်လေး ခြေသလုံးသား ဖွေးဖွေးလေးကို နှိပ်ပေးလိုက်တယ်။ မခင်လေး ရဲ့ ခြေသလုံးသား ဖွေးဖွေးလေးကို ကျနော် နှိပ်နယ် ပေးနေရင်း ရင်လျားပေါ် မောက်တက်နေတဲ့ ဖွံ့ထွား စူဖြိုးလှတဲ့ ရင်သားအစုံကို မသိမသာလေး ကြည့်ပြီး လိုးချင်လိုက်တာ အစ်မရာလို့ စိတ်ထဲက ပြောနေမိတယ်။ 

“ရပြီ ကျေးဇူးပါမောင်လေး ”

 မခင်လေး ကျနော့်ကို ပြောပြီး မတ်တပ် ထရပ်ဖို့ ထမယ် အလုပ်မှာ ခြေထောက် နာနေတော့ မထနိုင်ပါ။ “လမ်းလျှောက်လို့ အဆင်ပြေပါ့မလား ကျနော်တွဲပြီးလိုက်ပို့ပေးမယ်” 

“ ကျေးဇူးပါကွယ် မမကို အခန်းထဲ တွဲပို့ပေးပါ ခြေထောက် နည်းနည်း မျက်သွားတယ်” 

မခင်လေးက ကျနော့် ခါးကို လက်တစ်ဖက်က အားယူပြီး ထလိုက်တယ်။

“အိုး!’ 

အာမေဋိတ်သံလေး ထွက်သွားပြီး နှစ်ယောက်လုံး မှင်တက်နေတယ်။ အခြေအနေက အတော်မြန်တော့ တားဖို့ အချိန် မရလိုက်ပါ။ မခင်လေးရဲ့ ရင်လျားထားတဲ့ ထမီက ကျနော်ခြေထောက်နဲ့ နင်းမီထားတာကြောင့် ခြေထောက် အောက်ကို လုံးလုံးပုံကျသွားတယ်။မခင်လေးရဲ့ နူးညံ့ အိစက်တဲ့ ပင်ကိုယ်အသားအရည်အလှတွေက ကျနော့် လီးကို တောင်နေစေတယ်လေ။ သူမကို ရအောင် လိုးမယ်လို့ ဆုံးဖြတ်ချက် ချလိုက်တယ်။

မခင်လေးရဲ့ မိမွေးတိုင်းဖမွေးတိုင်း ကိုယ်လုံးလေးကို ကျနော် ဖက်ပြစ်လိုက်တယ်။ 

“အို့ ဖယ် ဝေယံ မင်း ဘာလုပ်တာလည်း” 

ကျနော့်ကို ထုရိုက်နေတယ်။ လက်သီးဆုပ် နုနုလေးတွေက ကျနော့်ကို ပန်းပွင့်လေးနဲ့ ပေါက်နေသလိုပါပဲ။ကျနော့် လက်တစ်ဖက်က မနေနိုင်တော့ပဲ သူရဲ့ နို့အုံလှလှလေး တစ်ဖက်ကို စုပ်ကိုင်လိုက်တယ်။ ၂ မိနစ်လောက် အထိ မခင်လေး ကျနော့်ကို ထုနှက် နေပြီး ခဏကြာတော့ တဖြေးဖြေး မထုနှက်တော့ပါ။ 

ရုန်းအားလေးတွေ ပျော့လာတယ်။ သူမ လိုအပ်နေပြီ ဆိုတာ ကျနော် သိလိုက်ရတယ်။ လွတ်နေတဲ့ နောက် နို့တစ်လုံးကို ကျနော်စို့လိုက်တယ်။ သူမ ကျနော့်ကို ဖက်ထားပါတယ်။ကလေး နို့စို့သလို သူမ နို့ကို ကျနော် တပြွတ်ပြွတ်နဲ့အငမ်းမရ စို့နေလိုက်တယ်။ 

“အင်းး ဟင်းး အားးးးး” 

မရီးလောင်းရဲ့ ဖီးတက်သံလေးနဲ့ တီးတိုးလေး ငြီးနေတယ်။ ဗိုက်သား လေးက ချပ်ရပ် နေတုန်းပဲဗျာ။ ချပ်ရပ် ဖြူဖွေးပြီး လှနေတဲ့ ဗိုက်သားလေးကို ကျနော် လက်နဲ့ ပွတ်နေလိုက်တယ်။

သူမကို ဒီထက် ပိုကောင်းစေချင်လို့ သူမ ရှေ့မှာ ကျနော် ဒူးထောက် ထိုင်ချလိုက်တယ်။ သွယ်တန်နေတဲ့ ပေါင်လုံးဖွေးဖွေးကြီးနဲ့ အထက် ခွဆုံဆီကို မျက်နှာ အပ်လိုက်တယ်။အမွေးမထူးမပါးလေးများနဲ့ ဖုံးအုပ်ထားတဲ့ အဖုတ် ဖောင်းဖောင်းကြီး အကွဲကြောင်းလေး အတိုင်း လျှာနဲ့ ယက်လိုက်တယ်။

“အိုးး ရှီးးးးးးးးး ကျွတ်စ်” 

သူမရဲ့ လှပနေတဲ့ စောက်ဖုတ်ကြီးကို စိမ်ပြေ နပြေ ယက်ပေး နေလိုက်တယ်။ တီကောင်ကို ဆားနဲ့ တို့သလို ထွန့်ထွန့်လူး နေပြီး ကျနော့် ခေါင်းကို ကျစ်နေအောင် ကိုင်ကာ ကျနော့် မျက်နှာနဲ့ သူမ စောက်ဖုတ်ကြီးကို ဖိပွတ်နေတယ်။

“အားးးးးးး မောင်လေးရယ် ကောင်းလိုက်တာ အဟင့် ဟင့်” 

ငိုသံလေးတွေတောင် ထွက်လာတယ်။ လေးမိနစ်လောက် ယက်လို့ ပြီးတော့ သူမ တီးတိုးလေး ငြီးတွားပြီး ပြီးဆုံးခြင်းကို ရောက်သွားတယ်။ ထွက်ကျလာသမျှ အရည်တွေကို ကျနော် သုတ်ပေးလိုက်တယ်။

“ထတော့” 

တီးတိုးလေး ပြောပြီး ကျနော့်ကို သူမရဲ့ ချစ်ရည်ရွှန်းတဲ့ မျက်နက်ဝန်းလေးနဲ့ ကြည့်ပြီး ထစေပါတယ်။ ကျနော် မတ်တပ်ရပ်လိုက်တဲ့အခါ ကျနော့် ရင်ဘတ်ကို လက်လေးနဲ့ ဖွဖွလေး တွန်းလိုက်ပါတယ်။ ကျနော် ကုတင်စောင်းပေါ် ဖင်ထိုင်ရက် ကျသွားတယ်။

“ဒီတစ်ခါ ဝေယံကို မမက လုပ်ပေးမယ်” 

ကျနော့် ပုဆိုးကို ချွတ်ချလိုက်ပြီး ရင်ဘတ်ကို ထပ်တွန်းလိုက်တာ ကုတင်ပေါ်မှာ ကျနော် ပက်လက် ဖြစ်သွားပါတယ်။ ယောက္ခမလောင်းက ကျနော့် ဘေးမှာ ပုဆစ်တုပ်လေး ထိုင်ပြီး ကျနော့် လီးတံ ရှိရာကို ခေါင်းလေး ငုံ့ချလို့ လီးချောင်း အတိုင်း အပေါ်ကနေ အောက် လျှာနဲ့ ယက်ပေးနေတယ်။

 “အားးးးးး ရှီးးးးးး” 

ဆံပင်တွေကို အပေါ် လှန်တင်ပြီး ကုတ်ထားတဲ့ ကလစ်ကြီးကို ကျနော် ဖြုတ်လိုက်တယ်။ ဖွားခနဲ ဆံပင် တွေက ပခုံးပေါ် ကျလာတယ်။ ဆံပင်တွေကို လက်နဲ့ ထိုးဖွ နေလိုက်တယ်။ 

ဂွေးအုကို ပါးစပ်ထဲ ထည့်ပြီး စုပ်လို့ လီးတံကို ဆုပ်ကိုင်ပြီး ဂွင်းထုပေးနေတယ်။ ကျနော့် လီးဒစ်ဖူးကြီး ပတ်ပတ်လည်ကို လျှာလေးနဲ့ ယက်ပေးပြီး ဒစ်အမြှောင်းကြားလေးကို ယက်လို့ ပြွတ်ခနဲ ပါးစပ်ထဲ ထည့်ပြီး စုပ်ပေးနေတယ်။

 “အားးးးး ကောင်းလိုက်တာ အစ်မရယ်”

နှုတ်ခမ်းလေး နှစ်လွှာကို စေ့ထားပြီး ခေါင်းလေး နိမ့်လိုက် မြင့်လိုက်နဲ့ မခင်လေးက ပုလွေစွမ်းပြ နေပါတယ်။ မရီးလောင်းရဲ့ ပုလွေစွမ်းမှာ ကျနော် ကော့ပျံ လန်နေတယ်။ 

သူမက လှိုင်လှိုင်နှင်းထက် သာတယ်။ သူမပါးစပ်ထဲမှာ ကျနော့် လီးက အစွမ်းကုန် တောင်မတ် နေတော့တယ်။ကြာရင် ထွက်ကုန်မှာ ဆိုးလို့ တာ်ခိုင်းပြီး အိပ်ယာထက်မှာ လှဲ ခိုင်းလိုက်တယ်။ သူမပေါင်ကြားမှာ ဒူးထောက် ထိုင်လိုက်တယ်။

မခင်လေးက့ ရွှဲစို ပြောင်လက်နေတဲ့ ကျနော့် လီးကြီးကို ဆုပ်ကိုင်ပြီး စောက်ဖုတ်ဝမှာ တေ့ပြီး ဖိသွင်းလိုက်တယ်။ သူမရဲ့ အဖုတ်ထဲကို ကျနော့် လီးကြီး ဝင်ရောက်သွားခဲ့ပါတယ်။ ဂျိုင်းကြားမှာ လက်ထောက်လိုက်ပြီးအဖုတ်ကို ဆောင့်လိုး နေလိုက်တယ်။ 

"ဇွိ ပြွတ် ပလောက် ဖတ် "

“အားးးးးးးးး အီးးးးးးးးး အိုးးးးးးးးးးးးး”

မခင်လေးရဲ့ မျက်နှာ ပြည့်ပြည့်လေးကို ကြည့်ပြီး ဆောင့်လိုး နေလိုက်တယ်။ အသားချင်း ရိုက်ခတ်သံ တဖတ်ဖတ်နဲ့ သူမရဲ့ တီးတိုး ငြီးတွားသံ စောက်ဖုတ်ထဲ လီး ဝင် ထွက် သံများက အိပ်ခန်းထဲမှာ စည်းချက် ညီညီ ထွက် ပေါ်လို့ နေတော့တယ်။

အချက် ၆၀ ကျော်လောက်ရောက်တော့ အဖုတ်အတွင်းထဲမှာပဲ ကို လီးကြီးကို ထိုးစိုက်လျှက် လီးရည်တွေကို သားအိမ် နံရံများဆီ ဖျောခနဲ ပန်းထုတ်လိုက်တယ်။သူ ကျနော့်ကို ကျစ်နေအောင် ဖက်ထားပြီး နှုတ်ခမ်းလေး ကို ကိုက်လို့ ခါးလေး ကော့တက်ကာ ပြီးဆုံးခြင်းကို ရောက်သွားတယ်။ ကျနော်တို့ ထပ်ရက်လေး နားနေလိုက်ကြတယ်။ လိုးဆာ်လို့ပြီးတော့ ရှက်လို့ ထင်ပါရဲ့။

မျက်စိလေး မှိတ်ထားတယ်ဗျာ။ စောက်ဖုတ်ထဲမှာ လီးတပ်ရက်ကြီး စိမ်ထားပြီး မခင်လေးရဲ့ ပါးပြင်မို့မို့လေး နှစ်ဖက်ကို တရွှတ်ရွှတ်နဲ့ နမ်းလိုက်တယ်။

 “မျက်လုံးဖွင့်ဦးလေ မမ”

 နားရွက်လေးနား ကပ်ပြီး ကျနော် တီးတိုးလေး ပြောလိုက်တယ်။ 

”ရှက်ထှာဟယ် မောင်လေးရယ် မကောင်းဘူး မမကို အတင်း အဝှာပြုတယ်”

 မျက်စိလေး ဖွင့်ပြီး ရှက်ဝဲဝဲလေး ပြောတယ်။

 “ပြွတ်စ်” 

သူမကို ကျနော် ကစ်ဆင် ရိုက်လိုက်တယ်။

“တို့ မှားပြီ ထင်တယ် မျက်နှာ ပူတယ်ကွယ်” 

“လှိုင်လှိုင် မသိပါဘူး မမှားပါဘူး ဒါ ချိုမြိန်တဲ့ အမှား အမှားကောင်းပါ မမ”

 “သူ စကား သိပ်တတ်”

သူမက ကျနော့်ကို ချစ်မျက်စောင်းလေး ထိုးပြီး ပြောတယ်။ စကားပြော နေချိန်မှာပဲ ကျနော့်လီးက နောက်တစ်ခါ ချစ်ပွဲ ဆင်နွှဲဖို့ အသင့် အနေ အထား ရောက်နေခဲ့ပြီ။ 

“ထပ်လိုးဦးမယ်နော် မမ” 

“ဟယ် ကျန်း ကိုယ့် မရီးလောင်းကိုများ လိုးမယ်တဲ့ ဒီကလေး” 

ကျနော့်ကို မနာအောင် ဆွဲဆိတ်လိုက်တယ်။

“မမ လေးဘက်ကုန်းပေးပါလား”

 “ကုန်းဘူး အခွင့်အရေး ယူတဲ့ ကောင်လေး”

ကျနော့်ကို ညုတုတုလေး ပြောတယ်။ တစ်ဖက်ကို လှည့်ပြီး သူမ ခါးလေး ခွက်လို့ ကုန်းပေးထားတယ်။ ဖင်လုံး ဖွေးဖွေးကြီး နှစ်လုံးကြားက စောက်ဖုတ် ပြူပြူလေးကို ကုန်းယက်လိုက်တယ်။ကျနော် ယက်ရာက တော်လိုက်ပြီး ဖင်လုံးလေးတွေကို ဆုပ်ကိုင် ဖြစ်ညှစ်လိုက်တယ်။ 

“နေ့တိုင်း လိုးမယ်နော် မမ”

 “ဟင့်အင်း ” 

ကျနော့်ဖက်ကို လည်ပြန်လေး လှည့်ပြောတဲ့ မျက်နှာလေးက အတော်ကို လှပပြီး ဆက်ဆီကျလှတယ်လို့ ထင်မိတယ်ဗျာ။

 “ပြွတ်စ်”

ကျနော့်ရဲ့ သံချောင်းလို မာတောင်နေတဲ့ လီးတံကြီးကို လက်က မကိုင်တော့ ဒီအတိုင်းပဲ စောက်ဖုတ်ဝမှာ တေ့ပြီး သွင်းလိုက်တယ်။

ဇွိ ပြွတ် ဖတ် 

“အိုးးးးးးးး”

ကျနော့် လီးကို နောက်ဆွဲထုတ်ပြီး ဆောင့်လိုးသွင်းလိုက်တယ်။ ပြွတ် ဒုတ် ဖတ်

 “အားးးးးးး ကျွတ် ကျွတ်”

 ဖင်လုံးကြီးကို ဆုပ်ကိုင် ဖြစ်ညှစ်ပြီး ရည်းစားအစ်မ ကို ဆောင့်လိုး နေလိုက်တယ်။

ဖလွှတ် စွိ စွပ် ဖတ် “အားးးးးးးးးးးး ရှီးးးးးးးးး ကျွတ်စ်” 

ဖြလစ် ပွတ် ပလောက် ဖတ် အားးးးးးးးးးးးးး အိုးးးးးးးးးးး အီးးးးးးးးးးးးးးး 

အချက် ငါးဆယ်ကျော်လောက် အရောက်မှာ မခင်လေး ငါးရံ့ ပြာလူးသလို ထွန့်ထွန့် လူးကာ ပြီးဆုံးခြင်းကို ရောက်သွားတယ်။ ကျနော် ဒီအချီမှာ မပြီးသေးပါ။ တစ်ချက်ချင်း ပုံမှန်လေး အသွင်း အထုတ် လုပ်ပြီး လိုးနေလိုက်တယ်။ နှစ်မိနစ်ကျော်လောက် ကျနော် အားရပါးရ ဆောင့်လိုး နေလိုက်တယ်။ 

ပြွတ် ပွတ် စွိ စွပ် ပလောက် ဖတ်

 “အားးးးးးး ဆောင့်လိုးပေးး သားး အီးးးးးး” 

“အားးးးးးးးးးးးးးး ကျွတ်စ်” မရီးလောင်းရဲ့ ပေါင်ခြံကို ထိကပ်ထားပြီး ကျနော့် လီးရည်တွေကို စောက်ခေါင်းထဲကို ပန်းထုတ်လိုက်တယ်။

 “အားးးးးးးးးးးးးးးးးးးး အီးးးးးးးးးးးးးးးးးးးးးးးးး”

 တီးတိုးလေး ငြီးတွားပြီး နောက်တစ်ချီ ပြီးဆုံးခြင်းကို ရောက်သွားတယ်။ ကျနော်တို့ အိပ်ယာထက်မှာ နားနေလိုက်ကြတယ်။ 

“ချစ်တယ် မမရယ်” 

“မင်း ချစ်တာ တို့သိပါတယ် "

ဏှာဗူးလေး အစ်မကိုရော ညီမကိုပါ သူ လိုးချင်တာ ဟွင်း” 

“အာ့ မမကို တကယ် ချစ်လို့ပါ ” 

ပြောပြီး ယောက္ခမလောင်း နို့ကို တပြွတ်ပြွတ်နဲ့ စို့နေလိုက်တယ်။ 

“ငါ့ မတ်လောင်းလေးက နို့မပြတ်သေးဘူးပဲ” 

သူမက ကျနော့် ကျောကို ပုတ်ပေးနေတယ်။ နောက်နေ့တွေမှာလည်း ကျနော်နဲ့ မရီးလောင်း လှိုင်လှိုင်နှင်း မသိအောင် နှစ်ပါးသွား မြိုင်လေးကို ကသွားကြမှာ မလွဲဧကန်ပဲ ဖြစ်ပါတယ်။           ။


ပြီးပါပြီ။



Monday, August 3, 2009

လာထား …အာဘွား (စ/ဆုံး)

လာထား …အာဘွား (စ/ဆုံး)

ရေးသားသူ - အမည်မသိ

“ အစ်မ…ဒီမှာ…အချဉ်ထုပ်နှစ်ထုပ်ဖိုး…”

အသံလွင်လွင်လေးကြောင့် ယာလက်စ ကွမ်းယာကို ချ၍ ထွေးကြည်မော့ကြည့်လိုက်မိသည်။ ပါးဖောင်းဖောင်းလေးနှင့် ဖြူဖြူဖွေးဖွေး ကောင်မလေးတစ်ယောက် ၊ ပါးနှစ်ဖက်ပေါ်တွင် ပါးကွက်လေးကိုရေးရေးလေး တင်ထားသည်။

သူမလှမ်းပေးနေသော ငါးရာတန်တစ်ရွက်ကို လှမ်းယူရင်း နောက်ဖက်တွင်လည်း သူမနှင့် မတိမ်းမယိမ်း ကောင်မလေးတစ်ယောက် ပါရှိနေကြောင်း တွေ့လိုက်ရသည်။ 

သည်တစ်ယောက်ကတော့ အသားညိုစိမ့်စိမ့်ဖြင့် ကျစ်ဆံမြီးလေး နှစ်ချောင်းချထားသည်။ ကလေးမလေးနှစ်ယောက်စလုံး ကိုယ်လုံးကိုယ်ပေါက်ကအစ ဘာမှပြောစရာမလို..။ ရွက်ကြမ်းရေကျို ဆိုတာထက်သာပြီး လှတယ်လို့ ပြောနိုင်ကြသူများ ဖြစ်သည်။

“ ဟဲ့..အိ…ကိုတုတ်ကြီးက သူ့အတွက် ကွမ်းယာတစ်ရာဘိုး မှာလိုက်သေးတယ်လေ..”

“ အေး…ဟုတ်သားဘဲ… ငါမေ့တော့မလို့….အစ်မ..ကိုတုတ်ကြီးအတွက် ကွမ်းယာ တစ်ရာဘိုး ယာပေးပါအုံး…”

“ အော်….အေးအေး….”

ထွေးကြည် လက်ထဲမှ ငါးရာတန်ကို ကွမ်းယာခုံအံဆွဲထဲ ပစ်ထည့်ပြီး  ကွမ်းရွက်ကိုဆွဲကာ ထုံးသုတ်ပြီး ကောင်မလေးနှစ်ယောက်ကို ပြုံးပြလိုက်သေးသည်။

“ ညီမတို့က .. ကိုချိုကြီး ဆိုင်ကလား…”

“ ဟုတ်တယ်…အစ်မ…”

“ ညီမတို့က ညီအစ်မလား… အရင်က မတွေ့ဖူးပါဘူး…”

“ မဟုတ်ဘူး…အစ်မ…တစ်လမ်းထဲသူငယ်ချင်းတွေ…ဒီမှာအလုပ်ဝင်တာ သုံးရက်ပဲ ရှိသေးတယ်…”

“ အော်…အေးအေး…ရော့…ကိုတုတ်ကြီးအတွက် ကွမ်း…ဒီမှာ ငွေနှစ်ရာ…”

ထွေးကြည်က ကွမ်းထုတ်နှင့်အတူ ပြန်အမ်းငွေ နှစ်ရာကိုပါ သူမ၏အမေးကို ဒိုင်ခံဖြေနေသော အသားဖြူဖြူနှင့်  အိ ဆိုသော ကောင်မလေးကို ပေးလိုက်၏။

“ သွားမယ်နော်…အစ်မ…”

“ နောင်လဲ လာဝယ်နော်…”

“ ဟုတ်ကဲ့…အစ်မ…”

ဆိုင်ရှေ့မှ လှည့်ထွက်သွားသော ကောင်မလေးနှစ်ယောက်ကို ကြည့်ရင်း ထွေးကြည်တစ်ယောက် သက်ပြင်တစ်ချက် ချမိသည်။

“ ကိုချိုကြီးတို့များ…သူ့ဆိုင်မှာ အရောင်းစာရေးမဆို ချောချောလေးတွေဘဲ ခန့်ထားတာချည့်ပဲ…”

တွေးရင်း နှုတ်ခမ်းမဲ့မိသော ထွေးကြည်တစ်ယောက် ထပ်မံ၍ သက်ပြင်းချမိပြန်သည်။ အရင်ကောင်မလေးနှစ်ယောက်တုန်းကလည်း တစ်လပင်မကြာ ၊ အလုပ်က ထွက်သွားကြသည်။

ကိုတုတ်ကြီးကို ထွေးကြည် စပ်စုကြည့်တော့ ယောင်ဝါးဝါးသာ ပြောသည်။ သူလည်း သိပုံမရ..။ ဒါမှမဟုတ် မပြောချင်လို့လား မသိ။ ဘာပဲဖြစ်ဖြစ် ဒီတစ်ခါတော့ သတိထား၍ စောင့်ကြည့်ရမည်ဟု စပ်စုတတ်သော ထွေးကြည် စဉ်းစားမိသည်။

ထွေးကြည်က သာကေတ (၇) ဈေးနှင့် မလှမ်းမကမ်းတွင် ကွမ်းယာဆိုင်ထွက်သူဖြစ်သည်။  ဆိုင်တွင် အချဉ်ထုပ် မုန့်ထုပ် ဆေးလိပ် အကုန်ရောင်းသည်။  ထွေးကြည်၏ဆိုင်က ကိုချိုကြီး၏ကုန်စုံဆိုင်ရှေ့ လမ်းဘေးတွင်ရှိသည်။ 

ကိုချိုကြီးဆိုတာက အသက် (၃၅)နှစ်လောက်ရှိသော လူပျိုကြီးဖြစ်ပြီး သူ၏ဆိုင်တွင် ကိုချိုကြီးက သူနှင့်ဆွေမျိုးမကင်းသော အသက် (၄၀)လောက်ရှိသည့် ကိုတုတ်ကြီးဆိုသူကို ကူဖော်လောင်ဖက်၊ ဆိုင်စောင့်အဖြစ် ခေါ်ထားသည်။

ထွေးကြည်က နေတော့ (၈)ရပ်ကွက်ထဲတွင်ဖြစ်ပြီး ည (၈)နာရီလောက် ဆိုင်သိမ်းလျှင် သူမ၏ပစ္စည်းများအား ကိုချိုကြီးဆိုင်ထဲတွင် သိမ်းခဲ့သည်။  ပြီးတော့ အပေါ့အလေးသွားတာကအစ အိမ်အတွက်ပစ္စည်းဝယ်တာအဆုံး ကိုချိုကြီးဆိုင်တွင်သာ ဖြစ်သည်။

ထွေးကြည်က အသက် (၃၀) ရှိပြီး ကလေးတစ်ယောက် အမေဖြစ်ပြီး ယောက်ျားက ဘာမှအားမကိုးရ။ မိုးလင်းက မိုးချုပ် မူးနေတတ်သည်။  ကလေးက ယောက်ျားလေးဖြစ်ပြီး အသက်လေးနှစ်ရှိပြီဖြစ်ကာ ထွေးကြည်က သူမအမေအိမ်သို့ ပို့ထားသည်။

(၇)ဈေး ပတ်ဝန်းကျင်တစ်ခုလုံးတွင် ထွေးကြည်ဆိုလျှင် မသိသူမရှိသလောက် ဖြစ်သည်။ စွာလို့မဟုတ်ပါ..။ ဒီနေရာတွင် ဈေးရောင်းသည်ကလည်း အိမ်ထောင်ကျစကထဲက ဆိုတော့ ငါးနှစ်လောက်ရှိပြီ.။ 

နောက်ပြီး ထွေးကြည်က အိမ်ထောင်သည်ကလေးတစ်ယောက်အမေဆိုပေမယ့် တောင့်တောင့်တင်းတင်းနှင့် အစွင့်အကား အမို့အမောက် များ တင်းရင်းကာ ဖြူဖြူဖွေးဖွေး ရေဆေးငါးကြီးလိုမျိုး ဖြစ်သည်။  ထွေးကြည်ပြုံးလိုက်လျှင် ပါးချိုင့်လေးနှစ်ဖက်က အထင်းသားနှင့် ချစ်စရာ ထွေးကြည်ပါ…။

ဒါပေမယ့် ထွေးကြည်တွင် မကောင်းသောအကျင့်တစ်ခုရှိသည်။ မိန်းမတော်တော်များများသည် အနည်းနှင့်အများ စပ်စုတတ်ကြသည်ဖြစ်ပေမယ့် ထွေးကြည်ကတော့ စပ်စုရမည်ဆိုလျှင် ထမင်းမေ့ဟင်းမေ့ ၊ ဆိုင်ကိုမေ့၍ စပ်စုတတ်ခြင်း ဖြစ်သည်။

..................................................................................................

“ ဟဲ့….မိမာ…ကိုချိုကြီးက နင့်ကို ခိုးခိုးကြည့်နေတယ်…”

အိ …၏ အသံက တိုးတိုးလေး..။ ပြီးတော့ ခပ်လှမ်းလှမ်းစားပွဲတွင် စာရင်းလုပ်နေသော ကိုချိုကြီးထံသို့လည်း မျက်လုံးကဝေ့၍ကြည့်လိုက်သေးသည်..။

“ အံမယ်…နော်…နင့်ကို ကြည့်တာပါဟာ…အိရာ….”

“ ဟိ..ဟိ…မဆိုးဘူးနော်… တိုက်နဲ့ကားနဲ့ နောက်ဆက်တွဲကလည်း သူ့အမေနဲ့ သူ့တူလေးတစ်ယောက်ပဲ ရှိတာ… ..ဟိ….”

“ တော်စမ်းပါ..အိရာ… သူ မိန်းမပွေတယ်ဆိုတာ လူတိုင်းပြောနေကြတာဥစ္စာ.. ကဲပါ.. ငါ အမေမှာတဲ့ ဟင်းချက်စရာတွေဝယ်ဖို့ ဈေးထဲသွားလိုက်ဦးမယ်..၊ ကိုတုတ်ကြီးလည်း  အပြင်သွားတော့ ဒီမှာနေခဲ့ဦး..”

“ ဘာ… ဒီမှာ ..ငါတစ်ယောက်ထဲလား…”

“ အေးလေ.. ဟိုမှာ ကိုချိုကြီး ရှိတာဘဲဟာ…”

“ ကျွတ်…ဒုက္ခပါဘဲ… ကိုတုတ်ကြီးကလည်း အရေးထဲ ဘယ်ထွက်သွားမှန်း မသိဘူး…ဟင်း…”

မျက်စိမျက်နှာပျက်သွားသော အိ ကိုကြည့်ရင်း အမာ ပြုံးလိုက်သည်။

“ ညည်းဘဲ စောစောကပြောတော့…..”

“ ရှူး…တော်တော့..ကိုတုတ်ကြီးပြန်လာတော့မှ နှစ်ယောက်အတူတူ သွားကြရအောင်လား..အမာရယ်…”

အိ တကယ်ကို ကြောင့်ကြစွာ ပြောနေကြောင်း အမာ သိသည်။  ဆိုင်တွင် ဘယ်သူမှ ရောင်းမည့်သူ မရှိဘဲ နှစ်ယောက်လုံးထွက်သွားလို့ကလည်း မဖြစ်သေး..။

“ ကဲပါ အိရယ်…. ခုံတစ်လုံးယူပြီး ဆိုင်ရှေ့နားမှာ ထွက်ထိုင်နေလိုက်ဟာ…ဟိုမှာ ဈေးက တော်တော်ကွဲနေပြီ.. ဟ ၊ ငါက စောင့်လို့မရတော့လို့ပါဟာ…ကဲ…ငါသွားပြီ…”

ပြောပြောဆိုဆို အမာက ထွက်သွားတော့ အိ က ချက်ချင်းပင် ထရပ်လိုက်ပြီး သူမထိုင်နေသော ကော်ခုံလေးကို မကာ ဆိုင်ရှေ့ထွက်ရန် ပြင်လိုက်သည်။

“ အိအိရေ… ဒီမှာ ပီနံအိတ်ခွံတွေ သိမ်းရအောင်…”

“ ဟုတ်…ဟုတ်ကဲ့….”

ကိုချိုကြီး၏ အသံကြားကြားချင်း ရင်ထဲဒိန်းခနဲ ဖြစ်သွားရကာ အိ တစ်ယောက် အယောင်ယောင်အမှားမှား ဖြင့် လက်တစ်ဖက်က ကော်ခုံလေးကို ကိုင်၍ ကိုချိုကြီးရှိရာသို့ လှမ်းလာခဲ့သည်။  ပြီးမှ သတိရပြီး လက်ထဲမှ ခုံကို ချထားခဲ့ရသည်။ပီနံအိတ်ခွံတွေ ပုံထားသော နေရာသို့ ရောက်သောအခါ  အိ ကရပ်လိုက်သည်။

“ အိတ်တွေကို အလုံး ၃၀ စီထပ်ပြီး လိပ်လိုက်၊ ပြီးရင် အိတ်ခွံတစ်လုံးထဲကို ထည့်ကြမယ်…”

ပြောရင်း ကိုချိုကြီးက အိအိ အနား ရောက်လာသည်။ အိ တစ်ယောက် အိတ်ခွံများကို ရေ၍ ထပ်နိုင်ရန် ဆောင့်ကြောင့်လေး ထိုင်ဖို့ပြင်လိုက်သည်။

“ ဟိုဖက်မှာလဲ အိတ်တွေ ကျန်သေးတယ်…”

“ အင်…….”

“ ဟာ….ဆောရီး….”

အိ က ကုန်းကုန်းကွကွနှင့် ထိုင်ဖို့အလုပ် ကိုချိုကြီးက စကားပြောရင်း အိ နောက်ကဖြတ်၍အထွက် ခပ်ကုန်းကုန်းလေးဖြစ်နေသဖြင့် နောက်သို့ရောက်နေသော အိ ထဘီထဲမှ စောက်ဖုတ်ကြီးကို ကိုချိုကြီး၏ ပုဆိုးတွင်းမှ ထောင်မတ်နေသော လီးကြီးက ဆတ်ခနဲ ခပ်နာနာလေး ထိုးထောက်မိသွားသည်။

အိ တစ်ကိုယ်လုံး တုန်သွားပြီး မျက်နှာလေးတစ်ခုလုံး နီရဲသွားသည်။  မြန်မြန်ပြီး ပြီးရော သဘောဖြင့် အိတ်ခွံများကို ထပ်၍လိပ်လိုက်သည်။  ပြီးတော့ အိတ်ခွံအလွတ်တစ်လုံးထဲ ထိုးထည့်သည်။ တစ်ယောက်ထဲ လုပ်၍မလွယ်..။ အိတ်ခွံလိပ်က ပြေကျသွားသည်။ 

ကိုချိုကြီး အိ အနားသို့ ရောက်လာသည်။

“ ကဲ…ရော့ နင် ကိုင်ထား…”

အိက ပီနံအိတ်ခွံကို ကိုင်၍ အဝကိုဖြဲပေးသည်။  ကိုချိုကြီးက အိတ်ခွံအလုံး ၃၀ ထပ်၍ လိပ်ထားသော အလိပ်ကို မလိုက်သည်။

“ နဲနဲ…ထပ်ဖြဲထားဟ…မဝင်ဘူး…”

“ ရှင်…ဘာ…..ဘာ……”

“ ပီနံအိတ်ခွံကို ပြောတာ…”

ပြောလိုက်သော ကိုချိုကြီးက အိ ရဲ့ ရွှေရင်မို့မို့မောက်မောက်ကို ပြောင်ကြည့်၍ပြောသည်။  တုန်တုန်ယင်ယင်ဖြစ်နေသော အိ ဒေါသနည်းနည်း ထွက်သွားသည်။

“ ဖြဲထားတာဘဲ ဥစ္စာ… မဝင်တာတော့ မတတ်နိုင်ဘူး….”

အိ ကိုင်ထားသော အိတ်ခွံလွတ်ထဲသို့ ကိုချိုကြီးက အိတ်ခွံလွတ်အလိပ်ကြီးကို ထောင်ပြီး ထည့်သည်။ နှုတ်ခမ်းတစ်ဖက် တစ်ပြီး ခံနေသည်။ အိတ်လိပ်ကလည်း မဝင် ၊ မြန်မြန်ပြီးချင်နေသော  အိတစ်ယောက် စိတ်တိုနေပြီ..။

“ ဒုက္ခပါဘဲ…မဝင်သေးဘူး…တစ်နေတယ်…”

“ ငါ့ဟာကြီးက ပွပြီး ကြီးနေလို့ ထင်တယ်…”

“ ဘာ….”

“ ပီနံအိတ်လိပ်ကြီးက ပွနေတယ်… ကဲ..ထပ်ပြီး ပေါင်ဖြဲပေး…ဟာ…ဟို…အိတ်ကိုဖြဲပေး…”

အိ ကိုချိုကြီးကို မျက်လုံးတစ်ချက်လှန်ကြည့်လိုက်ပေမယ့် ဘာမှမပြောတော့..။  ကတုန်ကယင် ဖြစ်နေသည့်ကြားက  ကိုချိုကြီးများ ဒီလိုစကားမျိုး  ဘာများထပ်ပြောအုံးမလဲဟု ငံ့လင့်မိသည်။  သူမကိုယ်သူမလည်း အံ့သြမိသည်။

“ ကဲ…အစွမ်းကုန်သာ ဖြဲထားတော့ ဆောင့်ပြီး ထည့်လိုက်တော့မယ်….”

“ အင်း…ဝင်သွားပြီ… အာ…အရမ်းဘဲ မကောင်းဘူး….”

“ ဘာလဲဟ…အခုပြီးသွားပြီ မဟုတ်လား…”

“ ပြီးတော့ပြီးတာပေါ့..ဒါပေမယ့် အရမ်းဆောင့်တာကို…ဒီမှာ အောင့်သွားတာပဲ…မကောင်းဘူး…”

ချစ်စဖွယ် မျက်စောင်းလေးထိုး၍ ပြောလိုက်သော အိ အား ကိုချိုကြီးက ပြုံးဖြဲဖြဲနှင့် စိုက်ကြည့်သည်။

“ အစမို့ပါ… နောက်တော့ ကောင်းလွန်းလို့မှ…..”

ကိုချိုကြီး စကားမဆုံးမီ အိ လှည့်ထွက်ခဲ့သည်။ အိ ကော်ခုံလေးယူပြီး ထိုင်နေကျနေရာသို့အရောက်  လူတစ်ရပ်ကျော် မြင့်သော ဆန်အိတ်ပုံ၏ ရှေ့ဖက်မှပတ်၍ ဝင်လာသော အမာကို တွေ့လိုက်ရသဖြင့် ကော်ခုံကို ချပြီးထိုင်လိုက်သည်။

အမာက ခုမှ ရောက်လာသည်မဟုတ်..။  ကိုချိုကြီး၏ ..ကဲ အစွမ်းကုန်ဖြဲထား ဆိုသော စကားအစတွင် တစ်ဖက်ဆန်အိတ်ပုံဘေးသို့ ရောက်နေပြီးသား..။ အမာ ရင်တွေတုန်သွားသည်။ သူငယ်ချင်းဖြစ်သူကို တစ်ယောက်တည်း ထားခဲ့မိတာ မှားများ သွားပြီလားဟု တွေးရင်း ဆက်ပြောသော စကားတွေကို ကြားရတော့ အမာ့စိတ်ထဲတွင် တစ်စုံတစ်ရာကို ခံစားလာရသည်။

ဆန်အိတ်များ ကွယ်နေသဖြင့် ဘာမှ မမြင်ရ။ ဒါပေမယ့် သေတော့သေချာသည်။  ဟော ပြီးသွားပြီတဲ့..၊ ခုတင် ဝင်တယ် ခုဘဲပြီးတယ်…။ အိ တော်တော် ထန်တာဘဲ…၊ ဒါမှမဟုတ် သူ့ဟာကြီးကဘဲ စွမ်းလွန်းလို့လား..၊ အတွေးပေါင်းစုံဖြင့် အမာတစ်ယောက် စိတ်တွေ ဂယောက်ဂယက်ဖြစ်လာပြီး  သူတို့ရှိရာသို့ ပြေးဝင်သွားချင်စိတ်တွေကို မနည်းထိန်းလိုက်ရသည် ။ 

ဟော…. အိ ပြန်ထွက်လာပြီ..။  အမာက အိကို အကဲခတ်ကြည့်လိုက်တော့  သူမ၏မျက်နှာတစ်ခုလုံး နီရဲနေသည်။  ပြီးတော့ အမာ့ကိုပင် လှမ်းမကြည့် ..၊ သေချာပါပြီ..။  အမာက စောစောက သူတို့ရှိမည့်နေရာသို့ တစ်ချက်လှမ်းကြည့်လိုက်သည်။

ပုဆိုးပြင်ဝတ်နေသော ကိုချိုကြီး၏ မျက်နှာက ပြုံးဖြဲဖြဲဖြင့် သူမကို မျက်လုံးတစ်ဖက် မှိတ်ပြသည်။  အမာတစ်ယောက် ဆောက်တည်ရာ မရချင်တော့…။

“ အိ… ပြန်ကြရအောင်….”

“ အင်း…”

အင်းလိုက်ရင်း အိ ထိုင်နေရာမှ ထသည်။ အမာ၏ အကြည့်က အိထံသို့ စူးစမ်းလျှက် ..။  အို….အိ ထဘီနောက်မှာ အကွက်လိုက်ကြီး စွန်းထင်းနေပါလား…။  အမာတစ်ယောက် စိတ်နဲ့လူ နဲ့ မကပ်ချင်တော့..။

နှစ်လုံးကော်မရှင်နှင့်ရောင်းသော မစိန်အေးတစ်ယောက် သုတ်သုတ်ပြာပြာဖြင့် ကိုချိုကြီး၏ဆိုင်ထဲသို့ ဝင်သွားသည်ကို ထွေးကြည်တွေ့လိုက်ရသည်။ ကွမ်းယာနေရင်း လှည့်ကြည့်လိုက်တော့ ဆိုင်က ပိတ်ထားပြီ..။  တံခါးက ပျဉ်ချပ်တွေထောင်စီပြီး ပိတ်ရသည့်တံခါး..။  နောက်ဆုံး သော့ခတ်ပိတ်ရမည့် ပျဉ်တစ်ပြားသာ ပိတ်ဖို့ ကျန်သည်။

ထိုအပေါက်မှ စိန်အေးက မလုံမလဲဟန်ဖြင့် အပြင်သို့ တစ်ချက်ဝေ့ကြည့်ရင်း ဆိုင်ထဲသို့ ဝင်သွားသည်။ အချိန်က ည(၇)နာရီလောက်ရှိပြီ..။စပ်စုတတ်သော ထွေးကြည် ကွမ်းယာရောင်းရတာ စိတ်မဖြောင့်တော့။

“ အောင်ကိုရေ… အောင်ကို… ဆိုင်ခဏလောက် လာထိုင်ပေးစမ်း”

“ လာမယ်… အမ…ခဏလေး….”

ဆိုက်ကားသမားလေး အောင်ကို ဂိတ်မဟုတ်သော်လည်း ညမိုးချုပ်ရင် ထွေးကြည်၏ဆိုင် မျက်စောင်းထိုး ခပ်လှမ်းလှမ်း လမ်းတစ်ဖက်တွင် ရပ်၍ခရီးသည်စောင့်တတ်သည်။

ဆိုက်ကားကို သော့ခတ်နေသော အောင်ကိုအား ကြည့်ရင်း ကြာလိုက်တာဟု ထွေးကြည် စိတ်လောနေ၏။ အောင်ကိုဆိုတဲ့ကောင်ကလည်း ထွေးကြည် ဘာခိုင်းပါ့မလဲလို့ မျှော်နေတဲ့ကောင်။ ဆိုက်ကားကို သော့ခတ်ပြီးသည်နှင့် ထွေးကြည်၏ဆိုင်သို့ လမ်းကိုဖြတ်ကူးပြေးလာသည်။

“ ခွေးသား သေချင်လို့လား….”

ဘယ်တော့မှ နှေးနှေးမမောင်းတတ်တဲ့ ကားစပယ်ယာ၏ဆဲသံက ထွက်လာသည်။ အောင်ကို လှည့်၍ပင် မကြည့်။ ထွေးကြည်၏ဆိုင်ခုံနားရောက်တော့ ခုံပေါ်က အလျှင်စလိုဆင်းလိုက်သော ထွေးကြည်နှင့် လူလုံးချင်းတိုင်မိသည်။  တိုက်တာမှ အိကားနေသော ထွေးကြည်၏တင်ပါးကြီးနှင့် အောင်ကို၏ရှေ့ဖက် မိမိရရကြီးပင်ဖြစ်သည်။ ဒီနေ့ အောင်ကို တန်သွားပြီ..။

“ အောင်ကို…ဆိုင်ခဏကြည့်ထားပေးအုံး..၊ ငါ ဝမ်းနှုတ်ဆေး စားထားလို့…”

ပြောလည်းပြော ထွေးကြည်က ကိုချိုကြီး၏ဆိုင်ဘေးကပ်လျက် လမ်းကြားလေးထဲသို့ အပြေးတပိုင်းနှင့် ဝင်သွားသည်။  လမ်းမီး၊ ဆိုင်မီးရောင် ခပ်မှိန်မှိန်ကြားက ထွေးကြည်၏လှုပ်ခါသွားသော တင်သားကြီးတွေကို ငေးမောကြည့်ရင်း အောင်ကို သက်ပြင်းချလိုက်မိသည်။

....................................................................................................................

အပြန်လမ်းတလျှောက်လုံး မာမာ၏စိတ်ထဲ မကျေမချမ်း ဖြစ်လာမိသည်။ ကြည့်..တစ်လမ်းလုံးလည်း အိက သူ့ကို ဘာစကားမှမပြော၊ ငေးငေးငိုင်ငိုင်ဖြင့် အသက်မပါသလို လမ်းလျှောက်လာသည်။

ကောင်မ…တော်တော်ကောင်းလာပုံရတယ်..၊ ငါ့တောင် စကားမပြောနိုင်ဘူး..။ ဒေါသစိတ်ဖြင့် မာမာတွေးလိုက်မိသည်။  အိကို မကျေနပ်သလို ကိုချိုကြီးကိုလည်း မကျေနပ်။

မိန်းခလေးနှစ်ယောက်ရှိတာ အိကိုမှ ရွေးရတယ်တဲ့လား..။  မခံချင်စိတ်က ပေါ်ပေါက်လာသည်။ ပြောရရင် ငါကတောင် အိထက် ကိုယ်လုံးပိုလှသေးတယ်။ တင်သားရင်သားတွေ ဘာပဲယှဉ်ယှဉ် ငါကတောင် သာသေးတယ်။ ငါနဲ့ မတွေ့သေးလို့ပါ။ တွေ့လို့များတော့ ကိုချိုကြီး အိကို မေ့သွားရမယ်။ မာမာ..စိတ်ထဲမှ ကြိမ်းနေမိသည်။

အသက်၂၀ မပြည့်သေးသော်လည်း မာမာက ရည်းစား ၆ယောက်ထားခဲ့ပြီးပြီ။  ရည်းစား ၅ယောက်နဲ့က ရည်းစားမက နေခဲ့ပြီးပြီ။  စိတ်ကြိုက်မဟုတ်လို့ အားလုံးကို အဆက်ဖြတ်ခဲ့သည်။ အင်း…နေ့လည်က ကိုတုတ်ကြီးကို ကိုချိုကြီး ပြောတာကြားလိုက်သည်။ ဒီည ကိုတုတ်ကြီး အိမ်ပြန်ပြီး အိပ်၊ သူ အမြတ်ခွန်အတွက် စာရင်းတွေ လာလုပ်ရင်း ဆိုင်မှာ အိပ်မည်တဲ့..။

မာမာအိမ်ရောက်တော့ ရေချိုးအလှပြင် ၊ ထမင်းစားပြီးတော့ တစ်ခါ အလှပြင်ပြီး အမေ့ကို သူငယ်ချင်းအိမ်သို့ သွားမည်ပြောပြီး ဆိုင်ရှိရာသို့ ထွက်လာခဲ့သည်။ မာမာတစ်ယောက် ရေမွှေးနံ့တသင်းသင်းနှင့် ပြင်ဆင်ထားတာလည်း ပျံလို့..။  ဝတ်စားထားတာလည်း ပါးပါးလေး…။

အင်း…လမ်းလျှောက်လာရင်း ရင်တော့ ခုန်မိသား..။ ဆိုင်ရှေ့ရောက်လျှင် ပျဉ်ပြားတစ်ချပ်ထဲ ဟထားတာကို တွေ့ရတော့ မာမာတစ်ယောက် ဘေးဘီကြည့်ကာ လှစ်ခနဲ အထဲသို့ ဝင်လိုက်တယ်။

ဒါကိုတွေ့လိုက်သည်က အောင်ကို..။ ကိုချိုကြီးဆိုင်က စာရေးမ အချိန်မတော်မှ ဆိုင်ထဲသို့ ခိုးကြောင်ခိုးဝှက်နှင့် ဝင်သွားသည်။  ပြီးတော့ ဒီကောင်မလေးကို နေ့တိုင်း အောင်ကို တွေ့နေကျ..။  ကောင်မလေး ဘာလုပ်မလို့လဲ..။ အောင်ကို ဖင်တကြွကြွ ဖြစ်လာသည်။  ချက်ချင်းတော့ ဝင်လိုက်သွားပြီး ချောင်းလို့မဖြစ်။ ခဏနေမှ ဝင်၍ချောင်းမည်ဟု အောင်ကို တွေးလိုက်သည်။ ဆိုင်ထဲတွင်တော့…

နှစ်လုံးကော်မရှင်နှင့်ရောင်းသော မစိန်အေး ဆန်အိတ်နှစ်လုံးပေါ်တွင် ကားယားကြီး ဖြဲထိုင်ကာ ကိုတုတ်ကြီးက ဒူးထောက်လိုးနေသည်။  နီကျင့်ကျင့် မီးလုံးက ခပ်ဝေးဝေးတွင် ရှိနေပေမယ့် သဲသဲကွဲကွဲ မြင်နေရသည်။  မစိန်အေး၏စောက်ဖုတ်ကြီးမှာ ဧရာမ ဖောင်းဖောင်းကြီး..။  ပင့်လှန်ထားသော ဘရာစီယာကြားက ထွက်ပေါ်နေသည့် နို့ကြီးတွေမှာလည်း ဖောင်းတင်း၍နေသည်။

“စိတ်ညစ်လိုက်တာဟယ်….”

လီးမဲမဲကြီးကို မစိန်အေးက ကိုင်၍သွင်းပေးရင်း ဘေးဘီကို ကြည့်သည်။ လူမိသွားမည်ကို စိုးရိမ်နေခြင်း ဖြစ်သည်။ ကိုတုတ်ကြီး၏ လီးမှာ မဲနက်နေပြီး အမွှေးတွေမှာထူထဲလှသည်။ လုံးပတ်ကြီးမှာ မြွေဟောက်ကြီးအလား ပြောင်တင်းနေသည်။ ဒစ်ကြီးက ပြဲလန်နေ၏။

“ မြန်မြန်လုပ်ပါ.. ကိုတုတ်ရဲ့…”

မစိန်အေး၏အသံမှာ သိသိသာသာကြီး တုန်ရင်လှိုက်မောနေသည်။ ကိုတုတ်ကြီးက ဖင်ကြီးကိုကြွလျက် လီးကိုဖိသွင်းရင်း တပြိုင်နက်တည်းမှာပင် စိန်အေး၏နို့ကြီးတွေကို ဆွဲလှန်ကာ စုပ်လေသည်။

“ ပြွတ်….ပြွတ်…စွပ်…ပြွတ်….အု…..အင်း………”

လီးကြီးက လျှောခနဲ စူးစိုက်သွားသည်။ စိန်အေးက သူမ၏ခေါင်းကို နောက်သို့လှန်ချလိုက်သည်။  ပါးစပ်ကိုဟ၍ တအင်းအင်း ညည်းတွားရင်း ဖင်ကြီးကို စကောဝိုင်းလှုပ်ခါရမ်းပေးသည်။ ကိုတုတ်ကြီးကလည်း အဆက်မပြတ် ဆောင့်လိုးရင်း နို့ကြီးတွေကို စို့ပေးသည်။

“ ပြွတ်…ပလွတ်….စွပ်….ပြွတ်……”

စောက်ခေါင်းထဲမှာ အရည်များ ရွှဲနစ်နေပြီး လီးဝင်သွားတိုင်း အသံများထွက်ပေါ်လာသည်။ စိန်အေးက အိမ်ထောင်သည်ဆိုပေမယ့် ကလေးမမွေးဖူးသေး..။ ယောက်ျားက ကုန်ကားလိုက်သည်။ တစ်လမှာ တစ်ခါလောက် အိမ်ပြန်သည်။ အိမ်တွင်နှစ်ရက်လောက်နေပြီး ပြန်သွားသည်။ 

ဒီတော့ မစိန်အေးကလည်း ကိုယ့်ဝမ်းနာကိုယ်သာသိဆိုသလို ငါ့ဝမ်းပူဆာ မနေသာတော့လည်း စိတ်မပါချင်ယောင်ဆောင်၍ စပယ်ယာလင်များ ရှာထားရသည်။  သူ့လင်ကြီးထက်တော့ အနည်းဆုံး အလုံးအရပ်တော့ သာမှာပေါ့။ ကိုတုတ်ကြီးက အတွေ့ကောင်းသည်။ လီးကြီးစောက်ခေါင်းထဲ ဝင်လာတိုင်း ဖိန့်ဖိန့်တုန်အောင် ခံ၍ကောင်းလှသည်။

“ ကော့ပေး…စိန်အေးရဲ့….ကော့….”

“ ကော့နေတာပဲတော့…ကိုတုတ်ရဲ့.. ဒီမှာ သေတော့မယ်… အင်း..ဟင်း…ဟင့်…”

“ အား..အား…..ကောင်းလိုက်တာ စိန်အေးရယ်… အီး…..”

“ ပြွတ်…ဖွတ်….စွပ်….ပြွတ်……..”

“ အ…အမေ့…အမလေး……ကောင်းလိုက်တာ…ကိုတုတ်ရယ်…အင်း…ဟင်း…….အ….”

စိန်အေးက ကော့ထိုးလိုက်၊ စကောဝိုင်း ဝိုင်းပေးလိုက်ဖြင့် တွန့်လိမ်ကောက်ကွေးနေသည်။ ကိုတုတ်ကြီးကလည်း ဒလကြမ်း ဆောင့်လိုးနေသည်။  သူတို့နှစ်ယောက်လိုးနေသည်က ဆိုင်၏အတွင်းဘက်ကျကျတွင် ဆိုင်ရှေ့ဖက်နှင့် နောက်ဖက်ခြားထားသော လူတစ်ရပ်ကျော် ရှိုးကေ့စ်ကြီးကတစ်ဖက် အခြားတစ်ဖက်က မျက်နှာကြက်ထိလုလုဖြစ်နေသော ဆန်အိတ်ပုံကြီး၏ နောက်ဖက် ကြမ်းပြင်တွင်ချထားသော ဆန်အိတ်နှစ်လုံးကြားတွင် လိုးနေကြခြင်းဖြစ်သည်။

မစိန်အေး၏ ပေါင်ကြီးတွေက ဖွေးဖွေးနုနုနှင့် ကြီးမားလှသည်။. ဖင်သားကြီးများက ဘေးသို့ကားထွက်နေသည်။ ကိုတုတ်ကြီးဆောင့်လိုးချလိုက်တိုင်း  အိခနဲ အိခနဲ ပြားချပ်သွားသည်။

မစိန်အေး၏ စအိုဝလေးမှာ ရွ့ဲသွားလိုက် ပြဲခနဲ ဖြစ်သွားလိုက်ဖြင့် လှုပ်ရှားနေသည်။ ကြီးမားဖောင်းအိနေသော စောက်ဖုတ်ခုံးခုံးကြီး ပိပြားသွားသည်အထိ ကိုတုတ်ကြီးက သူ့လီးကြီးကို အဆုံးအဆုံးထိ လိုးသွင်းနေသည်။

“ အီး…အ…အီး……..”

မစိန်အေးက ပါးစပ်ကိုစေ့၍ ကိုတုတ်ကြီးဆောင့်ချလိုက်တိုင်း အီးခနဲ အော်သည်။ ကိုတုတ်ကြီးဆိုတဲ့လူကလည်း မိန်းမ မရှိသော်လည်း မိန်းမပေါင်းစုံကို လိုးဖူးသူဖြစ်သည်။ ပစ္စည်းကိုလည်း စံချိန်မှီ သန်မာစေရန် နည်းလမ်းမျိုးစုံဖြင့် အမြဲ သနေသူဖြစ်သည်။

ကြီးမားဖောင်းကားလှသည်ဆိုသော မစိန်အေး၏စောက်ဖုတ်ကြီးမှာ ကိုတုတ်ကြီး၏ဆောင့်ချက်တိုင်း ပြားခနဲ ပြားခနဲ ဖြစ်ဖြစ်သွားရသည်။

ဆိုင်နောက်ဖေးဖက်မှ နံရံရှိကွဲဟနေသော ပျဉ်ပြားကြားမှ ချောင်းကြည့်နေသော မထွေးကြည်တစ်ယောက် သူမ၏ခန္ဓာကိုယ်အတွင်း ကာမပဒေသာ ဗုံးပေါက်ကွဲနေသည်။ တစ်ကိုယ်လုံးပင် တဆတ်ဆတ်တုန်နေရသည်။

ထွေးကြည်မှာ ကလေးအမေဖြစ်သော်လည်း လင်ဖြစ်သူ အရက်သမား သံချောင်းက အရက်နှိပ်စက်၍ သူမကို လိုးမပေးနိုင်ခဲ့သည်မှာ တစ်နှစ်ပင် မကတော့။ အဲ…လိုးတော့လိုးသည် ၊ ထည့်သည်နှင့်ပြီးသွား၏။ တစ်ခါတစ်လေ ခံလို့ကောင်းလာကာမှ သံချောင်းလီးက ပျော့သွားသည်။ ထိုအခါ စိတ်ဆိုးဆိုးဖြင့် သံချောင်းကို သူမအပေါ်မှ တွန်းချတော့ အိပ်ယာပေါ် ပက်လက်လန်ကျသွားသော သံချောင်းက တခေါခေါ အိပ်ပျော်သွားသည်။ အရက်က လူကိုနိုင်ကာ သံချောင်း ထမင်းပင် ကောင်းကောင်းမစားတော့သည်မှာ ကြာပြီ။

အခုလည်း မထွေးကြည်က မစိန်အေး ဘာလုပ်မလို့လဲဆိုတာ သိရရုံကြည့်ရန် လာခဲ့ပေမယ့် အရာအားလုံးကို မေ့သွားပြီး ဆိုင်တွင်ထားခဲ့သော အောင်ကိုနှင့် ဆိုင်ကိုလည်း သတိမရတော့ပေ။

မထွေးကြည်သည် သူမ၏ပေါင်တွင်းသားလေးများပေါ်သို့ အရည်တို့မှာ ရွှဲနစ်စွာ စိမ့်ယိုစီးကျနေလေပြီ။

ဆိုင်ထဲသို့ မာမာလှမ်းဝင်ပြီး ခဏမှာပင် ဆိုင်နောက်ဖက်ခန်းဆီမှ အသံတွေကို အတိုင်းသား ကြားလိုက်ရသည်။ ကြားလိုက်ရသည်နှင့် မစိန်အေးနှင့် ကိုတုတ်ကြီးဆိုတာ သိလိုက်ရသည်။ 

ဒါဆို ကိုချိုကြီး ဘယ်ရောက်နေသလဲ။ နောက်သို့ပြန်လှည့်ရန် ပြင်လိုက်စဉ်မှာပင် မစိန်အေး၏ညည်းသံနှင့် စောက်ခေါင်းထဲမှ ထွက်နေသော အသံတို့က မာမာကို လှမ်း၍ ဆွဲထားလိုက်သည်။

အသံသာကြားရပြီး မမြင်ရ။ မြင်တွေ့ချင်သည်။  ဘယ်နေရာမှာ လိုးနေသည်ကို အတတ်သိပြီး မြင်အောင်ကြည့်ဖို့က မလွယ်ပေ။

တစ်ဖက်က အတွင်းနှင့်အပြင် ကာထားသော လူတစ်ရပ်ကျော် ရှိုးကေ့က တစ်ဖက်က မျက်နှာကြက်ထိလုဖြစ်နေသော ဆန်အိတ်ပုံကြီး။  အဲဒီနှစ်ခုကြားတွင်တော့ ဆန်အိတ်နှစ်အိထပ်လျက်သား နေရာတော့ရှိ၏။  နေ့ခင်းဖက် မာမာတို့ ဆိုင်နောက်ဖက်သို့သွားလျှင် ထိုဆန်အိတ်နှစ်အိတ်ပေါ်မှ နင်း၍ကျော်သွားရသည်။

အခုတော့ မလွယ်။ ထိုဆန်အိတ်နှစ်လုံးပေါ်သို့ တက်လိုက်လျှင် လိုးနေသော နှစ်ယောက်နှင့် တည့်တည့် ကြီးတွေ့လိမ့်မည်။

မာမာ မတတ်နိုင်တော့။ ဆန်အိတ်နှစ်လုံးထပ်ပေါ်သို့ လက်ထောက်၍ အသာချောင်းကြည့်လိုက်သည်။  ခဏအတွင်း မာမာတစ်ယောက် တုန်လှုပ်ခြောက်ခြားစွာဖြင့် ရင်တွေပူလောင်လာသည်။ 

မစိန်အေး၏ ဆံပင်တွေ ပြေကျပြီး ခေါင်း၌ ထိုးစိုက်ထားသော ပလပ်စတစ်ဘီးမှာ လွင့်စင်ပြီး ဆန်အိတ်တွေ ဘေးသို့ကျနေ၏။ ထမီမှာ ခါးမှ ပြေလျော့၍ ဘေးသို့ အစုလိုက် ပုံနေသည်။ ကြီးမားအိစက်နေသော နို့ကြီးနှစ်လုံးမှာ အရမ်းကို ခါရမ်းလျက် ရှိ၏။

မာမာ အပျိုစင် မဟုတ်တော့ပါ။  လီးအကြောင်း လီးအရသာ ကောင်းကောင်းသိပြီးသား..။ ခံစားရတဲ့အရသာကို ကောင်းကောင်းသိသည်။  ဒါပေမယ့် ခံဘူးရုံသာရှိပြီး စိတ်တိုင်းကျ ကျေနပ်အောင်တော့ မခံခဲ့ရပါ။  အခုကြည့်နေရင်း ကိုတုတ်ကြီးရှေ့ ပြေးဝင်၍ လီးကိုဆွဲကာ သူမစောက်ပတ်ထဲ ထည့်ပစ်လိုက်ချင်သည်အထိ စိတ်တွေ ထလာသည်။

ဆန်အိတ်နှစ်လုံးပေါ် ထောက်ထားသော လက်က ညောင်းလာသဖြင့် ရင်ဘတ်နှင့် မှောက်လိုက်ကာ မျက်နှာကို စောင်း၍ကြည့်သည်။ ခြေထောက်က ကြမ်းပြင်တွင်ထောက်လျက် နောက်တည့်တည့်မှ ကြည့်လျင် မာမာသည် ဆန်အိတ်ပေါ် ဖင်ပူးတောင်း ထောင်ထားသည့်ပုံစံ ဖြစ်နေသည်။ 

လိုးနေသော နှစ်ယောက်မှာလည်း … ကိုတုတ်ကြီးက ပညာသားပါသည်။  အမောမခံ။ မစိန်အေးတစ်ယောက် ကာမရှိန် ပြင်းပြင်းထန်ထန် တက်လာမှန်းသိသည်နှင့် လီးကို အဆုံးထိ ထိုးမသွင်းတော့ဘဲ  တစ်ဝက်မျှဖြင့် မစို့မပို့လေး ထိုးထည့်ကာ လိုးပေး၏။ မစိန်အေးတစ်ယောက် အားမလိုအားမရ ဖြစ်လာသည်။ မရှက်နိုင်တော့ဘဲ ဖင်ကြီးကို တအားမြှောက်ကြွကာ အောက်မှ တအားကြီး ကော့ဆောင့် ဆောင့်လာသည်။ ပါးစပ်မှလည်း

“ အား….အမလေး…အင့်…ဟင့်….ဟင်း..အိုး……အား…..အိ…”

ဟူ၍ ခံစားရခက်သည့် ညည်းညူသံမျိုးစုံ ထွက်နေ၏။

မစိန်အေး၏လက်နှစ်ဖက်က ဖင်ခုထိုင်ထားသော ဆန်အိတ်ဒေါင့်စွန်းနှစ်ဖက်ကို ကျစ်ကျစ်ပါအောင် ဆုတ်ကိုင်ရင်း တစ်ကိုယ်လုံး ခါရမ်းနေသည်။

မာမာတစ်ယောက် သူတို့နှစ်ယောက်ကို ကြည့်ရင်း အာခေါင်တွေ ခြောက်ကပ်လာသည်။ လျှာလေးကိုထုတ်၍ နှုတ်ခမ်းလေးများကို ပွတ်သပ်ပေးနေရရုံမျှမက  ခဏခဏလည်း တံတွေး မျိုချနေမိသည်။

ခဏအကြာတွင် ကာမဆိပ်က တက်လွန်းမက တက်လာပြီး ခုနေ လီးတစ်ချောင်း စောက်ပတ်ထဲ ထည့်လိုက်သည်နှင့် ရွှဲခနဲ ပြီးများသွားမလားတောင် မသိ ဟုတွေးနေမိသည်။ မခံစားနိုင်တော့လွန်း၍ မာမာ သူမ၏ အောက်နှုတ်ခမ်းလေးကို ကိုက်၍ထားလိုက်ရသည်..။

...................................................................................................................

ဆိုင်ထဲသို့ရောက်သည်နှင့် အခြေအနေအရပ်ရပ်ကို အောင်ကို သဘောပေါက်သွားသည်။ လူကသာ အသက်အစိတ်ပဲရှိသေးတာ.. အတွေ့အကြုံက ရှိသင့်သလောက် ရှိသည်။ ဂေါ်လီပင် နှစ်လုံးထည့်ထားသည်။

သူ့ရှေ့မှ ဖင်ပူးထောင်း ထောင်ကြည့်နေသော မာမာကို နောက်မှကြည့်ရင်း လီးတောင်လာကာ မနေနိုင်မထိုင်နိုင်ဖြစ်လာသည်။  တဖြေးဖြေး အနားသို့ တိုးသွားရင်း လက်တစ်ကမ်းအကွာအရောက်တွင် ရပ်လိုက်ပြီး ပုဆိုးလှန်လိုက်သည်။  ရှေ့မှ မာမာကို မထိရဲပြန်..။ ပြဿနာတက်လျှင် ခက်မည်..။ နေ့စဉ်တွေ့ကာ လီးတောင်နေရသည့် မာမာ၏ဖင်ကြီးက ဖင်ပူးတောင်း ထောင်ထားတာ တွေ့လိုက်ရတော့ အောင်ကို အသက်ရှူသံတွေ ပြင်းလာသည်။

လက်တစ်ဖက်ဖြင့် လီးကိုကိုင်၍ အာသာဖြေရန် ဂွင်းတိုက်သည်။ တိုက်ရင်း တိုက်ရင်း ကာမဆိပ်တက်လာတော့ လူက ရဲလာသည်။ အောင်ကို ရှေ့သို့တိုးပြီး တုန်နေသော လက်ချောင်းများဖြင့် မာမာ့ထမီကို မတင်လိုက်သည်။ မာမာသိလိုက်သည်။  ကိုချိုကြီး ရောက်လာပြီး သူမဖြစ်နေပုံကို နောက်မှကြည့်၍ မနေနိုင်ဖြစ်လာပုံရသည်။  လှည့်ကြည့်၍ မဖြစ်..။ ဒီမှာကလည်း ခံစားနေရတာ အရည်ပျော်လုပြီ..။  လှည့်ကြည့်မှ မလုပ်ဖြစ်ဘဲဖြစ်သွားအုံးမည်..။ မာမာ မသိချင်ယောင်ဆောင်၍ နေလိုက်ပြီး သူမ၏တံတောင်ဆစ်လေးနှစ်ဖက်ကို အသာရုတ်ကာ ဆန်အိတ်ပေါ်တွင် ထောက်လိုက်ပြီး အားပြုလိုက်ကာ ကိုယ်ကို တောင့်ထားလိုက်သည်။

ထဘီက ခါးပေါ်ကိုလန်တက်သွားတော့ ဖွေးအိနေသေ ဖင်ကြီးနှစ်လုံးကြားမှ စောက်ဖုတ်နှုတ်ခမ်းသားလေးများက ခပ်စူစူလေး နောက်သို့ထွက်နေသည်။ ကြည့်ရင်း လီးက တဆတ်ဆတ် ဖြစ်သွားပြီး .. အရေထွက်ချင်သလို ဖြစ်သွားရသည်။  အချိန်ဆိုင်းမနေတော့ဘဲ ဖြစ်ချင်ရာဖြစ်ဟု သဘောထားကာ မာမာ၏ခါးကို လက်တစ်ဖက်ဖြင့် အသာထိန်းကိုင်ကာ လီးကို ဆတ်ခနဲ ထိုးသွင်းလိုက်တော့သည်။

မတရားဖြစ်နေသော အရေများကြောင့် လီးက လျှောခနဲဖြစ်ကာ ကျဉ်းကျဉ်းကြပ်ကြပ်ကြားမှ တဆုံး တိုးဝင်သွားသည်။ အောင်ကို၏လီးရင်း ဆီးခုံနှင့် မာမာ၏စောက်ဖုတ်နှုတ်ခမ်းတို့ ထိရိုက်မိချိန်တွင် အ..ဟူသော ရှတတအသံလေးဖြင့် မာမာ၏ခေါင်းလေး ထောင်သွားသည်။

အခြေအနေကို ချက်ချင်းသိသွားသော အောင်ကိုက မာမာ၏တင်သားကြီးနှစ်ဖက်ကို အားပါးတရ ဆုတ်ကိုင်ကာ တစ်ချက်ချင်း စီးစီးပိုင်ပိုင် အားဖြင့် ဆောင့်လိုးသည်။ အံမယ်.. သူကလည်း မခေပါလား..။ ဆောင့်ချက်နှင့်အညီ ဖင်ကြီးတွေကို နောက်သို့ဆောင့်၍ တောင့်၍ ကော့ပေးနေသည်။

မာမာအကြိုက် တွေ့သွားသည်။ သူမစိတ်ကြိုက် လီးကို အခုမှတွေ့ရပြီဟု တွေးမိသည်။ လီးကလည်း မာလိုက်သည်မှာ  မပြောနှင့်တော့…။ သံချောင်းအလားပင်..။  အရှည်ကလည်း ဆောင့်တိုင်းဆောင့်တိုင်း သားအိမ်ဝကို ထိသည်။ လုံးပတ်ကလည်း သူမစောက်ခေါင်းနှင့် ဆိုလျှင် ဓါးအိမ်ထဲ ဓါးထိုးစွပ်ထားသလို  ကွက်တိဖြစ်နေသည်။

ပြီးတော့..လီးကြီးက ပူနွေးနွေးကြီး…။ နောက်သို့ကော့ပေးရုံမျှမက အံကြိတ်၍ သူမ၏စောက်ခေါင်းထဲမှ လီးကို ညှစ်ညှစ်ပေးသည်။  အလိုးခံရင်းမှ နို့တွေ အကိုင်ခံချင်လာသည်။ ဒါပေမယ့် ခုတော့ ဘာမှ မတတ်နိုင်သေး..။  နောက်က ဆောင့်အားက တအားသွက်၍ တအားပြင်းလာသည်။ ပြီးချင်လာပုံရသည်။ မာမာလည်း စိတ်ကိုလျှော့ကာ အထွတ်အထိပ်ရောက်ရေးအတွက် စိတ်ကို နှစ်ထားလိုက်သည်။

ဂေါ်လီက လီးတန်အပေါ်တစ်လုံး ၊ အောက်ဖက်မှာတစ်လုံးဖြစ်၍ ခုလို ဖင်ကုန်း၍လိုးခံ၇ချိန်တွင် လီးအောက်ဖက် ဂေါ်လီက စောက်စေ့ကို ဖိဖိသိပ်နေသည်။

တင်းကနဲ တင်းခနဲဖြစ်ရင်း မာမာ တစ်ကိုယ်လုံး တုန်တုန်ရင်ရင် ဖြစ်လာသည်။  ခဏအတွင်းမှာပင် လီးက တဆုံးဆောင့်သွင်းလိုက်ရင်း စောက်ခေါင်းထဲတွင် ဆတ်ခနဲ ဆတ်ခနဲ ရုန်းကာ သုတ်ရေများ ပန်းထုတ်လိုက်သည်။  ပြင်းလိုက်သည့်အရှိန်..။ နွေးလိုက်သည့် လရေတွေ..။ 

အ…ခနဲ ..အ..ခနဲ ဖြစ်သွားရင်း  လီးကြီးကို စောက်ခေါင်းဖြင့် ဆုတ်ဆုတ်ဆွဲကာ မာမာတစ်ကိုယ်လုံး ရမ်းခါ၍ ပြီးသွားရတော့သည်။ ခဏနေပြီး နောက်ကလူက လီးကိုဆွဲထုတ်သည်။ လူကို အချောင်ဝင်လိုးပြီး ပြေးတော့မည်..။ ဒီလိုလူမျိုးက ဇာတ်လမ်းမရှည်တတ်ကြ..။ မာမာကောင်းကောင်းသိသည်။  ဒါမျိုးအဖြစ်မခံနိုင်…။ သူ့ လီးအကျွတ်မှာပင် မာမာက ဆတ်ခနဲလှည့်ကာ လက်ကို ဖမ်းဆွဲသည်။

“ ဟင်……..”

သူမထင်ထားသလို  သူဌေး ကိုချိုကြီး မဟုတ်။ တစ်နေကုန် ဆိုက်ကားပေါ်တွင် ထိုင်ကာ ငိုက်နေတတ်သည်ကို နေ့တိုင်းတွေ့နေရသည့်သူ…။  မာမာ နာမည် မသိ..။  လူက အဓိက မဟုတ်..။ လီးက အဓိက…။ သူ မလုပ်ကျွေးချင်လည်း  လုပ်ကျွေးပါရစေ..။ ဒါက မိန်းမတိုင်း၏စိတ်..။

လက်ကိုလှမ်းအဆွဲခံလိုက်ရတော့ အောင်ကို လန့်သွားသည်။ ဒီလောက်နှင့်  ဇာတ်လမ်းအပြတ်မခံနိုင်သော မာမာကလည်း သူမ၏ထဘီအောက်နားစလေးဖြင့် အောင်ကို့လီးကြီးကို တယုတယလေး သုတ်ပေးသည်။  ပြီးတော့ အောင်ကို့မျက်နှာကို တည့်တည့်ကြည့်၍ ပြုံးပြလိုက်ပြီး ချက်ချင်း ရှက်စနိုးပုံစံဖြင့် ခေါင်းကို ငုံ့လိုက်ကာ အောင်ကို့ ကို လွှတ်ပေးလိုက်သည်။

သူမ၏ရှေ့မှ လှည့်ကြည့်လှည့်ကြည့်ဖြင့်  မသွားချင်သွားချင် ထွက်သွားသော အောင်ကိုတစ်ယောက် မနက်ကျရင် လမ်းထိပ်မှ လာပြီး စောင့်နေမှာ သေချာကြောင်း မာမာ တွေးလိုက်မိတော့သည်..။

..............................................................................................................

အောင်ကိုက ရှေ့ကအထွက် မာမာက သူ့နောက်နားက ခွာ၍ထွက်သည်။  အောင်ကို ကွမ်းယာဆိုင်ပေါ်သို့ တက်လိုက်ချိန်တွင် မာမာက မှောင်ရိပ်ထဲမှနေ၍  လမ်းတစ်ဖက်ခြမ်းရှိ ကားဂိတ်ရှိရာသို့ လျှောက်သွားနေပြီ…။

ကွမ်းယာဆိုင်သို့ အောင်ကို ပြန်ရောက်ပြီးသည်အထိ ထွေးကြည်က ပေါ်မလာသေး..။ အောင်ကိုမှာလည်း  ချောချောလှလှ ပစ္စည်းကောင်းကောင်းကြီးကို လိုးလိုက်ရတာမှန်သည်။ ဒါပေမယ့် ကသုတ်ကယက်ဖြင့် လိုးလိုက်ရ၍ အားမရ..။ နောက်နေ့တွေမှာ ကြုံလာနိုင်သော်လည်း လောလောဆယ်တွင် အောင်ကို၏လီးက အားမရသေး၍ တောင်မတ်နေဆဲ..။ စိတ်ထဲကလည်း မကျေနပ်ချင်သေးပေ..။

ခဏနေတော့ ထွေးကြည်ပြန်ရောက်လာသည်။  အောင်ကိုကြည့်လိုက်တော့ ထွေးကြည်တစ်ယောက် အမူအယာတွေ ပျက်ပြီး မျက်နှာတစ်ခုလုံးလည်း နီရဲကာ ထူအမ်းအမ်း ဖြစ်နေသည်။ အောင်ကို သဘောပေါက် လိုက်ပြီ..။ ထွေးကြည်ကို ကြည့်ရင်း  အောင်ကို၏လီးက တဆတ်ဆတ် ဖြစ်လာပြန်သည်။

“ အော်… အောင်ကို…ဆိုင်သိမ်းတော့မယ်ဟာ… ငါ့ကို လိုက်ပို့….”

အသံက အာခေါင်ခြောက်သံနှင့် အက်တက်တက် ဖြစ်နေသည်။ ထွေးကြည် ပြန်အလာလမ်းတွင် ကိုချိုကြီး၏ ဘင်ကားလေးကို တွေ့ရသည်။ ကားပေါ်တွင် အိ ဆိုသော ကေင်မလေးနှင့် အိ၏ မိဘများ ၊ အဒေါ်များ မိသားစုကို တွေ့လိုက်ရသဖြင့် ထွေးကြည်၏စိတ်ထဲ ဒီတစ်ခါတော့ ကိုချိုကြီး တစ်ယောက် ကောင်မလေးကို အတည်ကြံတာဘဲဟု သေချာပေါက် တွေးသည်။

ထွေးကြည်နှင့် အောင်ကိုတို့ အ.ထ.က ကျောင်းဝန်းအရှေ့ ရောက်လာသည်။  ကျောင်းဝန်းထဲတွင် လူတစ်ရပ်သာသာ ကံ့ကော်ပင်များ ရှိနေသည်။

“ အောင်ကို ….ရပ်အုံးဟာ… ငါ ကံ့ကော်ညွန့် ခူးလိုက်အုံးမယ်…”

ဆိုက်ကားကို ရပ်၍ ထွေးကြည်၏နောက်သို့ အောင်ကိုပါ လိုက်သွားသည်။ ခဏအကြာတွင် ..

“ အောင်ကိုရေ… လုပ်ပါအုံးဟ… ငါ့အင်္ကျီထဲ ဘာကောင် ဝင်သွားလဲ မသိဘူး…”

ခပ်အုပ်အုပ်ပြောရင်း ထွေးကြည်က  သူမ၏ ကိုယ်ပေါ်မှာဝတ်ထားသော ခပ်နွမ်းနွမ်း တီရှပ်ကို ခေါင်းပေါ်မှလှမ်၍ ချွတ်လိုက်သည်။  အသားဖြူသူမို့ ဝတ်ထားသော ဘော်လီအောက်မှ ရုန်းကန်ထွက်တော့မယောင် နို့အုံကြီးတွေက ဖြူဖွေးနုဖတ်၍ နေသည်။

အောင်ကိုက မျက်နှာချင်းဆိုင် ရပ်လိုက်ပြီး ဘာမပြောညာမပြောနှင့် ဘော်လီအင်္ကျီကို ဆွဲလှန်ကာ လက်တစ်ဖက်နှင့် သူမခါးကို ဖက်လိုက်ရင်း နို့တစ်လုံးကို ဖိ၍စို့ပစ်လိုက်သည်။

“ ဟဲ့….အို….အောင်ကို….. မ…မလုပ် နဲ့……အို…..အို…..”

မလုပ်နဲ့ဟုသာ ပြောသည်။ ထွေးကြည်က သူမ၏ ရင်ဘတ်ကို အောင်ကို၏ပါးစပ်ထဲသို့ အတင်းဖိကပ်ပေးနေသည်။  အောင်ကိုက နို့ကြီးတွေကို လက်ဖြင့် ဆွဲပြီး တစ်လုံးပြီး တစ်လုံး အားရပါးရစို့သည်။

ထွေးကြည် မျက်စေ့စုံမှိတ်၍ တအင့်အင်း ဖြစ်နေသည်။  အောင်ကို၏လက်များက သူမ၏ခါးမှနေ၍ အောက်သို့လျှောကျလာကာ တင်ပါးဆုံ လုံးလုံးကြီးတွေကို အားပါးတရ ဆုတ်နယ် သည်။

ဒူးတွေတုန်ကာ ညွှတ်ကျလာသော ထွေးကြည်ကို ပွေ့၍ အောက်က မြက်ခင်းပေါ်သို့ ပက်လက်လှန်ချလိုက်တော့ ကျောနှင့် မြက်ခင်း မထိခင်မှာပင် ထွေးကြည်က သူမ၏ဘော်လီအင်္ကျီကို ချွတ်ပေးလိုက်တော့သည်။ မြက်ခင်းပေါ်သို့ လှဲမိတော့ အောင်ကိုက သူမ၏ထဘီကို ဆွဲလှန်လိုက်သောအခါ ထွေးကြည်က မျက်နှာလေးတစ်ဖက်သို့လှည့်လိုက်ရင်း ဒူးနှစ်လုံးထောင်ကာ ပေါင်တွေကို ခပ်ဟဟ ကားပေးထားလိုက်သည်။

အောင်ကို ပုဆိုးကို ချွတ်ချလိုက်ပြီး သူမ၏ပေါင်နှစ်လုံးကို ဖြဲကာ ဒူးထောက်ဝင်လိုက်ပြီး တဆတ်ဆတ် ဖြစ်နေသော သူ့လီးကြီးကို အတေ့ ထွေးကြည်က သူမ၏စောက်ဖုတ်ဖောင်းဖောင်းကြီးကို ဗိုက်ကြောတင်းရုံမျှ ကော့တင်ပေးလိုက်သည်။

“ အ……အ…အင့်….ကျွတ်…ကျွတ်………အ……..”

လီးက တဆုံးဝင်သွားပြီ..။ ထွေးကြည် ညည်းသည်။ နာ၍မဟုတ်..။ ကောင်း၍ဖြစ်ကြောင်း အောင်ကို နားလည်သည်။  လက်နှစ်ဖက်ဖြင့် နို့နှစ်လုံးကို ဆွဲညှစ်၍ ကိုင်ကာ တုံ့ဆိုင်းမနေတော့ဘဲ ဆောင့်လိုးသည်။

“ ပြွတ်…ဖွတ်…….ဒုတ်….ပြွတ်…..စွပ်……..”

နဂိုထဲက အရည်တွေ ရွှဲနေပြီးမို့ လီးဝင်သွားသံ တပြွတ်ပြွတ်…ထွက်ပေါ်လာသည်။ ထွေးကြည်က မျက်လုံးစုံမှိတ်ပြီး သူမ၏လက်နှစ်ဖက်ဖြင့် နို့တွေဆွဲကိုင်ထားသော အောင်ကို၏ လက်နှစ်ဖက်ပေါ်ကို တင်းတင်းဆုပ်ကိုင်လိုက်ပြီး ဖင်ဖွေးဖွေးကြီးကို လုံးခနဲ လုံးခနဲ ကော့ ကော့တင်၍ အားပါးတရ အလိုးခံသည်။

“ ပြွတ်….ဒုတ်….ဘွတ်….စွပ်…အ….ဟင်းဟင်း…ဗြစ်…ကျွတ်..ကျွတ်… အမလေး.. နော်…..ဟင့်..ဟင့်……အ…….အ………”

ထွေးကြည် အသံမျိုးစုံထွက်၍ ယောက်ယက်ခတ်နေသည်။ သူတို့ လိုးနေကြတာက ကျောင်းအုတ်နံရံအတွင်းဖက်မှာမို့ လူမမြင်နိုင်၍ လွတ်လပ်နေသည်။

“ လုပ်…လုပ်….နာနာလေး လုပ်စမ်းပါ…အင်း ဟင်း….ဗြစ်….ပြွတ်…..စွပ်…ဖွတ်..ဒုတ်…..အီး…..အ…..အ…”

မခံရတာကြာလို့လား မသိ…၊ ထွေးကြည် ပြီးချင်လာသည်။  အောင်ကို၏ လီးပေါ်မှ ဂေါ်လီတွေကလည်း ထွေးကြည်၏ စောက်စေ့ပြူးပြူးကြီးကို ဖိသိပ်နေသည်။

“ ပြွတ်….ဒုတ်…ဗြစ်…..ဖွတ်….အား….အမေ့…..အ…အ.အီး……ကျွတ်…အမလေး….အား………”

ထွေးကြည် အောင်ကိုအား ဆွဲယူ၍ သိမ်းကြုံးဖက်လိုက်ရင်း ဆတ်ခနဲ ဆတ်ခနဲ ကော့ကော့တက်သွားတော့သည်။

စောစောက မာမာအားလိုး၍ တစ်ချီပြီးထားသော အောင်ကိုက မပြီးသေး…။ ဆက်ရအုံးမည်..။  မှိန်းနေပြီးမှ ထွေးကြည်က မျက်လုံးလေး နှစ်လုံးဖွင့်ကြည့်ပြီး အရည်လဲ့နေသော မျက်လုံးလေးများဖြင့် …

“ အောင်ကိုရယ်….ကောင်းလိုက်တာဟယ်…  ငါ့ကို ပစ်မထားပါနဲ့ နော်….”

ဟူသော အသံရှတတလေး က လှိုက်မောစွာ ထွက်ပေါ်လာပါလေတော့သတည်း…။



 မှတ်ချက် ။      ။ မြန်မာပြည်တွင် တချိန်က ခေတ်စားခဲ့သော အပြာစာအုပ်ပေါက်စန လေးများမှ ပြန်လည်ကူးယူဖော်ပြပေးပါသည်။



........................................⭐⭐⭐⭐⭐........................................

ပြီးပါပြီ။